Wij wecken wel

In Zeilen 5/07 las ik een artikel op de laatste pagina van Ruth Gerritsen, met als titel: “Snelkookpan in de ban”.
Na haar artikel: “Wij vissen niet” in nr. 11/06 Laatste pagina, dacht ik dit artikel had ook kunnen heten: “Wij wecken niet”. Nu is wecken ook een heel gedoe aan boord en een ramp voor gemakzuchtige types, maar als je de slag eenmaal te pakken hebt, geeft het veel voldoening.
Gelukkig las ik in het zelfde nummer een artikel van Richtje Sybesma met de titel: Lekker lang houdbaar” waarin deze voldoening volledig tot uiting komt. In de glorie dagen van mijn ouders werd er nog heel wat geweckt. Het was nodig om de winters door te komen met nog wat zomergroenten. En als het varken geslacht was om dit niet direct in z’n geheel op te hoeven eten.
Door de industriële uitbesteding van al dit werk en de invoering van koelkast en diepvries, is het leven van de moderne huisvrouw een stuk minder arbeidsintensief geworden. Toen ook nog de stofzuiger, de wasmachine en de crèche gemeengoed werden, was het leven van de huisvrouw zo ledig geworden dat ze uitwerken ging of moest om al die nieuwe verworvenheden te kunnen bekostigen.

Als je met je bootje een paar jaar over de wereldzeeën wil zwalken, dan is het toch leuk om nog wat van die oude technieken bij de hand te hebben. Niet alleen om bezig te zijn maar ook om in tijden van overvloed wat te kunnen bewaren voor later. Neem nou die tonijn die veel te groot was om in één keer te op te eten.
Om te wecken heb je overigens helemaal geen snelkookpan nodig, wat een gezeur. Een grote pan met deksel is voldoende. Onze ouders deden het ook zonder. Het gaar worden duurt alleen wat langer, het lang houdbaar maken krijg je er gratis bij. Kost alleen wat meer gas en daar zijn wij zeenomaden zuinig mee, je weet nooit wanneer je weer bij kunt vullen.
Waar het echt om gaat is de emotie die je ervaart bij de dingen die je doet. Met die oude technieken om voedsel lang houdbaar te maken, kun je je gevoel van onafhankelijkheid voeden. En dat is nu juist waar het bij veel wereldzeilers omgaat. De vrijheid om te gaan en te staan waar je wilt, zonder al teveel gehinderd te worden door het al dan niet aanwezig zijn van een supermarkt, met zijn soms bedenkelijke waar. Daar gaat het om!!!!!!!!!!!!!!!
Dat de Thalassa II kennelijk met een andere droom vertrokken is, dan de meeste vertrekkers vind ik prima. Een ieder past zijn droom aan aan zijn eigen beperkingen en maakt er desondanks het beste van.
Wat mij stoort op deze “Laatste pagina” is dat Ruth Gerritse zich afzet tegen andere vertrekkers, die zo dom zijn dat ze niet door zouden hebben dat het 2007 is. Ze begrijpt dus echt niet waar het, bij die niet exoten, in wezen om gaat. Vrijheid blijheid en daarbij komt die, volgens haar, ouderwetse truttigheid en achterhaalde wijsheden goed van pas.
Het blad Zeilen zou een dergelijk artikel eigenlijk niet moeten plaatsen.

Wat is er mis met ons blad?

Paul Kamstra
Schipper op de Nije Faam naast ………. Mariëtta

Augustus 2007

Zij die willen reageren zijn van harte welkom.
Zie in dit verband ook bij: Pennenvruchten: Jachtinstinct II