September 2012

afbeelding van Mariëtta

September 2012do, 20/09/2012 - 11:42 - 011.Vanille plant in Réunion ©011.Vanille plant in Réunion

Naar Île de la Réunion, een van Frankrijks Départements d’Outre-mer is vanaf Mauritius slecht 120 mijl, een dagtochtje, makkie zou je denken. Nou moeilijk was dit stukje niet, nee, dat kan ik niet zeggen. Wel hoogst oncomfortabel. Wat een kruiszeeën. Wat een hoge golven. Regelmatig wordt Nije Faam door een golf volledig opgepakt en een stukje verder neer gesmeten. Het gevoel van een vrije val met onze boot is er niet eerder geweest. Gelukkig duurt dit tochtje niet lang. Wel komt er een scheurtje in de buiskap.

De aanloop van Le Port is eenvoudig. Goed te doen, dag en nacht. De ingang is een beetje hobbelig, we surfen over de golven, maar is wijd genoeg. vr, 07/09/2012 - 09:31 - 001. Aankomst in LLe Port, Réunion ©001. Aankomst in LLe Port, Réunion
Eenmaal tussen de havenhoofden wordt het water kalm en als we nog een hoekie omgaan richting jachthaven spiegelglad. Nije Faam wordt afgemeerd aan een betonnen kade. De inklaringsbeambten klaren net een ander jacht in en meteen daarna zijn wij aan de beurt. Binnen 5 minuten is alles OK.
De betonnen kade is erg hoog en we liggen net niet bij een trapje. Gelukkig hebben we zelf aan boord een uitschuifbare ladder die nu uitkomst biedt. Paul bindt de ladder vast met elastiek, dat voorkomt schavielen over de ruwe kademuur. Tevens kunnen ongewenst gasten, lees ratten, geen gebruik van maken van onze trap. Als je boven op de kade staat moet je eerst aan een touw trekken om de ladder naar je toe te manoeuvreren. Een typische Paul oplossing.
In Île de la Réunion willen we een poos blijven. Onze informatie leert ons dat dit een zeer spectaculair eiland in de Indische oceaan is, met een zeer goede infrastructuur, heel veel verschillende soorten landschappen op korte afstand van elkaar. Wel is het handig een auto te hebben, dus die huren we. Ook een pre is een woordje Frans te kunnen spreken, dat doen we enigszins en dat verbetert natuurlijk enorm als geen andere taal gebruikt kan worden.
Vanaf Nije Faam kijken we al een aantal ochtenden tegen een spectaculaire bergkam, die na tien uur in de wolken verdwijnt. Het eerste autotochtje brengt ons op een vroege ochtend naar die bergkam, El Maïdo. We zijn wel erg vroeg. Er is nog bijna niemand. Ook de zon is er nog niet. Paul en ik staan op de rand van een diepe afgrond. di, 11/09/2012 - 06:57 - 023. Maïdo, kijkje in cirque de Mafate, Réunion ©023. Maïdo, kijkje in cirque de Mafate, Réunion
We kijken in Cirque de Mafate, een van de drie keteldalen van de uitgedoofde vulkaan Piton Neige (3069 meter). Op de steile hellingen na is dit keteldal weelderig groen. Het dal doet me denken aan een natuurlijk amfitheater met hoge steile wanden. De bodem van het theater is onregelmatig. Op de enkele platte stukken zijn gehuchtjes gevestigd, ze worden hier ‘îlets' genoemd. Na wat turen zien we enkele huisjes. Daar moeten dappere mensen wonen. Met een auto is het niet mogelijk bij die huisjes te komen. Alleen te voet is dat mogelijk. Een dagtocht omlaag lopen, de volgende dag weer om hoog. Dat gaat door ons niet gebeuren. Respect voor die enkeling die hier wel komt. En al helemaal voor de 700 mensen die in dit paradijsje wonen.
De zon komt over de bergkam aan de overkant, net als de eerste wolken. Paul en ik zijn niet meer de enigen die hier staan te koekeloeren. Het wordt al aardig druk. Terwijl we terug lopen naar de plek waar we de auto parkeerden, zien we er een heel nest witte huurautootjes staan. En terwijl we terug naar beneden zigzaggen komen ook grote touringcars naar boven kruipen.
Het is nog vroeg en we besluiten nog een D-tour te maken door de groene bossen aan deze kant van de hellingen van Île de la Réunion. Bij elke ‘uitkijk’ stoppen we even en nemen de omgeving in ons op en kijken naar de oceaan die daar ver beneden blauw ligt te wezen. Bootjes die er varen zijn slechts kleine stipjes. Na een volgende bocht staan we bij een springplank voor parapenters. di, 11/09/2012 - 10:58 - 041. Parapenten in Réunion ©041. Parapenten in Réunion
Het is kennelijk de juiste tijd op de dag voor die waaghalzen om een sprong te wagen. Het is er een komen en gaan van jongelui, bepakt met vreemd uitziende rugzakken waarin hun luchtmatras zit. Op een helling die hiervoor ingericht is met stukken landbouwfolie en kunstgras leggen zij zorgvuldig hun parachute neer. Nauwkeurig wordt elk touwtje gecontroleerd, niets mag in de war zitten. Hun leven hangt hier letterlijk van af. di, 11/09/2012 - 11:00 - 042. Parapenten in Réunion ©042. Parapenten in Réunion
Het is interessant dit eens van nabij te aanschouwen. Sommige jongelui wagen alleen de sprong de diepte in, andere gaan met zijn tweeën. Zodra de parachute precies ligt zoals het hoort staan de jongelui nog even op het randje van een veldje wat steil naar beneden loopt. Af en toe wordt aan een van de touwtjes van de parachute getrokken. Dan, precies als er een windvlaagje komt, vult de parachute zich met lucht. De jongelui zetten het op een rennen naar beneden, maar voordat zij enkele stappen gedaan hebben zweven zij al recht vooruit. Dapper hoor. In de lucht cirkelen vele een hele poos rond. Ook boven en achter ons zien we parapenters zweven als grote vogels. Net als de arend winnen zij hoogte gebruik makend van de thermiek. Leuk om dit allemaal te zien, het lijkt me ook heerlijk om te vliegen als een vogel, maar ik moet er niet aan denken hier zelf te staan om die stap in de diepte te nemen.
Paul en ik rijden nog een stukje verder. Bij het Conservatoire de Botanique Mascarin, een soort botanische tuin, lunchen we waarna we om spijs te verteren de hele tuin di, 11/09/2012 - 13:38 - 088. Bomen en planten in Conservatoire de Botanique Mascarin ©088. Bomen en planten in Conservatoire de Botanique Mascarin
doorlopen, hellinkje op, hellinkje af. Schitterende bomen zijn er te zien, niet alleen bomen van de Marcarene Archipel, maar ook die uit vele tropische overzeese gebieden. Mooi zijn de Tamarindes en Acacia’s. En wat een bloemenweelde; orchideeën, hibiscussen, bougainvilles, frangipani, jacaranda’s, mimosa, geraniums en andere bloemen, schitterend. De geraniumteelt is groot op Île de la Réunion. Ik leer dat geranium olie een belangrijk onderdeel is van vele parfums. Maar wat misschien Île de Bourbon, zoals Réunion vroeger wel genoemd werd, nog meer op de kaart zette is de teelt van vanille. Vooral aan de zuidoost kant van het eiland zijn grote vanilleplantages die zich hier in tegenstelling tot Frans Polynesië niet in kassen bevinden, maar gewoon in het bos. do, 20/09/2012 - 11:42 - 010. Vanille plant in Réunion ©010. Vanille plant in Réunion
Een vanilleplant slingert zich om de stam van een boom. Langs de weg staan stalletjes met vanillepeulen, onze auto geurt er heerlijk van.
Het wordt tijd eens terug te gaan naar Nije Faam. Op een hoek stoppen we nog even bij de boulangerie voor een overheerlijk stokbrood en niet lang daarna is het genieten geblazen met een wijntje, biertje, Frans kaasje.
Een volgende dag blijven we aan boord. Er worden klusjes gedaan. De naaimachine komt op de tafel, de buiskap wordt gerepareerd. Ook al is het scheurtje klein, de klus is groot. De buiskap moet eerst van de boot af gehaald worden. Daarvoor zijn er heel wat schroeven los te draaien, buizen uit elkaar te nemen etc. Maar het moet goed gebeuren, beter dan het was. En ook al is de buiskap al oud, hij zat er namelijk al op toen Paul de boot kocht tien jaar geleden, hij moet nog minstens een jaartje mee. Paul naait extra flapjes links en rechts aan de buiskap op plekjes waar voorheen wel eens buiswater doorheen kwam. Na een dagje werken staat de buiskap er weer netjes op. En zo te zien gaat die nog wel tien jaar mee. Met veel klussen aan boord is het zo, dat als je op tijd reparaties uit voert, je verdere slijtage voorkomt. Het maakt niet uit of je een nieuwe of oude boot hebt. Bijhouden, dat is het devies. En dat wordt bij ons bootje consequent gedaan. Misschien wordt Nije Faam hier en daar wat verveloos, technisch gesproken is zij op en top in orde. En dat is maar goed ook als je de oceanen wil bedwingen.
Na de klusdag gaan we weer de toerist uithangen. De vulkaan Piton de la Fournaise staat op het programma van vandaag. Nu rijden we eerst richting Saint Pierre om bij Le Tampon, bijzondere plaatsnaam, de Cross Island weg te nemen. Deze gaat hoog over een bergkam richting Saint-Benoît. Links en rechts van de weg zijn uitgebreide landbouwgebieden. We zien hier bananen, papaya’s, suikerriet, koffie en ananas velden. di, 18/09/2012 - 08:07 - 008. Fruitkraam op Réunion ©008. Fruitkraam op Réunion
Iets hoger, het wordt al lekker fris, groeien kolen, aardappelen, bonen en veel wat je ook bij ons in Nederland ziet. Nog hoger grazen koeien. Het is hier zeer vruchtbaar en mooi groen. Als we op het hoogste punt van de weg komen, bij La Paine des Cafres, slaan we rechtsaf om de doodlopende weg naar de vulkaan Piton de la Fournaise te rijden. De weg kruipt aldoor verder omhoog. Onderweg stappen we natuurlijk weer vaak uit om in de diepte te kijken. Zo ook naar La vallee de La Riviere des Remparts. Een rivier heeft in miljoenen jaren een diepe kloof in de bergen gesleten en we kijken nu naar een groene vallei met onderin een grindrivier waartussen hier en daar wat water meandert. We gaan verder. Na een paar kilometer klimmen, we zitten inmiddels weer dik boven de 2000 meter, zien we na de zoveelste haarspeldbocht ineens een maanlandschap. Het landschap verandert drastisch. vr, 14/09/2012 - 12:07 - 047. Een andere dag gaan we naar de vulkaan La Fournaise ©047. Een andere dag gaan we naar de vulkaan La Fournaise
Bij een uitzichtpunt lees ik La Plaine des Sables, 2260 meter. Ergens aan de horizon moet de vulkaan zijn. Er is over de oude as en lavavelden een goede weg aangelegd, deels geasfalteerd, deels gravel. Kilometers rijden we over die weg tot we niet verder kunnen, parkeren de auto op de parkeerplaats en lopen naar een muur die daar niet voor niets gemetseld is. vr, 14/09/2012 - 12:55 - 050. Kijken naar de vulkaan ©050. Kijken naar de vulkaan
Achter dat muurtje zien we Piton de la Fournaise, de vulkaan in een weids veld waar zich de laatste jaren meerdere kraters gevormd hebben. Helaas is er wat bewolking, maar tussen de wolken door laat de vulkaan zich toch regelmatig zien. De 6 uur durende wandeling naar de kraterrand laten we aan ons voorbij gaan. Na een uurtje gapen, klikken en klakken wordt de koers terug gezet naar Le Port waar we om 17 uur met de andere zeilers een biertje drinken in het Dodo-café. wo, 26/09/2012 - 16:12 - 122. Café in Le Port ©122. Café in Le Port

Het Dodo-café heet misschien wel anders, maar wij noemen het zo omdat op de buitenkant ‘la Dodo lé La’ geschilderd staat, naar het bekende biermerk van Île de la Réunion. Het bier is goed, nat en koud, en er is wifi-internet beschikbaar voor cliënten. In het Dodo-café ontmoeten we vele andere cruisers. Allen hebben hetzelfde doel. Zuid Afrika! Sommigen willen direct, andere met een tussenstop op zuid Madagascar, wij als enigen plannen over de top te gaan. Tijdens een biertje raadplegen velen weersites op internet en worden er tactieken besproken. wo, 26/09/2012 - 16:14 - 120. Sundowner met andere zeilers in Le Dodo Café ©120. Sundowner met andere zeilers in Le Dodo Café
De tocht onder Madagascar door gaat in ieder geval gepaard met voorbijtrekkende depressies. Het is zaak een vertrekmoment te kiezen en de plek waar je de depressie kunt verwachten zo te plannen dat het je dan niet al te slecht uit komt. Ons traject gaat over de top van Madagascar, wel zo rustig. Daar in het noorden, bij Kaap Amber, moeten we wel wind mee hebben. Maar de afstand naar Kaap Amber is niet groot, het weer is goed te voorspellen. Bovendien hebben we besloten eerst naar Île Sainte Marie, een Mallagassisch eiland voor de oostkust aan te doen. En achteraf dat is maar goed ook, en later blijkt dit zelfs van levensbelang te zijn, maar daarover meer in de volgende nieuwsbrief.
Eerst even terug naar Île de la Réunion en naar zijn lavastromen. De vulkaan Piton de la Fournaise is één van de actiefste vulkanen ter wereld. Elke twee/drie jaar, jammer genoeg niet nu, sputtert en spuwt zij en stroomt verse lava vanaf de top over de oost helling naar beneden, tot aan de oceaan. Die helling wordt Le Grand Brûle genoemd. Bij een van de recentere uitbarstingen gebeurde iets bijzonders. De lava stroom kwam dat keer af op het dorpje Sainte Rose. Alles ging natuurlijk in de fik en werd door die lavastroom platgewalst. do, 20/09/2012 - 07:32 - 072. Dit kerkje is wonderlijk gespaard door een lavastroom, Notre Dame des laves ©072. Dit kerkje is wonderlijk gespaard door een lavastroom, Notre Dame des laves
Maar bij het kerkje splitste de lavastroom zich wonderwel in tweeën, en gleed links en rechts van het kerkje verder, om zich achter het kerkje weer samen te voegen en verder naar de oceaan te stromen. Dat is toch heel opmerkelijk. Miraculeux…. C’est une Miracle! do, 20/09/2012 - 07:28 - 073. Notre Dame des laves ©073. Notre Dame des laves
Het kerkje heet nu Notre Dame des Lavas. Inmiddels is het dorpje rondom de kerk weer opgebouwd.
We maken een toertje naar deze kant van Île de la Réunion. Op de weg over Le Grand Brûle, zien we bordjes met jaartallen, die geven aan uit welk jaar de volgende lavastroom is. Het is een bijzonder ‘maan’ landschap. Op de helling staat ook nog een blauwe Maagd met Parasol, een bedevaartsplek heden ten dage. do, 20/09/2012 - 08:09 - 075. Vierge au  Parasol, Réunion ©075. Vierge au Parasol, Réunion
Wel moet de blauwe dame regelmatig verzet worden, want ook zij wordt wel eens bedreigd door Piton de La Fournaise.
Dagen van klussen of luieren wisselen zich af met die van toeristische dagen. Dat is heel relaxed. Indrukken krijgen de tijd, verwerkt te worden. Heerlijk. Een goed boek op zijn tijd is ook nooit weg.
Het eiland Réunion heeft veel te bieden. Een volgende dagtocht gaat naar Cirque de Salazie. di, 18/09/2012 - 14:59 - 056. Kerk in Salazie, Réunion ©056. Kerk in Salazie, Réunion
Dit is het tweede keteldal van de oude uitgedoofde vulkaan Piton des Neiges. Het klimaat is totaal anders dan dat van Mafate. Hier is het vochtig. Cirque de Salazie is een diepe kloof aan de noordoost zijde van Réunion. De weg meandert mee met de rivier en klimt steeds hoger en hoger. Na een aantal uurtjes met schitterende vergezichten en watervallen, waarbij er eentje zelfs de auto schoonwaste, komen we aan bij het creoolse dorpje Hell-Bourg. di, 18/09/2012 - 13:59 - 060. Creools huis in Hell Bourg ©060. Creools huis in Hell Bourg
Leuke in frisse kleuren geschilderde houten huizen in pittoreske straatjes maken dit een toeristische attractie van formaat. We wandelen wat in het dorpje en ook naar een oud badhuis. di, 18/09/2012 - 14:10 - 061. Vroeger badhuis in Hell Bourg ©061. Vroeger badhuis in Hell Bourg
Er zijn hier kennelijk ook nog warmwaterbronnen. We zitten hoog in de bergen, maar om ons heen zijn nog hogere en zeer steile hellingen van Piton des Neiges. Met overal watervallen waan ik me haast in Doubtful Sound in Nieuw Zeeland, alleen een stuk aangenamer van temperatuur.
Het derde keteldal dat we na een aantal dagen bekijken is Cirque de Cilaos. Het klimaat hier is droog. Dit dal is ook per auto te bereiken. De route is een belevenis op zich; de weg telt tussen de 300 en 500 bochten, waarvan de meeste die van de haarspeldsoort. Sommige delen van de weg zijn éénbaans. Regelmatig krijg ik een hartverzakking als we door een scherpe bocht gaan en er een tegenligger blijkt aan te komen. Naast de weg gaat het steil naar beneden. Gelukkig gaat het steeds goed. zo, 16/09/2012 - 09:53 - 027. Route naar cirque de Cilaos ©027. Route naar cirque de Cilaos
Anders zat ik nou ook niet te schrijven. Regelmatig stappen we uit om een blik te werpen op de bergen en in de dalen. Schitterend. Na nog een éénbaans tunnel, zonder stoplicht!?!, weer een hartwip, zien we het dorpje Cilaos liggen. Van de drie keteldalen is Cilaos is het meest ‘verstedelijkt’. Dat komt doordat de platte stukjes op de bergricheltjes hier groter zijn dan in de andere keteldalen. De oorspronkelijke bewoners van deze gebieden waren gevluchte slaven die zich in de keteldalen verstopten en daar jaren konden overleven. Zij noemden deze plek Tsilaosa, dat is het Malagassische woord voor: plaats die je nooit meer verlaat. Er waren wel slavenhunters maar het was moeilijk door te dringen tot die diepe dalen. Dit keteldal verwierf bekendheid vanwege zijn warmwaterbronnen. Er zijn hier vele kuuroorden. Wat mijn bijzondere aandacht trekt is het borduurwerk van Cilaos. zo, 16/09/2012 - 14:33 - 031. Borduurwerk van Cilaos op Réunion ©031. Borduurwerk van Cilaos op Réunion
Het borduurwerk lijkt enigszins op het Noorse Hardanger, maar heeft toch een heel eigen stijl. Ik vind het bijzonder mooi en koop een boek waarin de techniek goed uitgelegd wordt. Hopelijk kom ik er nog eens toe iets in deze techniek te borduren. Na een wandeling door het dorpje en een picknick vervolgen we onze weg over de smalle bergricheltjes. De wegen worden steeds smaller. De omgeving doet me denken aan het landschap rond Machu Pichu in Peru. Schitterend. zo, 16/09/2012 - 14:29 - 036. Hoog bergweggetje in Route naar cirque de Cilaos ©036. Hoog bergweggetje in Route naar cirque de Cilaos
Steeds als ik denk, nu kunnen we niet meer verder met dit autootje zien we een bushalte. ’Als de bus hier kan rijden kunnen wij het ook’ wordt het motto van de dag. Pas als bij Îlet à Cordez op de bushalte staat ‘Terminus Terre Fine’ parkeren we de auto en wandelen nog een aantal honderd meter door. zo, 16/09/2012 - 14:45 - 037. Omgeving van Cilaos ©037. Omgeving van Cilaos
Ook hier nog staan er huisjes en wordt er landbouw bedreven op die piepkleine en smalle stukjes aarde aan de rand van de afgrond. De autorit terug is weer even schitterend en even enerverend als de heenweg. Ik heb genoten van Cirque de Cilaos, maar ben heel blij als we veilig thuis aan een biertje, wijntje en een stokbroodje brie zitten. Ook dit hebben we weer overleefd.
In Le Port, waar ook veel andere cruisers met hun zeilboot liggen, vertrekken er op elke ‘weerwindow’ wel een aantal boten. Ook wij moeten afscheid gaan nemen van dit mooie eiland, deze schitterende vakantielokatie. Ile de La Réunion is een indrukwekkend eiland met vele microklimaten, een eiland met meerdere gezichten. Veel fanatieke wandelaars zien dit eiland als een walhalla, er zijn honderden kilometers goed onderhouden paden te bewandelen, de welbekende Grand Randonnées. En ook met de auto kunnen er prachtige tripjes gemaakt worden. Soms lijkt het wel alsof we door de Zwitserse Alpen reden, maar dan in de tropen. De tropische flora is schitterend. Smalle bergwegen met honderden haarspeldbochten leidden ons langs tientallen watervalletjes en door pittoreske tunneltjes. Het verrassingselement maakte het steile groene gebergte nog indrukwekkender. Dan is het groen, even later waande ik me op de maan toen we in de buurt van de vulkaan reden. Het klimaat op Ile de La Réunion is tropisch, maar in de bergen is het heerlijk fris. Het eiland is een gebied van Frankrijk. Dit betekent dat er in elk dorp een Boulangerie te vinden is, in de grote steden zijn goed gevulde supermarkten en met de euro kan er betaald worden en de wegen zijn uitstekend. Misschien is dit laatste zelfs wel on-Frans. De bevolking is etnische mix van Europeanen, Indiërs, Chinezen en Creolen. En in tegenstelling tot veel andere gebieden mixen de verschillende bevolkingsgroepen goed en vredig. Dit alles maakt dit eiland voor mij iets waar ik best zou willen wonen als ik al niet zo’n lekker plekje als Nederland zou hebben. Heerlijk dat we hier mochten zijn. Maar nu komt de tijd dat we weer verder moeten. Het orkaanseizoen begint officieel 1 december. Tegen die tijd willen we echt in Zuid Afrika zijn. En daarvoor zijn er nog vele mijlen te gaan. zo, 16/09/2012 - 11:31 - 034. La lé la Bourbon, het bier van Réunion ©034. La lé la Bourbon, het bier van Réunion

Mariëtta, 30 september 2012

Niet vergeten: 11e gebod: gij zult genieten.
Volgende keer meer!