Oktober 2012

afbeelding van Mariëtta

Oktober 2012di, 02/10/2012 - 12:12 - 008. Gids Gregoire vertelt over Ile aux Forbans en de piraterij ©008. Gids Gregoire vertelt over Ile aux Forbans en de piraterij

De tocht over de top van Madagascar verkiezen we boven de trip onder langs. Onder langs zou betekenen dat we te maken krijgen met een krachtige Agulhas Stroom. In combinatie met een flinke depressie waarbij men de situatie van wind tegen stroom kan treffen kunnen hier steile golven ontstaan. 10, 15 meter is in dat gebied niet ondenkbaar. Passage mag vergeleken worden met het ronden van Kaap Hoorn. Een ‘rustigere’ route is zeilen over de top van Madagascar, Cape d’Ambre ronden, dan niet door naar Mayotte of de Comoren, maar dicht bij Madagascar blijven, enkele ankerplekken bij Nosy Mitsio en Nosy Be verkennen en dan ter hoogte van Ile de Juan de Nova het Mozambique kanaal oversteken en met de Mozambique current afzakken naar het zuiden van Afrika. Qua navigeren heeft dit onze voorkeur. Wel moet rekening gehouden worden met het feit dat het gebied ten noorden van Madagascar momenteel ook niet geheel zonder gevaar is. We zijn ons bewust van de Somalische Piraterij anno 2012.

Van Ile de la Reunión zeilen we de lekkerste tocht ooit, in 4 dagen dobbert Nije Faam kalmpjes naar Ile Sainte Marie (St. Mary island), wat voor de kust van Noordoost Madagascar ligt. Tussen het hoofdeiland Madagascar en Ile Sainte Marie buitelt een walviskalf als een dolle hond rondom zijn moeder het water uit en in. Dat trekt natuurlijk een poos onze aandacht. Als we daarna koers zetten naar Ambodifotatra hangt er ma, 01/10/2012 - 09:41 - 003. Onze eerste wahoo ©003. Onze eerste wahoo
spoedig een wahoo, onze eerste, aan de vishaak. We ronden Ilot Madame en zien er drie lege moorings. Daarvan zal er wel een voor ons bedoeld zijn, denk je niet?
De gastenvlag van Madagascar en de gele vlag wapperen in het want. Met de autoriteiten hebben we nog geen contact gezocht via de marifoon, ervan uit gaande dat dat hier niet zo nauw komt. Zodra we aan wal gaan is daarvoor nog tijd genoeg. Eerst even relaxen, lekker koken en een wijntje erbij.
Dat was tenminste mijn plan. Ik wil net roepen ‘Aan Tafel’, als er een gammel bootje met hierin vijf kerels aan komt peddelen. Dat is snel zeg ik nog, in de veronderstelling dat zij iets van ons willen hebben of koopwaar of diensten willen aanbieden. Blijken deze heren ‘de officials’ te zijn, de douane en de coast guard! Daar gaat mijn Mocona-moment. Vlug het eten terug in de pannen om het warm te houden en een welkomgezicht trekken. Gaat u lekker zitten, lusten de heren misschien een glaasje ranja? Dat gaat er goed in.
De papierwinkel is snel op orde. We verwachtten honderd formulieren in te moeten vullen, nou dat viel dus reuze mee. Of we nog willen betalen aub, 30 US$ aan de een en 30 US$ aan de ander. Waarvoor dit nou precies is, is mij niet echt duidelijk. En wie van de heren stempelt nou ons paspoort? Nee, dat doen wij niet, daarvoor moet u naar het politiebureau. Wel blijven de heren verlekkerd naar de zojuist gevangen wahoo kijken. Of ze misschien een stukje willen vraagt Paul. Ja, dat zou toch niet verkeerd zijn. Paul pakt trots zijn hakbijl en hakt met een zwaai de kop eraf. Met messen spelen is voor Paul altijd een favoriete bezigheid. Paul wil de kop, met de ingewanden er nog aan, in zee werpen. Nee, nee, roept de jongste verschrikt nog nét op tijd. Geef mij die kop. En glunderend ontvangt hij de kop met de bloederige sliert ingewanden. Dan gaat er een stuk van de staart voor de bijl, daarmee weet de dikste man wel raad. Het midden stuk is ‘pour ma femme’ roept Paul terwijl de kerels met hun buit terug peddelen naar de wal. Een van hen weet ons nog wel te vertellen, hier woont een Nederlandse mevrouw, daar en daar, bij restaurant Belle Vue. Als de rust is weergekeerd is het genieten geblazen van de iets afgekoelde maaltijd en glimlachend kijken we elkaar aan niet weten of we zojuist genaaid zijn of niet.
Na de lunch roeien we naar Ilot Madame en lopen over een dijkje naar Ambodifotatra. Bij de flappentapper pinnen we onze eerste Malagassisch geld. Wat is de koers? Hoeveel kunnen we pinnen? Nou, meteen maar het maximum 300.000 Ariary. Er komt een pak geld uitschuiven van heb ik jou daar. Even voelen we ons steenrijk. Op naar de politie met onze paspoorten. Inderdaad is dit het adres waar onze paspoorten gestempeld gaan worden. Visum wordt ter plekke geregeld. Kost ieder 100.000 Ariary. Daar gaat ons kapitaal. Afvragend of dit nou wel zo kosjer is lopen we een barretje binnen voor een biertje. Het wordt te laat om de Nederlandse mevrouw op te zoeken, in het donker strompelen we terug naar de dingy en beginnen aan een goede nachtrust.
Als we de volgende morgen rond koffietijd over het strand banjeren en een blonde vrouw zien bij restaurant Belle Vue roepen we beiden “Goeiemorgen, koffietijd!” De mevrouw draait om en ja hoor, het is duidelijke taal. wo, 03/10/2012 - 11:24 - 004. Op Ile Sainte Marie ontmoeten we Saskia ©004. Op Ile Sainte Marie ontmoeten we Saskia
Geen koffie maar wel heerlijke aromatische thee en een heel gezellige chat. Saskia woont hier nog niet zo lang, bouwt momenteel een business op, een entertainement-restaurant. wo, 03/10/2012 - 16:54 - 005. Saskia's Restaurant Cabaret Belle Vue ©005. Saskia's Restaurant Cabaret Belle Vue
Dat dát een succes moet gaan worden is ons direct dezelfde avond wel duidelijk. Onze smaakpapillen worden gestreeld en het is genieten geblazen bij het horen en zien van een tweetal Antandroy muzikanten.
Saskia helpt ons de volgende ochtend aan een vrolijke Engelssprekende tandeloze gids, Gregoire, die ons op een piratenkerkhof veel kan vertellen van piraterij in de 17e en 18e eeuw. Alweer piraten? Ja, niks nieuws onder de zon. Zo lang er schepen rondvaren met waar aan boord die een ander niet heeft, maar die die ander wel graag wil hebben bestaat er piraterij. Ik haalde dit thema al aan in eerdere nieuwsbrieven, hier op Ile Sainte Marie was een bolwerk van zeerovers en kapers. Het beroep ‘Kaper’ (privateer) werd destijds gezien als een zeer eerbiedwaardig beroep, zoiets als Marineofficier tegenwoordig. Ook piraten en zijn familie gaan dood en hier is dus een oud kerkhof. Onze gids Gregoire di, 02/10/2012 - 12:02 - 009. Piraten kerkhof ©009. Piraten kerkhof
haalt namen aan als William Kidd, Robert Culliford, Olivier Levasseur, Henry Every, Abraham Samuel en Thomas Tew. Ile Sainte Marie was een geliefde plaats voor de piraten. Het eiland is relatief dicht bij de scheepsvaartroutes van destijds, er is veel fruit en goed water, het eiland heeft veel kreken met mangrove bomen en struiken waar piraten hun schepen goed konden di, 02/10/2012 - 12:06 - 010. Het graf van een piraat ©010. Het graf van een piraat
verstoppen, niet zichtbaar vanaf zee en beschermd tegen stormen. Op het eiland Ile aux Forbans wordt nog regelmatig aan schatgraven gedaan. Resten van piratenschepen liggen onder het wateroppervlak.
Dan overkomt ons iets naars. Nee, geen piraat of overval. Paul wordt niet goed. Hij krijgt hoofdpijn. Het zicht van zijn rechteroog wordt minder. Even gaan liggen. Pijn wordt erger en het zicht verdwijnt in drie uur tijd. Foute boel. Kunnen wij hier in Madagascar voor Paul adequate hulp verwachten? Nee en ja. We snellen naar een ziekenhuisje of wat daarvoor door moet gaan. Een dokter is direct beschikbaar en kijkt met een lampje in Pauls oog. De lens is troebel. Zijn advies om hiermee naar Île de la Réunion te gaan volgen we op. De dokter bemiddelt in het snel verkrijgen van een vliegticket. Helaas gaat dat niet vandaag, Paul moet een dag erge pijn verdragen. De volgende dag vliegen we terug naar Réunion, waar Paul direct opgenomen wordt in het ziekenhuis. vr, 05/10/2012 - 13:56 - 015. Paul op de brancard in het ziekenhuis van Réunion ©015. Paul op de brancard in het ziekenhuis van Réunion
Er wordt een acute vorm van glaucoom vastgesteld. Na vier dagen van behandeling en nog negen dagen van nabehandeling is de glaucoom onder controle.zo, 07/10/2012 - 13:05 - 016. Paul aan infuus, hij heeft accuut gesloten kamerhoek glaucoom ©016. Paul aan infuus, hij heeft accuut gesloten kamerhoek glaucoom
Paul is het zicht in een oog voor 80% kwijt. Verdere nazorg kan ik Zuid Afrika en in Nederland gebeuren. Het zicht kan met de juiste zorg nog een heel eind terug komen, al is dat voorlopig wel toekomstmuziek. Voorlopig zal Paul het met een oog moeten doen. Zijnde in Madagascar realiseren we ons dat de medische zorg hier toch heel minimaal is. Als een Malagassiër dezelfde kwaal treft, verliest hij gegarandeerd zijn zicht.
Wij kunnen, net als nagenoeg iedereen in Nederland terugvallen op een goede zorg. De volgende ochtend, 12 dagen na onze ijlingse aankomst in Ile de la Réunion, brengt een taxi ons naar het vliegveld Roland Garros waar we wederom met Air Madagascar vliegen. Nu eerst naar Antananarivo en daarna door naar Ile Sainte Marie. Op het vliegveld van Ile Sainte Marie staat een Tuctucwo, 17/10/2012 - 14:48 - 023. Met de Tuctuc naar Belle Vue ©023. Met de Tuctuc naar Belle Vue
voor ons klaar, dat had die lieve Saskia voor ons geregeld. De Tuctuc brengt ons meteen naar Entertainement Restaurant Belle Vue van Saskia en David. Daar drinken we met Saskia, en haar ouders die op dit moment een bezoek brengen aan hun dochter, schoonzoon en kleindochter in den verre landen, op de ‘goede’ afloop. Ik schrijf het woord ‘goede’ tussen aanhalingstekens. Natuurlijk is het niet helemaal goed, maar het had ook veel slechter kunnen aflopen. Dan, na nog een uurtje en een biertje gaan we terug naar Nije Faam. Famke ligt nog precies zoals ik haar achter liet aan de kade tussen twee boten die ogenschijnlijk niet van zijn plek zijn geweest. Na alle hangsloten losgemaakt te hebben roeit Paul nu zelf terug naar de Nije Faam. Die ligt er goed bij. Er is goed op gelet door de nachtwacht. Niets is verdwenen. Ook hiermee hebben we weer geluk.
Het is woensdagavond, we zijn doodmoe, maar trekken wel tijd uit om in de kuip, in het avondzonnetje een happy hourtje te genieten en een spelletje Unpredictable te spelen.
De volgende dag komen we niet van boord voor het avond is. Paul rommelt wat aan, aan boord, uitvindend hoe het gaat met anderhalf oog. Ik bak een cake met de appel, citroen en sinaasappel die nog in de fruitschaal lagen. Het frustreert me te zien hoe Paul met moeite maar wel met succes een scheur in zijn broek repareert, maar ik vind het tevens ook super te ervaren dat hij niet bij de pakken neer gaat zitten. “Ik moet er toch aan wennen dat ik minder zie, en flink oefenen! Bovendien ben ik een Kamstra weet je wel!!” ’s Avonds genieten we met pa en moe Reiding en Saskia een Malagassiche maaltijd in BelleVue, met mooi uitzicht over de rustige zee.
Op vrijdag bereiden we de tocht die ons over de top van Madagascar, Cape d’Ambre, moet brengen voor. Dapper komen Saskia en ouders zaterdag in de regen op de koffie aan boord van de Nije Faam. Voor hen is Famke een echt wiebelbootje en het geklauter aan boord vanuit de dinghy valt voor deze pensionado’s echt niet mee, zij zijn dit niet gewend. En daarom is het zeer bewonderingswaardig dat zij dit toch maar doen. Na een kopje koffie met cake gaan zij, de dames enigszins groen en verlangend naar vaste grond onder de voeten, terug naar de wal.
De volgende ochtend vertrekt Nije Faam op zeil van de baai van Ambidofotatra. Het zeegat tussen het eiland Ile Sainte Marie en de vaste wal van Madagascar is IJsselmeerglad. Het is heerlijk zeilen. Eerst koersen we 100 mijl noord noord oost, als we koers verleggen naar noord noord west rest ons nog 230 mijl naar Cape d’Ambre. Op dit tweede stuk staat een sterke stroom, de Zuid Equatoriale Stroming, wat heel handig is, zeker bij gebrek aan voldoende wind. Ik heb voor de ronding van Kaap Amber een weerwindow uitgezocht met zeer weinig wind. Dat vind ik wel prettig omdat rondom Kapen altijd meer wind staat dan grbfiles voorspellen. Bovendien ontmoeten bij deze kaap twee stromingen elkaar en moet men rekenen op ‘heavy overfalls’, brekende golven. Bij het ronden van deze kaap van oost naar west wordt geadviseerd zeer dicht onder de kust te blijven. Dat doen we. Nije Faam schuifelt op een halve mijl afstand voorbij. Omdat het midden in de nacht is, bovendien pikdonker bij gebrek aan maan in dit deel van de nacht op het moment van kaapronding, hebben we de radar en de computer aan staan. Het is ons hiermee duidelijk dat de kaarten van C-map juist zijn en dat we erop kunnen vertrouwen. Op deze manier de kaap ronden heeft iets weg van in een video game te zitten. Maar het is wel echt! En gelukkig zijn er geen ‘uncharterd reefs’ en ligt er ook niet een vers wrak. Een beetje woelig is het water wel, maar heel goed te doen, heerlijk dat er momenteel slechts een zwak windje staat, de planning is uitstekend. Voorbij Cape d’Ambre wordt de zee plotseling vlak. We bevinden ons nu in het Mozambique kanaal en koersen af op de vuurtoren van Nosi Anambo (Woody Island). Inmiddels wordt het licht. Ik reken uit of we vandaag nog Nosy Be kunnen halen. Dat gaat niet lukken. En Nosy Mitsio? Dat is wel voor het donker te bereiken. De koers wordt verlegd. Nu het zonnetje erbij staat kunnen we veilig over het rif zeilen richting Nosy Mitsio. De wind is zwak en Paul stuurt veel met de hand. De gegevens op de GPS zijn moeilijk te lezen voor hem. Dat frustreert. Stukken karton worden achter de GPS geplaatst zodat het contrast voor Paul zodanig is dat hij de gegevens kan zien. Niet leuk en als je moe bent kunt je de harde woorden die door de kuip vliegen slecht verdragen. Het is wennen niet alleen voor Paul aan zijn handicap. Maar heerlijk is het koude biertje dat ons tegen zonsondergang de mond verfrist.
Wordt vervolgd

Mariëtta, 31 oktober 2012

Niet vergeten: 11e gebod: gij zult genieten.
Volgende keer meer!