Nieuwsbrief mei

afbeelding van Mariëtta

do, 10/05/2007 - 10:59 - 24_ vertrek uit San Francisco ©24_ vertrek uit San Francisco
Vorige maand vertelde ik al dat we de Nije Faam teruggebracht hebben naar Piriápolis (Uruguay) om onze boot daar, jammer genoeg ín het water, een poosje achter te laten.
We maken ons reisvaardig en plannen 3 mei te vertrekken. De rugzakken komen uit het vooronder. Paklijsten van voorgaande reizen worden aangepast.

Aan boord hebben we al een minimaal aan spullen vergeleken met ons bestaan aan de wal drie jaar geleden. Nu moeten we uitzoeken wat we de komende zes weken willen gebruiken. En dat moet dan ook nog in twee rugzakken passen. Het is even passen en meten maar dan staan de rugzakken toch gepakt en gezakt. Ik fiets voor de laatste keer naar het internetcafé om mijn mail te checken. Als ik terug kom zie ik dat de travelift weer werkt. Zou het dan toch nog lukken om de boot op het droge te krijgen? Ja hoor, ‘s middags wordt de boot alsnog gelift en staat ze weer op paaltjes. Nu de boot op de wal staat kan, tijdens onze afwezigheid, de schilder Jesús, aan de slag. We hadden in Buenos Aires al het nodige aan verf en verdunner meegenomen. Jesús is blij weer een klusje te hebben want het zijn moeilijke tijden voor hem. Voor ons een gelukkie want de prijs is laag. Terwijl de boot geschuurd wordt vertrekken we naar de bus terminal. Dag Nije Faam, tot over een week of zes.
Eerst gaat onze reis terug naar Buenos Aires. Daar ontmoeten we onze vrienden Antje en Gerardo weer, die ons voor een paar dagen een appartementje van een neef ter beschikking stellen. Dat begint goed. Mijn dochter Esther en Bert landen 5 mei op vliegveld Ezeiza, heerlijk om hen na 13 maanden weer te begroeten. za, 05/05/2007 - 12:09 - 3a ©3a
We laten ze in twee dagen de highlights van BsAs zien. Paul wil een paar foto’s maken en komt tot de ontdekking dat zijn toestel kapot is. Gelukkig dat ik er ook nog een heb. Dan reizen we gezamelijk naar San Francisco in de provincie Cordoba om de gastfamilie waar Esther 8 jaar geleden een jaar als uitwisselingsstudent woonde te bezoeken. Er wacht ons een warm ontvangst van Esthers ‘gastouders’. Zij hebben zich erg verheugd op onze komst. Communicatie met hen gaat mij nu veel beter af nu ik veel meer van de Spaanse taal beheers. Natuurlijk moeten we ook even komen eten bij een ‘oude’ schoolvriendin. Haar ouders hebben een boerderij en zij maken ondanks dat het een drukke tijd is een dag vrij voor ons. Ze verwennen ons met heerlijk vlees en zelfgemaakte worsten en nog veel meer lekkers en daarna geven ze ons een kijkje op hun land waar de sojaoogst in volle gang is. Jammer dat we weer zo snel door moeten. Ons plan is reserva Esteros del Iberá in de provincie Corrientes te bezoeken. Dit is een waterrijk natuurgebied, wat te vergelijken is met de Pantenal in Brazilië.
Om hier te komen nemen we met zijn vieren vanuit San Francisco de avondbus naar Santa Fe, vervolgens de nachtbus naar Mercedes.ma, 01/01/2007 - 18:17 - 25a, We gaan naar Missiones ©25a, We gaan naar Missiones
Over het vervoer in Argentinië zijn we erg te spreken. Er rijden vele bussen waarin je zit/ligplaatsen kunt kopen. Een busticket is voor ons erg goedkoop. Reis je overdag neem je een zitstoel, semi cama, ’s nachts is coche cama te prefereren. De rugleuning van je stoel kan dan140˚ achterover en je voeten rusten op een talut. Om 9 uur ’s morgens komen we aan in Mercedes en het is nu eerst tijd voor een lekker ontbijtje. Meteen komen er allerlei mensen aan ons tafeltje voorbij die ons logies, excursie en vervoer willen aanbieden. Paul gaat op onderzoek uit en komt even later met een voorstel om een lokale bus te nemen naar Colonia Carlos Pelligrini, een dorpje midden in het moerassige natuurgebied en daar onze intrek te nemen in Rancho Iberá. Van hieruit zijn wandel- en bootexcursies te maken en tochten per paard. Daar voelt iedereen wel voor na een viertal uurtjes rammelen in een erg gaar busje over een kaarsrechte hobbel de bobbelweg bevinden we ons in het centrum van dit zompige natuurgebied. Onderweg worden we al getrakteerd op een diversiteit aan vogels. Locals in de bus moeten lachen om ons enthousiasme als we nandu’s en capibara’s spotten. Later begrijpen we pas waarom. Dit is nog maar een topje van de ijsberg die we te zien krijgen in het centrum van dit natuurgebied. Het verhaal wordt te lang om alle dieren op te noemen. Na een halve dag staat onze nieuwe dierenteller al op 33. Ik zal Esther vragen om een speciaal dierenfotoboek te maken voor op onze website. In Rancho Iberá ontmoeten we Rosa, een kleine breed rimpelig goedlachs vrouwtje van duidelijk indiaanse afkomst, die twee keer per dag een complete warme maaltijd voorschotelt. Nou koken; dat kan ze.
De volgende ochtend is het opstaan voor zonsopgang voor een wandeling. di, 15/05/2007 - 15:07 - 75_ wat zie je ©75_ wat zie je
Tijdens die wandelexcursie ontwaken de brulapen. Ze leven hoog in de bomen en als ze ons waarnemen maken ze een geluid waar de honden geen brood van lusten. Na een poosje komt een ‘wilde’ kat kopjes geven aan de parkwachter. Zo wild is deze dus niet. Zij wordt regelmatig iets toegegooid door de rangers. Wel leuk een exemplaar van de katten die hier in het wild leven van zo nabij te zien. De tocht ’s middags met de boot is echt geweldig. Gaston, onze gastheer op de rancho is nu onze kapitein en weet ons veel te vertellen van de omgeving. We zien veel ‘nieuwe’ vogels. En dan die eerste kaaiman. Iedereen in de boot wilde meteen zijn fototoestel volschieten. Nog uitkijken dat onze boot geen kapseisje wordt. Gaston belooft ons nog vele kaaimannen. Nou en dat was ook zo. Hoewel ik denk dat er toch ook een aantal kaaivrouwen tussen gezeten moeten hebben. za, 12/05/2007 - 20:17 - 44a. ©44a.
za, 12/05/2007 - 16:31 - 38_ boottocht door de swamp ©38_ boottocht door de swamp
In dit gebied zijn ook veel drijvende eilanden. Rieteilanden. Op een gegeven moment moeten we met zijn allen in de boot achterover leunen. Dan landt de boot op een van die drijvende eilanden. We moeten uitstappen. Voor mij een bijzondere gewaarwording, lopen op een verende ondergrond. De anderen om mij heen vonden het net als lopen op het veen. za, 12/05/2007 - 17:48 - 44b. ©44b.
za, 12/05/2007 - 17:24 - 44c. ©44c.

Uitkijken dat je niet in een gat of zo stapt. Terug in de boot gaan we op huis aan. Nou ja, onze rancho dan. De zon gaat onder en dan krijgen we nog moerasherten te zien. Ook een bok van een jaar of zes. “Dat gebeurt niet vaak”, zegt Gaston en hij vaart zo stil mogelijk naar de bok. In het halfdonker maken we nog een paar typische Jägermeister foto’s.
De volgende dag staat paardrijden op het programma. Maar als we wakker worden regent het. Dat wordt lekker uitslapen, ook niet verkeerd en dan een poosje klaverjassen. Dat kan eindelijk weer eens nu we met vieren zijn. Na het middagmaal is het droog, het rijden gaat door en even later staat Jose (spreek uit Gossee), een echte gaucho met zes paarden voor de rancho. Voor de zekerheid toch maar een regenjas aan en er volgt een mooie tocht door de zompige omgeving. Ik vind het wel spannend hoor op de rug van een paard. Gelukkig was mijn paardje erg mak. Tegen dat het donker is komen we voldaan terug. Wat is dit een mooi gebied. zo, 13/05/2007 - 16:48 - 49_ op de rug van een paard zie je meer van het wildlife ©49_ op de rug van een paard zie je meer van het wildlife

Vanaf hier gaat onze reis verder naar de watervallen van Iguazú. Ze liggen in het uiterste noordoosten van Argentinië, tegen Brazilië en Paraguay aan. Om er te komen gaat de reis met een Jeep via Posades, waar voormalige Jezuïetenmissies te bekijken zijn. Jezuïetenmissies zijn nederzettingen van tot Christendom bekeerde indianen. Je moet weten dat, in de 16e eeuw, grondeigenaren naar willekeur indianen konden ronselen als goedkope arbeidskrachten. Jezuïeten hadden het doel deze ‘edele wilde’ te beschermen. Guaraní, de indianen in dit gebied, konden zich bekeren, hun zwervend bestaan opgeven en zich vestigen in de nederzettingen van de Jezuïeten. Welbeschouwd zijn de missies zich zelf bedruipende communes, iedereen had zijn taak voor de gemeenschap. Veeteelt, weefateliers, handwerknijverheid, teelt van Yerba (voor de maté), geven de missies grote economische welvaart. Op een gegeven moment werden deze sterke woongemeenschappen een doorn in het oog voor de Portugese of Spaanse bezetters van dit gebied, ze zijn bang voor een staatje in een grote staat en er volgt een oorlogje. Jezuïeten sporen de indianen aan te vluchten maar dat willen ze niet. Kun je je voorstellen dat in deze situatie de brave monniken zich toen genoodzaakt voelden de indianen wapens te geven om zich zelf te kunnen verdedigen. Nou ja, een hoop ellende en veel bloed natuurlijk. Wat ervan overgebleven is zijn resten van de woondorpen, de Jezuïetenruïnes.ma, 14/05/2007 - 13:53 - 60_ ©60_
Zeer de moeite waard te bezoeken om je in te kunnen leven wat zich hier heeft voor gedaan. Misschien ken je de film: ‘The Mission’ van regisseur Roland Joffé met o.a. Robert De Niro. Die film schijnt een goed beeld te geven over wat zich hier heeft afgespeeld. Zelf heb ik de film nog niet gezien, ga ik beslist eens huren in de videotheek als ik weer in Nederland ben.
Na het zien van deze indrukwekkende ruïnes houden we een voorbijgaande bus waar Iguazú op staat aan, er is nog plaats voor vier personen. De bus leidt ons naar het drielandenpunt Brazilië, Paraguay en Argentinië. Die avond slapen we in Puerto Iguazú van waaruit we watervallen gaan bekijken.
Dat Brazilië veel water heeft zal niemand ontgaan, dat veel van dat water op de grens van Brazilië en Argentinië een smak naar beneden maakt van 80 meter sta je niet zo bij stil. De grootte en schoonheid van deze watervallen gingen mijn voorstellingsvermogen te boven. De watervallen van Iguazú zijn de breedste watervallen ter wereld. di, 15/05/2007 - 14:47 - 68_ hier waren wij ©68_ hier waren wij
wo, 16/05/2007 - 12:05 - 68a, Iguazu watervallen ©68a, Iguazu watervallen
Over een lengte van 2,7 km stort het water zich in de diepte. Je kunt deze watervallen zowel aan Braziliaanse kant als aan de Argentijnse kant gaan bekijken. Vanuit Brazilië heb je een beter overzicht van de weidsheid, je ziet alles in een oogopslag, aan de Argentijnse kant zijn meer paden te bewandelen en is de flora en fauna beter te bekijken. Wij zijn alleen aan de Argentijnse zijde geweest. Kilometers lange paden leiden je via mooi aangelegde wegen van steigermateriaal langs en onder de honderden watervallen. Het hoogtepunt van dit natuurgeweld vond ik de ‘Garganta del Diablo’, de Duivelskeel. Het is een bijna cirkelvormige gat waarin miljoenen liters water in no time verdwijnd. di, 15/05/2007 - 14:11 - 64_ Keel van de Duivel ©64_ Keel van de Duivel
Duizelingwekkend, deze duivelskeel. Een afvoerputje van heb ik jou daar. Het geluid, het opspattende water, de vochtigheid, regenbogen om ons heen vormen een onvergetelijke moment. Dat ik hier mag zijn. Ik ben toch wel een boffert. Deze watervallen vormden ook het decor van de eerder genoemde film The Mission. In Guaraní (indianen) taal betekent i water en guazú groot, dus iguazú is groot water. Nou groot dat is het. We spotten hier voor het eerst toekans. Ook cuati’s. Dit zijn dieren zo groot als een flinke hond, lenig als een kat en zo brutaal als een aap. wo, 16/05/2007 - 11:40 - 74_ cuati_ brutaal neusbeertje ©74_ cuati_ brutaal neusbeertje
Die cuati’s bedelen om voedsel. Als je niet uitkijkt rats hij een boterham uit je handen. Kijk maar eens naar die scherpe klauwen en tandjes. Er staan overal bordjes met de mededeling dat je de cuati’s niet moeten voeren. Dat is niet voor niets. Toch zijn er domme toeristen die dat negeren. Eigen schuld dikke bult.
We bezoeken het park twee dagen achtereen en hebben het dan allemaal wel gezien.
Esther en Bert nemen een rustdagje terwijl Paul en ik nog even een bezoekje brengen aan Ciudad del Este in Paraguay. Deze stad is hier vlak bij en we willen er een nieuw fototoestel kopen, want mijn Nikon vertoont kuren, wil niet meer scherp stellen. De bus rijdt via Brazilië naar Paraguay. In een uurtje zijn we er, ondanks dat we twee keer een grens oversteken. Ciudad del Este is een kleine stad. Meteen na de grens komen we in een drukke straat met heel veel winkelcentra. In elk centrum zijn vervolgens weer heel veel kleine winkeltjes. Is krijg het gevoel in de kashba van Istanboel beland te zijn. Ook lijkt het of elk zaakje hetzelfde assortiment heeft. In ieder geval is dit het eldorado voor elektronica. Miljoenen, ja echt miljoenen digitale camera’s stereo’s lcd tv’s noem maar op. Dit is niet normaal. Dit kan niet anders dan maffia zijn. Verkopers zijn van niet Paraguayaanse afkomst, meesten komen uit het middenoosten. Uiteindelijk kopen we een klein foto toestelletje, een Pentax Optio, van een Libiër, eten nog wat en gaan dan weg hier uit deze krioelende massa waar je elk moment verwacht van je zojuist gekochte waren beroofd te worden.
Terug bij mijn dochter en schone zoon klaverjassen we nog wat en maken plannen voor het volgende deel van onze rondreis.
Het plan is om vanuit het uiterste noordoosten hier naar het uiterste noordwesten te gaan reizen. Vanuit dit tropische regenwoud naar het droge gebied van de Andes. We kopen kaartjes naar Salta. Een tocht van ruim 24 uur. Ik ben benieuwd wat we daar allemaal gaan beleven. Daarover vertel ik in de nieuwsbrief van juni, die net als deze nieuwsbrief wel wat vertraging op zal lopen. Maar…. Wat in het vat zit verzuurd niet.

Mariëtta, 31 mei 2007

Niet vergeten: 11e gebod: gij zult genieten.
Volgende keer meer!

Locatie: