Nieuwsbrief mei 2005

afbeelding van Mariëtta

29 April was het afscheid in IJmuiden. Dat was gepland. De hele familie zou op komen draven. Menigeen had er een snipperdag voor genomen. Dus dat moest wel doorgaan. Weer of geen weer.Half 10 verwelkomen we de eerste uitzwaaiers. Even later komt de rest. Een heleboel familie en nog wat onverwachte oude bekenden. Na wat geklets en veel gefotografeer komt dan toch het moment suprÚme. Het lijkt wel een film. De net opkomende mist maakt het drama compleet. Motor wordt gestart, de radar aangezet, hÚ verdorie, hoe moest dat ook al weer. Paul drukt flink op alle knopjes, maar het mag niet baten. Oeps. De uitzwaaiers krijgen zowat een lamme arm . Weet je wat: we varen gewoon de sluis in, het mist toch, daarna maken we gewoon weer vast. Zo gezegd, zo gedaan. Weer veel gefotografeer en ik denk dat er niet alleen aan boord een traantje weg gepinkt wordt toen we de sluis uitvoeren. Daar gaan we dan, in dikke mist, met een radar die het nog steeds niet doet. We varen meteen bakboord uit en leggen ons schip vast aan een geparkeerde visser. Onder het genot van een kopje koffie zoeken we uit hoe de radar aan moet. Hij werkt!! De motor weer gestart en vertrekken nu echt het zeegat uit. Dat gebeurt niet onopgemerkt. Kinderen bellen en er wordt weer uitgewuifd. Moet heel dramatisch zijn, het schip zo te zien verdwijnen in de mist. Aan boord is het lekker spannend. Met radar en E-kaart vinden we het zuidelijke havenhoofd en worden we uitgeluid door de hier opstaande misthoorn. Gelukkig klaart de mist op, maar er komt geen wind. Op motor varen we naar Zeeuwse wateren. Voor de kust van Hoek van Holland is een zeehond bezig met zijn middagmaal. Daar doen we het voor. Bij de Roompot wacht ons een warm welkom van de lui van watersportvereniging Brouwershaven. Er liggen vijf gepavoiseerde boten en er zijn ook nog leden die met auto of motor zijn gekomen, helemaal voor ons. Een warm welkom om vervolgens weer afscheid te nemen. Volgende ochtend, 10 uur met drie begeleidende boten verder gevaren. Een lekker zeilwindje, een lekker zonnetje, wat wil je nog meer. Heerlijk. Na een uur of acht kunnen we de boot met de landvasten aan het Belgische land vast maken. Daar komt Susanne nog afscheid nemen. Lief, lief, lief. Wat zal ik die meiden missen. Vanaf België varen we naar Dover. We hebben een goede tocht met zoals gepland het tij gigantisch mee als we de shippingline passeren. Elf uur later varen we het Granvilledock van Dover binnen.

Locatie: