Nieuwsbrief juli 2005

afbeelding van Mariëtta

Voordat we aan land gingen op Madeira hebben we Porto Santo aangedaan. Na twee dagen zetten we dan toch koers naar Madeira. Het is een tochtje van 8 uur. Dus lekker uitslapen. Het weer is prachtig, lekker windje, heldere lucht. We zien Madeira al liggen. Ik besef weer dat we toch wel geluksvogels zijn. De Genua staat, het grootzeil en de bezaan ook en de aap is er ook bij gezet. Vier zeilen. Porto Santo wordt kleiner en Madeira wordt groter.
Als we de vuurtoren Ilheu de Fora gerond hebben denken we Funchal al te zien liggen. Maar marifooncontact met onze kennissen uit Tilburg krijgen we nog niet. Na wat beter bestuderen van de kaart komen we er achter dat we nog een rotspunt moeten ronden om bij Funchal aan te komen. Zodra we dat gedaan hebben horen we ineens Arnold op de marifoon. Snel contact gelegd en na nog een drie kwartier ligt het schip voor anker op de rede van Funchal en kunnen we Coby en Arnold de hand drukken. Wat hebben we een hoop bij te praten en ervaringen uit te wisselen. Na een paar dagen komt Coby een spandoek brengen. Heel Funchal zal weten dat ik Sarah ga zien. We hebben een leuke avond die ook nog feeeriek geallumineerd wordt door vuurwerk. Van Paul krijg ik een prachtig badpak en een etentje op 3 juli met twee vrienden naar keuze. Geen moeilijke keuze op dit moment. En van die vrienden krijg ik een boekje met berg- en levadawandelingen. Ik krijg meteen zin om de wandelschoenen aan te trekken.
Levadawandelingen lijken me op dit moment het fijnst. Het zijn wandelingen op paadjes die langs levada's liggen. En levada's zijn kleine kanaaltje voor irrigatie doeleinden die sinds eeuwen in de rotsachtige bergen uitgehouwen zijn. Naast die levada's lopen smalle paadjes, oorspronkelijk bedoeld voor de persoon die de levada moet schoonhouden. Nu worden ze door vele wandelaars gebruikt. Het fijne van deze wandelingen is dat ze nagenoeg horizontaal lopen. Spannend is dat je regelmatig op de muurtjes tussen de levada en de afgrond moet lopen. Een misstap en je bent er geweest. Maar de schoenen blijven nog even in de kist want Klazien (zus Paul) met man Jan komen naar Madeira.
Omdat Klazien in een rolstoel zit huren we een autootje en komen de vele gezichten van Madeira ons snel voorbij. Leuk hoor om na 10 weken al familie op bezoek te krijgen. Helemaal leuk als ik na nog eens drie dagen Susanne en Esther, mijn twee dochters van het vliegveld mag afhalen. Klazien en Jan hebben een hotel en de meiden komen bij ons aan boord slapen. We varen de boot de jachthaven in want voor anker blijven liggen is niet aan te raden voor niet ingeslingerden. Het is een beregezellige tijd die de nodige energie kost. Elke dag uitsapjes maken, wandelingen, uit eten of soms aan boord koken en natuurlijk een heleboel bijkletsen. Na tien dagen is al het bezoek weg en gaan we weer voor anker net buiten de haven.Met de Drifter (Arnold en Coby) varen we de volgende dag naar Baixa da Abra. Het is een prachtige baai in het zuidoosten van Madeira. Een woestijnlandschap is het decor voor de komende dagen. We maken een tochtje met de bijboot langs de immens hoge rotswanden en gaan ook een keer aan wal om een wandeling naar de hoogste top te maken. Uitkijken dat de voeten grip hebben op uitstekende rotsen en niet naar beneden glijden over het gravel. Een wandelstok erbij is heerlijk. We maken prachtige foto's van de omgeving en de baai waar ons bootje een speldenprikje is. Na drie dagen vertrekt de Drifter weer naar Funchal en liggen we alleen in de baai. Het is volle maan en het licht ervan maakt van de bergen om ons een zwartwit maanlandschap. Bijna griezelig. Wat mooi. Dat wij dit mogen meemaken. Omdat het in de baai steeds harder gaat waaien dat de oren ervan gaan toeteren zoeken we een beschutter plekje op in de haven van Machico. Machico is kleiner dan de hoofdstad Funchal en heeft nog de allure van een dorp. Mooie pleinen met bankjes onder oude platanen waar de mannen met elkaar kletsen, een kaartje leggen of ruzie maken. Een informatiecentrum wat maar half werkt. Gezellige terrassen van waaruit we goed zicht hebben op de voor anker liggende boot. We komen een stel Nederlanders tegen die we ook in Funchal spraken en hebben een heerlijk avondje met lekkere hapjes. De volgende dag gaan we een bergwandeling maken van Machico naar Caniçal. Paul heeft zijn bedenkingen over het anker, het lijkt wat te krabben en legt de boot voor de zekerheid achter met een extra lijntje aan een mooring die in de buurt van de achterkant van de boot ligt vast. Wij op weg en lopen over een geitenpad naar Caniçal. Prachtige vergezichten, veel cactussen in volle bloei, mimosabomen, en nog veel meer. Soms zien we niet meer hoe het pad gaat maar dan zijn er steenmannetjes die ons de weg wijzen. Heb je die wel eens gezien in de bergen, steenmannetjes? Je ziet ze overal in de bergen. In de Alpen, in de Himalaya, in de Andès, overal waar bergen zijn. Het zijn internationale wegwijzertjes. Stapeltjes stenen op punten waar het niet zo duidelijk is hoe het pad gaat. We komen in Caniçal aan en nemen de bus terug naar Machico. We willen na die inspanning een koud pilsje op het terras gaan drinken en zien onze boot achterste voren in de haven liggen. Was dus inderdaad van het anker losgeslagen en lag aan het lijntje achterste voren aan die mooring. Hoezo, toeval managen. Van het pilsje drinken komt niets terecht want wij scheuren met de bijboot naar de Nije Faam. We ankeren opnieuw. Veel dichter nog op de wal. Maar het anker lijkt weer te krabben. Dus besluiten we naastzij de Elle te gaan liggen. We willen ankerop gaan maar dan komt de boot vast te liggen in de prut. Het is springtij en het water is lager dan ooit. Het anker is er met geen mogelijkheid uit te trekken. Nou ja, snel besloten toch voor anker te blijven de volgende ochtend. Ja, je denkt dat het ons altijd voor de wind gaat. We hebben dan wel geen last van files en drukke agenda's, maar ook wij hebben zo onze zorgen. Paul slaapt deze nacht dus behoorlijk onrustig. Ik hoor hem steeds weer rondscharrelen op het dek. Het is toch je huis wat zomaar aan de haal kan gaan. De volgende dag is de Elle weg, dus van hier langszij gaan liggen komt niets. Maar een andere boot die in de haven voor anker lag is ook ineens weg en we kunnen nu een beter plekje opzoeken. Zo gezegd, zo gedaan en we maken plannen voor een nieuwe wandeling. We staan de volgende dag vroeg op en nemen de bus naar Machico tunnel waar een levadawandeling begint. Eerst lopen we langs wat huizen en hoe verder we van het dorp af komen hoe rustiger het wordt. Na een poosje komen we een familie tegen die zich lijkt te verzamelen om ook ons pad te nemen. Jong en oud, een vader, een moeder die nogal luidruchtig laat horen hoe het allemaal moet, opa die nog kras de berg op strompelt, zelfs twee geiten lopen mee aan een lijn. Na een poosje komen we langs een huis waar veel mensengeluid uit komt. Het lijkt wel een feest. We bedenken dat de familie hierheen gaat en de geiten vandaag voor het laatst gemekkerd hebben. Dan nemen we een bergpad om over het zadel in de bergen te komen en worden bovenaan beloond met een prachtig uitzicht op de Atlantische oceaan en een steile kust (Espigão Amarelo). Paul wijst hier een smal paadje aan op de rotskust. Daar loop jij straks hoor ik hem zeggen. Maar goed dat ik geen hoogtevrees heb. Na een paar uur langs deze afgrond gelopen te hebben smaakt het biertje in Porto da Cruz beter dan ooit. We liften terug naar Machico. Omdat Coby maandag jarig is zeilen we die avond nog naar Funchal terug. We worden geïnviteerd voor een etentje in ons favoriete Madeiriaanse eethuisje. Die avond, en alle volgende avonden die week is er om 10 uur muziek in de muziektent in Parque Municipal. Het is een festival Raìzes do Atlântico, waar elke avond een andere band komt spelen. We krijgen die week heel wat Madeiriaans folk te horen maar ook komt er een band uit Guinee Bissau, een virtuoos op de gitaar uit Brazilië en tot slot een stel zigeuners uit Kroatië en Servië compleet met een big mama en gipsy papa. Geweldig. Deze week krijgen Coby en Arnold bezoek van Ton en Nicky uit Tilburg, ook kennissen van mij. Samen met hen gaan we richting Canarisch. Daarover kan ik de volgende keer vertellen. Mariëtta. Tot de volgende keer. Niet vergeten: 11e gebod: gij zult genieten. Volgende keer meer!

Locatie: