Nieuwsbrief juni 2005

afbeelding van Mariëtta

Op weg naar Madeira. Het is al weer eind juni, tijd voor een nieuwsbriefje, vind je niet? Wat is er deze maand een hoop gebeurd. Op 6 juni begon onze eerste oversteek. Een hele bevalling, die grondig voorbereid was en waar we aan toe waren. We hebben allerlei winden meegemaakt, van windstil tot storm. De zeilboot ging van stapvoets over in draf en eindigde in galop. Hiervan heb ik een verhaaltje: "Ahoy, ahoy" gemaakt en heb je misschien al gelezen. Na die oversteek voelde we ons echte zeezeilers of oceaannomaden, zeilzigeuners. Hele binkies.In La Caruna hebben we drie dagen nodig gehad om het schip weer schoon te krijgen, de was te doen en bij te komen op een Spaans terrasje met tapas en raçiones. Wat een chique stad, met prachtige winkels, goed geklede mensen, en moderne boulevard. Afscheid genomen van Willem en Jeanet, die naar achteraf blijkt steeds op drie mijl afstand achter ons te hebben gevaren. Zij hebben ons steeds op de radar gezien, wij hen niet. Maar al die visserbootjes zagen wij ook al niet op de radar. We leren dat we iets moeten doen aan de seaclutter en rainclutter. Elke keer leren we weer wat bij. Leuk is dat. We hebben er zin in en willen verder naar het zuiden. De volgende tocht is langer dan een dagtocht en we vertrekken rond 12 uur in de middag. 's Nachts varen we om Cabo Finisterre. We moeten alles op de motor doen want er is te weinig wind en de wind die er is uit de verkeerde hoek. Om 9 uur 's ochtends laten we het anker vallen in een baai met een mooi zandstrand voor een eiland in Ria de Vigo. Eerst wat bijslapen en dan met de bijboot naar de wal. Na een wandeling op dit goddelijke plekje en een biertje in de kroeg genieten we van de ondergaande zon met een borreltje en een hapje. Ineens komt er een hel snelle blauwe boot op ons af. Voor we met onze ogen kunnen knipperen zijn ze er al. Op de boot staat Adouanas. Ja hoor, de douane wil de papieren checken. Paul haalt de paspoorten en zeebrieven en terwijl de ene douanier het woord doet schrijft de andere van alles op. De man die het woord doet spreekt een aardig woordje Nederlands en wil dit graag laten horen. Hij heeft 12 jaar in Nederland gewerkt voor Shell en vertelde dat hij in drie jaar werken een huis verdiend had. Je ziet aan hem dat hij wel tevreden is met zijn leventje. Nu een mooi huis en studerende dochters in dit mooie deel van Spanje. Alles is in orde en ze gaan weer van boord, maken nog een snel rondje rond de boot voor de foto's, blijven toch macho's, die Spaanse mannetjes. De volgende ochtend halen we het anker op en zetten koers naar Leixoes. Leixoes heeft een grote haven en iedereen die Porto in Portugal wil bezoeken moet hier heen, Porto zelf heeft geen faciliteiten voor zeiljachten. We nemen de volgende dag de bus naar Porto en bezoeken deze mooie stad. In Porto drinken we een glaasje op een mooi terrasje aan de Douro, al waar we een goed overzicht hebben op alle porthuizen aan de overkant. Wat een gezellige stad met zijn nauwe steile straatjes, hardwerkende mensen en heerlijke kookluchtjes. We slenteren die dag door de stad en bezoeken 's avonds nogmaals dit terras, O'Muro genaamd, om ons bezoek met een dineetje af te sluiten. De volgende dag tanken we diesel en vertrekken naar Lissabon. In Engeland hopten we van de ene plaats naar de volgende met dagtochtjes. Sinds Biskaje zijn dagtochtjes verleden tijd en hebben we steeds ook een nacht doorgevaren om zo grotere afstanden te overbruggen. Het ritme van het wachtlopen (meer zitten hoor!) zit er goed in. Na twee dagen komen we in dikke mist om Cabo Da Roca bij de ingang van de Taag die ze hier ook wel Ria Tejo noemen. We gooien voor Cascais het anker uit en genieten van het zonovergoten weer. Na een duik in het frisse water krijgen we behoefte aan een zonnedakje. Dat was er nog niet van gekomen om te maken. Naaimachine op tafel. Een witte lap stof in tweeën gescheurd en naaien maar. Hier een tunneltje voor een zeillat, daar een lusje voor een touwtje. Samen maken we die middag een prachtig zonnedakje waar menige zeiler jaloers op zal worden. Heerlijk om te doen. We vervolgen onze weg naar Lissabon waar we in een olieachtige haven komen te liggen vlak onder een hele hoge brug met het verkeersgeluid wat erbij hoort. Niet fijn liggen als je dat vergelijkt met Cascais. Maar ik wil Lissabon graag zien en we moeten nog wat inkopen voor we naar Madeira gaan. We blijven uiteindelijk zes dagen in Lissabon. We doen een toeristische bustocht door de stad, bezoeken het oude Alfama met zijn steile nauwe straatjes en Fado muziek. In dit deel van de stad staan de huizen zo dicht op elkaar dat de mensen die er wonen elkaar bijna een hand kunnen geven als ze uit het raam kijken. De straatjes zijn van de privé terreinen niet te onderscheiden en we lopen regelmatig in iemands 'tuin'. Op pleintjes hangen veel slingers en we laten ons vertellen dat juni de maand is van de heilige Antonius en dat er elke avond feest is. We besluiten de avond hier teug te komen. Overal feest valt wel wat tegen maar we zien toch hier en daar groepjes mensen Fadomuziek maken. Prachtig om naar te luisteren ook al versta je er niets van. Gebaren zeggen genoeg, het gaat allemaal over de liefde en wat daarbij hoort. In Lissabon vinden we onderdelen van onze petromax lamp. Tijdens de overtocht van Nieuwpoort naar Dover was de lamp stuk gegaan en we hebben overal gezocht en hier dus gevonden. We bewaren het adres goed want als we nog eens wat nodig hebben kan deze zaak ons helpen. De wind om naar Madeira te gaan is goed. Gripfiles, dat zijn computerbestandjes waarop de windverwachting te zien is, geven aan dat we de komende dagen wind uit het noorden kunnen verwachten. Niet teveel wind, maar ook niet te weinig wordt ons beloofd. En daar zit ik dan nu. Het is zondag en we zijn donderdagmiddag vertrokken. De eerste dag zagen we nog regelmatig een boot. Nu varen we dagen met amper een schip aan de horizon. Het decor bestaat uit prachtige wolken die er toch anders uitzien dan in Nederland. Hele hoge wolkentreintjes. En nog hoger wat vegen van wolken. Wat dit allemaal met de weersverwachting te maken heeft moeten we nog leren. Wat we ook nog moeten leren is hoe we op de radar een watchman aan kunnen zetten. Het moet mogelijk zijn om de radar voor je te laten opletten, die maakt je dan wakker als er een schip binnen een vooraf ingestelde afstand van je schip komt. Als we dat weten kunnen we beiden gaan slapen. Er is nog zoveel te leren. En morgen komen we al aan op Porto Santo, een eilandje 30 mijl voor Madeira. Hier willen we het anker uitgooien en een dag of twee blijven. Daarna gaan we naar Funchal, op Madeira. Hier gaan we kennissen uit Tilburg die ook met een zeilboot rond de wereld zeilen ontmoeten. Een fijn vooruitzicht want ik heb ze al een jaar niet gezien. Ook krijgen we op Madeira familiebezoek in verband met mijn vijftigste verjaardag. Leuk, leuk, leuk. Daarover vertel ik een volgende keer. Niet vergeten: 11e gebod: gij zult genieten. Volgende keer meer!

Locatie: