Nieuwsbrief juni 2007

afbeelding van Mariëtta

za, 19/05/2007 - 13:56 - 80a. Samen plannetjes maken ©80a. Samen plannetjes maken
Als ik deze nieuwsbrief schrijf ben ik terug in Nederland en regelmatig achter mijn laptoppie te vinden. De familie wil foto’s zien. “Ik ben nog niet klaar!” zeg ik dan. Want een rondreis door Argentinië en Chili van 6 weken maken, ja het zijn 6 weken geworden, lokt mij uit tot het maken van heel veel foto’s. Om al die indrukken te verwerken neem ik dan de tijd niet. Wel neem ik nu al het besluit om een volgende keer mijn computer in mijn rugzak te steken. Hoewel, het sorteren van al die foto’s brengt me nu wel gemakkelijk terug naar Argentinië, naar de bussen die we namen van het natte noordoosten naar het droge noordwesten.

Om in Salta te komen nemen we drie bussen. Het eerste deel brengt ons naar Resistencia. De bus voert ons uren lang door de natte en daarna droge pampa’s ten zuiden van Paraguay. Een foto van het landschap in het begin en een van vele uren daarna leveren eenzelfde beeld op. Vaak zien we op de weg politie, of douaniers, ik zie dat verschil niet echt, voertuigen controleren. Ook onze bus ontkomt hier niet aan. Dan worden paspoorten gecontroleerd. Argentinië heeft net als Nederland een bepaalde aantrekkelijkheid voor minder goed gesitueerden in omringende landen. We rijden ook niet meer dan een steenworp van Paraguay. In Resistencia gaan Esther en ik op onderzoek uit om kaartjes te scoren voor het volgende traject. Vrijwel direct kunnen we verder richting Salta. Het wordt nacht en de familie ligt al gauw te slapen. In het eerste licht van de volgende dag zie ik dat het landschap nu wel heel anders is. Op afstand zijn er de hoge pieken van de Andes, en geen maté-, maar suikerrietplantages.

Na een laatste overstap in Tucuman zijn we rond koffietijd aan in Salta. Op het busstation ontbijten en de lonely planet bestuderen. Dan ga ik met Esther, de in aanmerking komende hotelletjes af terwijl Paul en Bert een studie maken naar de smaak van het lokale bier. zo, 20/05/2007 - 14:21 - 81a. Kijken naar Salta ©81a. Kijken naar Salta
Na een avondwandeling de Cerro San Antonio op hebben we die avond hebben we een heerlijk plekje in Salta om de nacht door te brengen. In ons hotelletje maken we ook afspraken voor de komende dagen. Een privé-chauffeur zal ons de omgeving laten zien. Hij rijdt door het Parque Nacional Los Cardones, een interessant natuurpark van 65.000 hectaren met bergen en kloven op een hoogte tussen 2.700 en 5.000 meter hoogte. We zien een vallei waar duizenden metershoge cactussen staan. zo, 20/05/2007 - 14:38 - 86_ Parque Nacional Los Cardones ©86_ Parque Nacional Los Cardones
Lucky Luuk kan elk moment achter zo’n enorme stekelpaal vandaan komen. Bijzonder te weten is dat deze cactussen erg langzaam groeien, 1 cm per jaar. Reken maar uit, er zijn hier exemplaren van 5 tot 7 meter hoog, sommigen nog hoger. Als die Cardones toch eens konden vertellen! Daarna gaat de reis door naar Cachi. Een heel oorspronkelijk dorpje hoog in de Andes. In de dorre omgeving zie ik rode velden, wat later chilipeppers blijken te zijn die er in de zon liggen te drogen. De bewoners lijken ook wel zongedroogd, de rimpelige gezichten van de mensen zijn een lust voor het oog.ma, 21/05/2007 - 10:51 - 87_ hoogvlakte met duizenden paalcactussen ©87_ hoogvlakte met duizenden paalcactussen
ma, 21/05/2007 - 10:56 - 90a. Lucky Luck himself ©90a. Lucky Luck himself
De volgende dag rijden we uren langs een brede grindrivier waar een klein stroompje door meandert. Aan de breedte van de rivier en de hoeveelheid grind en rotsblokken maak ik op dat er wel eens wat meer water door komt. In miljoenen jaren heeft het de Quebrada (kloof) de Humahuaca gevormd. Hier bekijken we de Cerro de los Siete Colores, de bergen met de zeven kleuren. Prachtige rode tinten, groene tinten en ook witte verraden de aanwezigheid van ijzer, koper en kalk. Een lust voor het oog. Op een marktplein in Purnamarca verkopen indiaanse vrouwen textiel, veel truien en sjaals, lokaal geproduceerd maar ook geïmporteerd uit Bolivia en Peru van hele zachte wol van lama, alcapa, guanaco en vicuña. Dieren die in dit dorre hoge gebied met ijle lucht goed kunnen overleven omdat ze veel rode bloedlichaampjes hebben om voldoende zuurstof te binden. De natuur steekt mooi in elkaar.ma, 21/05/2007 - 10:39 - 91a. Vicuña’s ©91a. Vicuña’s
Ik koop een vest voor mezelf en een warme sjaal voor een vriendin. Graag zou ik veel meer kopen, maar alles moet mee in de rugzak, dus dat gaat niet.
Paul en ik zijn nu bijna drie weken met mijn dochter Esther en haar vriend Bert opgetrokken en het wordt eens tijd dat ieder zijns weegs gaat. Omdat wij nog twee natuurparken in de buurt van La Rioga willen zien nemen we afscheid en stappen op de nachtbus. We kijken terug op een heel gezellige tijd met zijn vieren. Het klaverjassen ’s avonds zullen we vast missen.
Zoals gezegd ging onze reis naar La Rioja. We kunnen hier bij een reisbureautje een excursie boeken zowel naar Parque Ischigluasto als naar Talampaya. We willen deze twee nationale parken, die uitgeroepen zijn tot werelderfgoed in het jaar 2000, bezoeken omdat er veel te zien is op gebied van geologie, paleontologie en archeologie. Het schijnt het enige plekje ter wereld te zijn waar in de rotsen de gehele Triassic periode te zien is, een ontwikkeling van de aarde van meer dan 30 miljoen jaar. Dit gebied in Argentinië is ook bekend door de vele vondsten van resten van Dinosauriërs. wo, 23/05/2007 - 10:27 - 102_ sfinks ©102_ sfinks
In een museumpje zien we wat nagebouwde skeletten hiervan. Het gebied maakt een grote indruk op ons. De uitleg is in het Spaans en dan gaat er toch veel informatie langs ons heen, maar het is voldoende om inzicht te krijgen in het belang van dit gebied, waar nog veel wetenschappelijk onderzoek zal gaan plaats vinden. Op de foto zie je bolvormige stenen. Hoe zijn die nou ontstaan? Niet meegevoerd door een rivier, dan zou de vorm anders zijn. Bovendien zijn er ook tweelingbollen, en een enkele drielingbol. Ze zijn allemaal in een klein gebied gevonden wat nu Cancha de Bochas genoemd wordt, de bowlingbaan.wo, 23/05/2007 - 10:45 - 105_ tweeling ©105_ tweeling
Voer voor geologen en scheikundigen. Men denkt, dat een chemische reactie van stoffen, deze bijzondere vorm heeft doen ontstaan. Voor ons allemaal te ingewikkeld, en blijft niets over dan genieten van het indrukwekkende landschap.
Na Salta en La Rioja zijn we voldaan van al die natuur. Op naar Mendoza. Daar gaan we ons eerst te goed doen aan de wijn. En dan door naar Santiago in Chili om een extra uitstapje naar Paaseiland te maken, een verjaardagscadeautje van die lieverd van me.
Na een nachtje doorrijden in een bus komen we in Mendoza. Nog geen half uur later rinkelt mijn telefoontje. Zitten die Esther en Bert inmiddels ook in Mendoza. We hebben samen weer een lekker dagje…. alhoewel?
Die jongelui hadden het idee opgepakt om een wijnstreek per fiets te bekijken. Hier en daar een wijntje drinken, je kent het wel. Nou het klonk allemaal goed, en eerlijk gezegd was het achteraf ook allemaal leuk, maar wat zijn wij als Nederlanders toch verwend met onze fietsen en onze fietspaden. za, 26/05/2007 - 11:26 - 115_ wijngaard met And___s op achtergrond ©115_ wijngaard met And___s op achtergrond
vr, 25/05/2007 - 16:07 - 122a. Snoepen van heerlijke olijven ©122a. Snoepen van heerlijke olijven
Wat had ik een zere kont. De stad Mendoza moeten we maar beter bekijken als we terug komen van Paaseiland, want omdat we daarvoor een ticket hebben geboekt dringt de tijd.
Ik weet niet of jullie weten waar Mendoza en Santiago (Chili) liggen maar het is aan weerszijden van het gebergte de Andes. Met de bus wordt dit een tocht van zes uur. We kijken onze ogen uit als we steeds hoger en hoger met de bus in de Andes komen. De prachtige omgeving doet Paul sterk denken aan Tibet. Later lezen we in de Lonely Planet dat hier delen van de film: “Seven Years in Tibet” zijn opgenomen. Die gedachte vind ik niet vreemd.
Nou, alleen deze bustocht al is zeer de moeite waard. In Santiago vinden we een heel oud hotel, met prachtige grote kamers, grote badkamers en met veel hout,. Een bijzonder hotel met maar een nadeeltje. Geen verwarming. En het is nu winter. Brrr. Wel nostalgisch. Dikke wollen dekens op het bed en blote voeten op de koude vloer. We bekijken in een dag het centrum van Santiago, genieten van dans op Plaza de Armas en schakers in een kiosk op een zo typisch voor zuidelijke landen druk bezochte plein. Heel vroeg staat de volgende ochtend een taxi voor ons hotel die ons naar het vliegveld brengt. Vandaag vliegen we naar Paaseiland. We hebben er zin in.
Naar Paaseiland? Hoezo, gaan jullie daar dan niet met de boot langs?
Nee, onze planning voor zover we die nu kunnen overzien leidt ons niet naar Paaseiland. En omdat ik dat zo jammer vond heeft dat schippertje van mij me deze reis als verjaardagscadeau gegeven. Als we in de komende zuidelijke zomer naar Patagonië gaan, willen we daar een poosje blijven. Genieten van al dat natuurgeweld. Daarna via de Fernades Archipel waaronder Robinson Crusoe Island naar Noord Chili varen. Daar gaat de boot dan weer een poosje op de kant voor een rugzakreis door landen als Peru en Bolivia. En daarna, maar dan zijn we echt al weer een jaar of wat verder willen we langs de westkust van Zuid Amerika noordwaarts zeilen, de kust van Peru en Ecuador aan doen. En van daaruit via de Galapagos eilanden, die op de evenaar liggen de Pacific in duiken. Paaseiland ligt dán te zuidelijk. Vandaar nu alvast een voorproefje van de Stille Zuidzee.
“Rapa Nui” staat op de monitor boven de incheck-balie. Het Polynesische woord voor Isla de Pascua, ook wel Easter Island dus Paaseiland. Het vliegtuig van maatschappij LAN is uitgerust met stoelen met voor iedereen een eigen monitor. Op deze monitor kan je met een afstandbediening je zelfgekozen speelfilm zien, keuze uit een dertig tal film en diverse genres. Ook kunnen er computerspelletjes gedaan worden. De 5 uur reistijd is om voor we het in de gaten hebben. Een luxe manier van vliegen. Als we uitstappen en zien dat mensen di, 05/06/2007 - 12:13 - 145_ op het vliegveld ontmoeten we een vrouw die Huisjes verhuurt ©145_ op het vliegveld ontmoeten we een vrouw die Huisjes verhuurt
bloemenkransen omgehangen krijgen betreden we een hele andere wereld. De temperatuur 20-22˚C, exotische bloemengeuren, weelderige groene heuvels en op het vliegveld al een moai beeld zoals we er later nog vele zullen zien, doen ons beseffen dat we nu echt al even in de Pacific zijn. In de aankomsthal zien we vrolijke gezichten van Polynesische mensen die logies aanbieden. Hier ontmoeten we Carmen die vier kamertjes verhuurd net buiten het dorpje Hanga Roa. Vanuit ons kamertje hebben we uitzicht op de wijdse Pacific en op een aantal moai’s. Zo worden de grote beelden genoemd, moai’s. Omdat het nog vroeg is, met het vliegen in westelijke richting hebben we twee uurtjes gewonnen, maken we een wandeling langs de rotskust naar het dorpje.di, 29/05/2007 - 21:13 - 148_ en een moai in de achtertuin ©148_ en een moai in de achtertuin
do, 31/05/2007 - 15:01 - 175_ in de avondzon ©175_ in de avondzon
Er ligt een zeilboot voor anker, een eind uit de kust. We horen dat de zeilboot van een Engels stel met twee kinderen is, het schip heeft een kapotte rolfok en wacht op onderdelen uit Chili. We drinken een tropisch sapje en wandelen dan nog verder naar het enige haventje van Paaseiland. Blijft toch trekken hè een haven. In de haven ligt nog een Chileens schip en er zijn wat visbootjes op de kant getrokken. Als ik de golven hier vlak voor de haven zie ben ik er niet rouwig om dat we dit eiland overslaan. Als je al wil binnenkomen moet je tussen twee riffen door, wachten op je juiste golf om zo de haven binnen te surfen. Er is maar een kans dus dat moet meteen goed zijn en anders kun je je schip van de rotsen af plukken.zo, 03/06/2007 - 16:15 - 154_ haventje van Hangoa Roa ©154_ haventje van Hangoa Roa

Met een gehuurde auto rijden we een rondje over het eiland. Paaseiland is niet zo groot. Zo’n 160 km², vergelijkbaar met Texel. Wel ligt dit eiland ver van ander land. Tahiti ligt ongeveer 4000 km westwaarts, Chili 4000 km oostwaarts. Het dichtstbijzijnde bewoonde land is het eilandje Pitcarn. Maar toch nog altijd 2000 km zwemmen. Wij dus met een jeepachtig autootje rondcrossen op de veelal onverharde wegen. Waar we ook kijken overal zien we restanten van de cultuur die hier begon tussen 800 en 1200 na Christus. Waarschijnlijk kwam de bevolking van andere Polynesische eilanden. do, 31/05/2007 - 19:37 - 160a. Helling van Ranuraraka ©160a. Helling van Ranuraraka
do, 31/05/2007 - 21:54 - 169_ Ahu Tongariki ©169_ Ahu Tongariki
Zij maakten er een hobby van om gigantische grote beelden te hakken uit de hellingen van een vulkaan nu bekend als Rano Raraku. Met deze beelden sjouwden ze het hele eiland over en zetten ze aan de rand van het eiland met het gezicht gericht naar het binnenland. Zo van, dit is het enige stukje land van de wereld. Paaseiland werd door de oorspronkelijke bewoners dan ook Te Pito o Tehunua genoemd, de navel van de wereld. Als we aankomen bij die vulkaan Rano Raraku maken we een wandeling naar de kraterrand. De wandeling gaat tussen en over veel, ja heel veel, beeldhouwwerken in allerlei stadia van vervolmaking. In gedachten zien we duizenden mensen hakken met hakbijltjes gemaakt van stukken obsidiaan, een glashard gesteente wat hier gevormd werd tijdens vulkaanuitbarstingen heel lang geleden. In de krater zien we een meer. Een groot zoetwaterbekken. Het is allemaal heel indrukwekkend wat we zien. Na een uurtje of drie vervolgen we onze weg per jeep en komen laat in de middag aan op Anakena beach. Dit is het enige zandstrand wat Paaseiland rijk is. Naar alle waarschijnlijkheid is dit ook de aanmeerplaats van de allereerste bewoners. We zien wit zand, azuurblauw water, palmbomen, een rijtje van 7 kolosale monolieten, Ahu Naunau genaamd, en nog een beeld apart.do, 31/05/2007 - 17:12 - 171a. Anakena Beach ©171a. Anakena Beach
Vier van de zeven beelden hebben een hoed. De hoed, pukao genoemd, is gemaakt van een ander lavagesteente, veel roder. De hoed is op een heel andere plaats uitgehouwen dan de beelden. Dit eiland en vooral ook deze plek is toch een eldorado voor archeologen. Er is hierover veel te vinden op internet, google het maar eens. Als je Paaseiland, of Thor Heijerdaal, of onze landgenoot Jacob Roggeveen intoetst heb je uren leesplezier. Het is hier op Anakena Beach waar Paul ineens een fles wijn en twee glazen uit zijn rugzak tovert. Dit is weer genieten met een grote G. do, 31/05/2007 - 16:38 - 173_ zie nieuwsbrief juni 2007 ©173_ zie nieuwsbrief juni 2007
Tegen zonsondergang rijden we via Ahu Akivi, voor vandaag de laatste groep moai’s. Deze beeldengroep bevindt zich niet aan de rand van het eiland maar staat landinwaarts. En de blik van deze moai’s wel gericht op zee. Ze zijn zodanig geplaatst dat ze op de dag van de langste dag, de zonnewende precies kijken naar de plaats waar de zon ondergaat.
Voldaan leveren we onze auto in bij het verhuurbedrijf en lopen terug naar ons kamertje.
Carmen, onze schone Polynesische, heeft een barbecue georganiseerd. Of we aan willen schuiven. En of we dat willen. We ontmoeten hier nog een Chileens gezin en wat andere eilanders.
De dagen op Paaseiland vliegen voorbij. Op de laatste dag maken we nog een wandeling naar en om de krater Rano Kau. Deze vulkaan bevindt zich op de zuidpunt van Paaseiland. We lopen tot we helemaal op het randje van de krater zijn. ma, 04/06/2007 - 10:59 - 182a. wandeling op rand van krater Ranu Kau ©182a. wandeling op rand van krater Ranu Kau
Links zien we 300 meter lager de golven op de rotsen beuken, in zee drie kleine eilandjes, Moto Nui, die een broedplek zijn voor de bonte sterns, en rechts zien we in de diepte het kratermeer. Hier fantaseren we er een eind op los. Als we nu een paar stukje dynamiet laten ontploffen op deze smalle richel, we laten de zee in het kratermeer stromen, dan zouden we met onze boot toch heel wat gemakkelijker dit eiland kunnen bezoeken. Als we op de kraterrand rondlopen (5 km), komen we aan bij het oude dorp Orongo. Het is een open lucht museum. Opmerkelijk zijn de in de rostsen gekerfde tekeningen van vogelmannen, mensen, vissen en schildpadden. ma, 04/06/2007 - 13:40 - 187_ alles rotsen bevatten uitgekerfde figuren ©187_ alles rotsen bevatten uitgekerfde figuren
Dit is de plaats waar tot 150 jaar geleden de jaarlijkse kampioenschappen vogeleitje uithalen gehouden werden. Als je vogelman van het jaar wilde worden, een soort van koning voor het volk, moest je vanaf deze hoge plek langs de steile wand van de vulkaar naar beneden klimmen, daarna naar een van de eilandjes zwemmen. Met die ruige zee vol haaien, een dapper staaltje, dunkt me. Vervolgens wachten tot het eerste sterneitje gelegd was. Daarna moest dat eitje onbeschadigd gebracht worden bij de huidige vogelman. Dus terug zwemmen en die steile wand omhoog klimmen met een eitje. De ceremonie van eerste kievietsei in Nederland is echt voor watjes. Op de weg terug langs de rotsen naar het dorpje Hanga Roa waar wij ons stekje hebben, komen we nog in een grot met plafondschilderingen. De Ana Kai Tangata. Vertaalt grot van de kanibalen. Kannibalisme is een item waar men op dit eiland liever niet over praat. Maar kannibalisme is wel iets wat vaker voorkwam in Polynesische culturen. In ieder geval tot onze voorouders zich ermee gingen bemoeien, en het christendom aan de man bracht, die hebben deze gewoonte ten zeerste afgeraden. Zou je daar ook Creutzfeldt-Jacob van krijgen? Die avond zien we ook de film Rapa Nui, een film met Kevin Costner, die verhaalt over de cultuur van de beeldhouwers en de vogelmancultuur. Hij verbeeldt hoe het allemaal geweest zou kunnen zijn. Leuk om naar te kijken omdat de beelden hier opgenomen zijn. Maar film blijft fictie.za, 02/06/2007 - 12:19 - 191_ en of die het naar zijn zin heeft ©191_ en of die het naar zijn zin heeft

Een week na onze aankomst op dit heel indrukwekkende eiland staat ons vliegtuig al weer klaar om ons terug te brengen naar Santiago de Chili. Het einde van onze rondreis komt nu in zicht. Na een dagje Santiago reizen we weer terug naar Mendoza. De spectaculaire tocht over de hoge pas in de Andes herhaalt zich. Er ligt meer sneeuw dan tien dagen geleden. In Mendoza nemen we nu echt de tijd om de wijn te proeven. Diverse musea en het wijnhuis Norton komen op ons programma. Uiteraard laten we ons hier elke avond culinair verwennen en kiezen hier op goed gevoel een passende wijn bij. Voor de tocht terug naar Buenos Aires boeken we een wel heel erg luxe bus. Een bus compleet met stewardess om de nodige hapjes en drankjes te bestellen, all inclusief, en na de diverse filmpjes gaan de stoelen zo ver achterover dat we horizontaal liggen. Wat is dat heerlijk reizen. Uitgerust komen we aan in Buenos Aires waar we wederom vriendelijk onthaalt worden door onze vrienden Antje en Gerardo. Zij vertellen dat de bergpas die we drie dagen geleden namen over de Andes gesloten is wegens zware sneeuwval. Hadden wij toch mazzel.
Over een goede week vlieg ik naar Nederland, het wordt tijd om in Piriápolis te geraken. Mijn rugzak zal plaats moeten maken voor een grote sporttas vol cadeautjes, uitgelezen boeken, zeekaarten die we niet meer nodig hebben en al via marktplaats verkocht zijn. En ik wil nog even de tijd krijgen om al iets van de indrukken van deze sprookjesachtige rugzakreis te verwerken voordat de familie me in Nederland weer omarmt. Dus: snel een ticket kopen en naar Uruguay. 24 uur later klimmen we dan weer via de ladder op ons schip in Uruguay. De schilder heeft zijn klusje klaar. De romp ziet er op het eerste oog uit als nieuw. Van Nederland en van Paul alleen aan de klus in Uruguay ga ik in de nieuwsbrief van juli vertellen.

Mariëtta, 30 juni 2007

Niet vergeten: 11e gebod: gij zult genieten.

Volgende keer meer!

Locatie: