Juli 2012

afbeelding van Mariëtta

Juli 2012di, 03/07/2012 - 12:45 - 086. Wat een feest ©086. Wat een feest

Eind mei maakten Paul en ik een korte autotoer langs de westkust van Australië, ten noorden van Two Rocks. Alle mogelijke vissersplaatsjes, waar we met Nije Faam zouden kunnen binnenlopen, zijn toen verkend. Intussen zeilen we noordwaarts langs de westkust. Geen van de toen bezochte haventjes worden aangedaan. Geraldton ligt reeds achter ons, Kalbarri slaan we over, we zijn onderweg naar Shark Bay.
Op 1 juli zeilen we in alle vroegte langs de dieprode kliffen van Zuytdorp Point. Ook hier kreeg een gebied zijn naam, doordat een Nederlands VOC schip tegen de klippen liep en zonk.We ronden Steep Point en tegen koffietijd gaat de spijker bij Dirk Hartog Island in de grond, ten westen van Cape Ransonnet.

zo, 01/07/2012 - 09:14 - 071. Nije Faam voor anker bij Dirk Hartog Eiland ©071. Nije Faam voor anker bij Dirk Hartog Eiland
Dat is in het zuidwesten van Shark Bay. De hele baai werd in 1991 op de werelderfgoedlijst geplaatst om drie belangrijke natuurlijke kenmerken: het grootste en rijkste zeegrasgebied ter wereld, de grote populatie van zeekoeien (dugongs), en de oude algenkoloniën (stromatolieten, zie ook Mei 2012). In de ondiepe kustwateren van Sharkbay leven naast zeekoeien ook veel zeeschildpadden, roggen en dolfijnen. Maar ook haaien neem ik aan. Na de lunch maken Paul en ik een lange wandeling over Dirk Hartog eiland en genieten die avond van de zon die in een wolkeloze hemel in het diepblauwe water zakt. Met wijd open ogen turen we naar de zon en zien dan de groene flits. Nooit gezien, die groene flits? Probeer maar eens, blijven kijken naar de plek waar de zon onder gaat, zodra die onder de horizon verdwijnt zie je een groene flits.
De laatste paar weken hadden we geen internet, hier in deze verlatenheid verbindt de Telstra-dongel ons weer, via het 3G netwerk, met de rest van de wereld. De telefoon gaat, ik ben net te laat met opnemen, onbekend nummer. Ik bel terug, meteen gaat het totale beltegoed eraan! Blijkt het Ralph Tuijn, te zijn, je weet wel, die Nederlandse oceaanroeier. Zonder erg belden we naar een satelliet telefoon en ja, dat zal wel muntjes kosten. Maar om een lang verhaal kort te maken. Ralph is dus vertrokken met zijn roeiboot vanaf Geraldton, en heeft zich het ongans geroeid om bij de riffen van de Houtman Abrolhos weg te blijven. Dat is hem ook gelukt. Maar nu heeft hij technische problemen en zoekt een lift terug naar de wal. Of wij hem een sleepje kunnen geven. Ralph geeft zijn positie door, helaas Ralph, we zijn al te ver bij hem vandaan om hulp te kunnen bieden. We wensen hem veel sterkte.
Een volgende tocht brengt ons naar Denham. Daar wandelen we wat door een dorpje wat wij niet echt interessant vinden. Wel zien we informatie over hoe Dirk Hartog eiland aan zijn naam komt. In 1616 landde Dirk Hartog met zijn schip de Eendracht op dit eiland in Shark Bay. Hij noemde het eiland naar zichzelf en het er achterliggende land “Het land van de Eendracht”. Hij timmerde een platgeslagen tinnen etensbord met inscriptie tegen de rotsen. Dit bord is te zien in het Rijksmuseum in Amsterdam.ma, 02/07/2012 - 10:42 - 069. In Denham zien we later een kopie van de plaat die Dirk Hartog op 'zijn eiland' timmerde ©069. In Denham zien we later een kopie van de plaat die Dirk Hartog op 'zijn eiland' timmerde
Op de foto zie je de info die wij lazen in Denham.
De volgende dag maar weer door, nu naar Monkey Mia. Hemelsbreed is deze afstand slechts 23 kilometer, wij moeten 55 mijl(100km) zeilen om aan de andere kant van het Peron schiereiland te komen. Heel vroeg gaan de trossen al los, zeilen een prachtige verjaardag op IJsselmeerglad water en zijn net met zonsondergang op de plaats van bestemming. Het is een heel bijzonder plekje. Sinds 1960 bezoeken flippers (bottlenose dolfijnen) dagelijks het strand van Monkey Mia. do, 05/07/2012 - 03:02 - 091. Dolfijnen bij de boot op Monkey Mia ©091. Dolfijnen bij de boot op Monkey Mia
Daar krijgen ze dan een visje. Niet teveel, de dolfijnen mogen het zelf jagen op voedsel niet verleren. Gasten van het Monkey Mia Dolphin Resort kunnen met de voetjes in het water naar deze dolfijnen kijken. Heel leuk, een vorm van dolfinarium maar dan met wilde dieren.do, 05/07/2012 - 05:48 - 094. Dolfijn krijgt een visje ©094. Dolfijn krijgt een visje
Paul en ik bekijken de hele show, eerst vanaf Nije Faam, een andere dag tussen de gasten, ook met de voetjes in het water. Het lijkt hier wel vakantie, maar na een paar dagen gaan we door naar Carnarvon. Hier staat ons nog een enkele klus te wachten. De 24 volts dynamo laadt niet meer bij. Een puzzel voor Paul, uiteindelijk vindt hij het draadje wat los zit.
Wat is nu verder ons plan? Nog meer noordwaarts met de Nije Faam hoeft voor ons niet meer; niet omdat de gebieden boven Shark Bay niet mooi zouden zijn, want dat zijn ze wel, ontzettend mooi zelfs; en ook niet omdat er ten noorden van Dirk Hartog eiland aan de westkust geen Nederlandse voetsporen meer te achterhalen zijn, die zijn er ook niet; maar omdat er dan nog een extra jaar aan onze reis vastgeplakt zou moeten worden om ook dat allemaal te bekijken en dát valt niet in ons plan.
Wachten op een goed weatherwindow hoeft niet vanaf Carnarvon, het weer is eigenlijk altijd goed. Een dag is nodig om alle voorraden op peil brengen, verse groenten en fruit, diesel en water. Nog een dagje optrekken met John en Rose, Australiërs met hun Bavaria ‘My Way’, die naast ons liggen tussen de palen in de vissershaven van Carnarvon. En een spelletje ‘Unpredictable’ spelen en dan, het is halverwege juli, gaan met die banaan into The Indian Ocean.
Op onze route door de Indische oceaan liggen maar weinig eilanden voor een tussenstop. Het eerste eiland zal Cocos (Keeling) Islands worden. Het is een atol en hoort bij Australië. De afstand tussen Carnarvon en Cocos is 1250 mijl. Het wordt waarschijnlijk een tocht van 10 tot 12 dagen. De afstand tussen Cocos en het volgende eiland is nog veel groter, daarover ga ik verhalen in de nieuwsbrief van augustus. zo, 15/07/2012 - 03:25 - 107. Uitchecken in Carnarvon ©107. Uitchecken in Carnarvon

Uitklaren in Carnarvon gaat probleemloos. De tocht begint met weinig wind en de zee is, zolang we Shark Bay nog niet uit zijn, heel kalm. Dat verandert rap als we Cap Ronsard van Bernier Island ronden. Binnen een halve dag loopt de diepte op van 60 meter naar 1 kilometer, en na een dag hebben we 5 km water onder de kiel. Er staan ons 6600 zeemijlen te wachten tot Kaap de Goede Hoop. De Indische Oceaan toon zich aan ons. Duinenrijen van water schuiven onder Nije Faam door. De wind komt recht van achteren zodat het aan boord niet echt lekker is. Op handen en voeten bewegen we door de boot. Na een paar honderd mijl krijgen we een heerlijke passaatwind, 20 tot 25 knopen, schuin van achteren. Het schip ligt nu een stuk rustiger in de golven, het wordt aangenamer aan boord.
Een paar dagen later hoort Paul tijdens zijn wacht een vreemd geluid bij de stuurkolom. Hij wekt me en vraagt me even te sturen. Paul scharrelt wat gereedschap bij elkaar en rolt de genua bijna helemaal in. Nu dobberen we min of meer. De trommel van de Aries wordt van het stuurwiel gedemonteerd, er blijkt een binnenzeskantboutje los te zitten. Loctite maakt daar korte metten mee en alles wordt weer gemonteerd. Een uur later zeilen we verder, zonder nare bijgeluidjes, door de donkere nacht.
Veel gezelliger is het geluid van walvissen de volgende maanloze nacht. Hun gezang klinkt van zeer nabij. Scenario’s van aanvaringen met walvissen spelen door ons hoofd. Om het risico daarop te verkleinen halen we de snelheid uit de boot. De zeilen worden zo klein mogelijk gemaakt. De motor gaat aan, in neutraal, om de walvissen van onze aanwezigheid op de hoogte te brengen. Bij walvissenmuziek is het heerlijk slapen.
Een volgend opwindend evenement dient zich (gelukkig) bij daglicht aan. De mussenstag, dat is de stag die de twee masttoppen met elkaar verbindt, is aan de bezaankant los en bengelt tegen de grote mast. Op de woelige baren klimt Paul omhoog in de grote mast, nu extra gezekerd met een val achter aan zijn harnas. Daar verlengt hij de mussenstag met een lijn. Dan klimt hij met die verlengde stag in de bezaanmast. Via de bezaanmasttop trek ik de verlengde stag met een lier zo ver aan, dat Paul boven in de mast de bevestiging weer kan aanbrengen. Het is voor het eerst in al die jaren dat dit trapeze werk gedaan moet worden. En hopelijk is dit ook voor het laatst, touch wood, afkloppen!
Met het verstrijken van de dagen wordt het steeds warmer. Vertrokken we tien dagen geleden nog met thermokleding aan, nu lopen we rond in zweetshirt (t-shirt) en korte broek. Het wordt tropisch warm. Ter verkoeling gooien we putsen zeewater over ons heen en dat was al erg lang geleden.
“Land in zicht!!” Zo wordt ik graag gewekt. En als je dat hoort bij een atol zit je er ook al bijna bovenop. Na elf dagen wordt het anker uitgegooid, bij Direction Island in prachtig helder azuurblauw water, schitterend.
Cocos (Keeling) Islands, je schrijft het echt zo, met die haakjes, is een atol zoals in de boekjes. In de typische hoefbladvorm liggen eilandjes gerangschikt rondom een tropisch azuurblauw binnenmeer.di, 31/07/2012 - 11:44 - 010. Paul hakt de bast van een kokosnoot ©010. Paul hakt de bast van een kokosnoot
Aan de buitenkant beuken de golven op het rif. Cocos (Keeling) is de plek waar Charles Darwins theorie over het ontstaan van atollen vorm kreeg. Op twee eilanden leven mensen. Op Home Island zijn dat voornamelijk Maleisiërs (ongeveer 450), op West Island wonen Australiërs (ongeveer 150). Wij liggen voor anker bij Direction Island, een onbewoond eiland. Op het eiland zijn picknicktafels met bankjes gebouwd, compleet met zonnedak en watertank.za, 04/08/2012 - 05:19 - 047. Laatste dag op Cocos (Keeling) ©047. Laatste dag op Cocos (Keeling)
In het weekend komen Maleisische families recreëren op Direction Island, op doordeweekse dagen is het eiland voor de lui die hier voor anker liggen. Tegen zonsondergang komen veel zeilers, met hun drankje en een hapje naar de wal. Het is er dan gezellig, sterke verhalen gaan de ronde en wetenswaardigheden worden uitgewisseld. Hier zijn voelt aan als vakantie. Als we zin hebben springen we in het water, zwemmen een stukje en snorkelen wat. Moeten er boodschappen gedaan worden, dan tuffen we met Famke in een half uur naar Home Island. Na het boodschappen doen wandelen we wat op dat eiland, praten met de bewoners en zijn zeer verbaasd als we zien dat veel Maleisiërs rondrijden in golfkarretjes, het eiland is maar een paar honderd meter groot!!!do, 02/08/2012 - 05:21 - OLYMPUS DIGITAL CAMERA         ©014. Boodschappen doen met een golfkarretje
Erg actief vind ik hen niet. Een andere dag gaan Paul en ik vanaf Home Island met de ferry naar West Island. Daar bezoeken we o.a. ‘The Big Barge’, een Art Centre. Een kunstenares maakt kunst, met materiaal (rotzooi) wat op dit atol aanspoelt. Momenteel zijn er workshops op beide eilanden met medewerking van Sandpiperproductions uit Perth. Bewoners hebben reeds lang het aangedreven afval verzameld. Met dit materiaal maken een aantalzo, 23/09/2012 - 10:25 - 037. Werken aan het Art Afloat project, foto van Sandpiperproduction ©037. Werken aan het Art Afloat project, foto van Sandpiperproduction
bewoners o.l.v. twee kunstenaressen drijvende kunst, ‘Art Afloat’. Bij ons, op Direction Island zijn de kunstwerken te water gelaten en zijn er prachtige foto’s van gemaakt. Ik heb een aantal foto’s van Sandpiperproductions gedownload en toegevoegd aan mijn nieuwe fotoboek. Kijk maar eens.
Sinds wij op Cocos (Keeling) zijn, zien we vaak een schip met bootvluchtelingen uit Sri Lanka het atol binnenvaren. De asielzoekers worden van hun boot afgehaald en tijdelijk in een opvanghuis onder gebracht, waarna ze overgebracht worden naar centra op Christmas Island. di, 31/07/2012 - 13:59 - 022. Vluchtelingen worden overgebracht naar een asielzoekerscentrum ©022. Vluchtelingen worden overgebracht naar een asielzoekerscentrum
De bootjes waarmee ze kwamen, worden daarna naar diep water gesleept, ter plekke in brand gestoken en afgezonken. Het is nog niet zo lang, dat men hier met bootvluchtelingen te maken krijgt. Het is een groot probleem voor de bewoners van dit atol en voor Australië dat er nu zo veel schepen in zo’n korte tijd aanspoelen.
(http://www.youtube.com/watch?v=zLbHsP5jvzQ)
Sommige zeilers blijven erg lang op Cocos (Keeling) hangen. Paul en ik willen het lastige stuk wat ons te wachten staat zo gauw mogelijk achter de rug hebben. Daarom maken we na een week ons los van de gezellige gemeenschap hier. Nog een afscheidsavondje en nog een plankje aan een palmboom schroeven met hierop onze bootnaam. In de rustige lagoon zet Paul alvast de spinakerbomen. Met de zon hoog boven ons schuiven we over de koraalkoppen en wuiven iedereen tot ziens. Even later zwemmen de dolfijnen weer met ons mee in onze boeggolf.

Mariëtta, 31 juli 2012

Niet vergeten: 11e gebod: gij zult genieten.
Volgende keer meer!