Mei 2012

afbeelding van Mariëtta

Mei 2012wo, 30/05/2012 - 07:46 - 028. Galah, een wijdverspreide kaketoe ©028. Galah, een wijdverspreide kaketoe

Paul en ik zijn na een paar heerlijke weken Nederland terug in Australië. Onze familie haalt ons van het vliegveld. We zeggen geen nee als zij ons een auto aanbieden. De Mitchell Freeway (snelweg) brengt ons aan de overkant van de Swan River, die zijn naam kreeg van Willem de Vlamingh, omdat er zoveel zwarte zwanen zwommen. Na 70 km slaan we af naar Two Rocks, waar onze oude vertrouwde Nije Faam op het droge staat.

Terwijl Paul een klussenlijst maakt, pak ik de bagage uit. Op de leesplank zet ik de nieuw verworven boeken: ‘De ondergang van de Batavia’ van Mike Dash en het boek ‘Batavia’ van Peter Fitzsimons. De dropjes gaan in het lekkerkastje, een welkome versnapering bij nare oversteken. Ons plan was zo snel mogelijk de klussen afwerken, boot te water laten en dan langs de kust omhoog hoppen tot Geraldton en daar Australië verlaten. Dat plan wordt acuut bijgesteld omdat ons een auto ten deel is gevallen. Nu gaan we de omgeving van Two Rocks verkennen. zo, 03/06/2012 - 07:21 -                                ©039. Onderhoud aan Nije Faam

In de 17e en 18e eeuw voeren heel wat schepen van de Verenigde Oostindische Compagnie (VOC) langs deze kust, de kust van ‘Nieuw-Holland’, het huidige Australië. Willem de Vlamingh, Abraham Leeman en Dirk Hartog verkenden de eilanden en kustgebieden van West Australië. Hun verslagen waren niet erg positief. 'Hier hebben we niets te zoeken'. In hun ogen had dit nieuwe land behalve stof, hitte, vliegen en naaktlopende inboorlingen, niets te bieden. De VOC had dan ook geen interesse en gaf haar schepen zelfs instructie ver uit de buurt te blijven. Niet alle schepen lukte dat, hierover verhaalde ik al in de vorige nieuwsbrief. En hierover verhalen de musea in Fremantle en Geraldton. Een aantal Nederlandse schepen is door sterke stromingen en gierende stormen op de gevaarlijke riffen voor de westkust gestrand. Met de gebrekkige hulpmiddelen wisten zij ook niet goed waar ze waren, met name in de lengte richting. Wat ben ik blij met onze moderne technieken zoals GPS, AIS en radar. In de Lonely Planet en op internet zoek ik naar interessante plekjes rondom Two Rocks. Oude tijden zijn veranderd, in West-Australië zijn fantastische reisbestemmingen. Het landschap ten noorden van Perth is ruig en verlaten, met een eindeloos woestijnlandschap, diepe kloven, spectaculaire rotskusten en verlaten zandstranden. Het zuidwesten daarentegen is vriendelijker en gecultiveerder. Daar overheersen landbouwgebieden, wijngaarden, uitgestrekte oerbossen en grillige rotsformaties.
Na een paar klusdagen lassen we een minivakantie in. Het zuidwesten is te ver van Two Rocks. Op ons reisprogramma komen de ‘Pinnacles’, Geraldton en Kalbarri. Nadat onze reistassen in de Mitsubishi Four Wheel Drive geladen zijn begint onze reis.
We rijden de kustweg naar het noorden. Vanaf Lancelin volgen we de Indian Ocean Drive. Het landschap wordt steeds minder gecultiveerd en meer woestijnachtig. In het Nambung National Park bekijken Paul en ik de Pinnacle Dessert. ma, 21/05/2012 - 10:29 -                                ©009. Men weet nog niet hoe deze 'pinnacles' zijn ontstaan
Ontelbare lichtgrijze kalksteenpilaren steken uit het goudgele zand omhoog. Wat zijn dit voor rare punten? Waarschijnlijk zijn het fossiele resten van een oerbos. Eerst een bos, nu een woestijn. Over klimaatverandering gesproken! Dit door zand en wind ontstane natuurwonder ligt dicht aan de kust, waarschijnlijk konden VOC schepen deze plek vanaf zee zien liggen. In een aantal oude logboeken werd melding gemaakt van ‘tentenkampen van inboorlingen’ of van ‘verborgen stad’. Wellicht zagen die oude zeevaarders destijds het gebied wat nu ‘Pinnacle Dessert’ genoemd wordt. Deze plek is vooral bij zonsondergang zeer fotogeniek. Ik schiet dan ook weer ontelbare plaatjes.
Na dit fotogenieke plekje zoeken wij in Cervantes een plekje om de nacht door te brengen. Net als in het zuiden van Australië zijn er op de meeste campings, caravans of cabins te huur, inclusief linnengoed, met potten en pannen, zodat je hier je eigen potje kunt koken. Vandaag hoeft er niet gekookt te worden want het is Pauls verjaardag en we laten voor ons koken. Het eten, ma, 21/05/2012 - 13:53 -                                ©026. Op Pauls verjaardag eten we jammie jammie kreeft in een kitsch restaurant
de kreeft was lekker, de lokatie niet erg romantisch, maar wel zeer Australisch.
Na een goede nachtrust tuffen we met ons karretje door. Vlak bij Cervantes wijst een bordje naar het meer Thetis wat bijzonder is om zijn stromatolieten. Nooit gehoord van stromatolieten? Nou ik ook niet, maar bordjes bij het meer geven aan dat het hier gaat om de oudste levende fossielen. Het zijn opeengestapelde matten van blauw-groene algen, de cyanobacteriën. Ze geven een kleverig stofje af waardoor sediment blijft plakken en ze produceren calciumcarbonaat. di, 22/05/2012 - 04:11 - 020. Kennelijk is dit de vroegste vorm van leven op aarde ©020. Kennelijk is dit de vroegste vorm van leven op aarde
Doordat hierdoor minder zonlicht de bacteriën bereikt vormt zich er bovenop een nieuwe algenmat. En dat duurt nou al een poosje, ongeveer 3,5 miljard jaar. We staan dus te kijken naar de oudste levende wezens ter aarde. In het Precambium kwam deze vorm van leven veel voor, maar tegenwoordig zijn ze nog slechts in enkele speciale milieus te vinden, op plekken waar het water zeer zout of alkalisch is. Ik probeer er achter te komen of ik dit nou wel of niet leuke diertjes vind. Bijzonder zijn ze wel, oud ook, maar echt warm loop ik hier niet voor.
Dan wordt de kustweg verder naar het noorden gevolgd. Elk mogelijk plekje wat met Nije Faam aangedaan zou kunnen worden wordt bekeken. De kust is een paradijs voor wind- en kitesurfers. In Port Denison spreken we met de havenmeester die vertelt dat we zeer welkom zijn en ook hoe deze haven met de boot het best aangelopen kan worden. De informatie wordt allemaal opgeslagen.
Tegen de avond arriveren Paul en ik in Geraldton. Na het vinden van een hotelletje, struinen we de omgeving van de kleurrijke Batavia Coast Marina af, om ons te oriënteren in het geval we met de Nije Faam hier aanspoelen. Aan een steiger zien we de oceaanroeiboot “TriFinance” van Ralph Tuijn liggen. Vorige week zagen we deze jongen nog in het programma van Pauw en Wittenman, waarin hij vertelde over zijn plannen om de Indische Oceaan over te roeien vanaf Perth. ‘Nu al hier?’ grappen we en verbaast kijkt Ralph om bij het horen van Nederlandse stemmen. Hij vertelt ons dat de stromingen bij Perth te sterk naar het zuiden gaan en dat bij nader inzien beter vanaf Geraldton gestart kan worden. Een team van Discovery Channel monteert momenteel kleine videocameraatjes op de roeiboot, zodat jullie straks vanaf de buis Ralph kunnen zien roeien. di, 22/05/2012 - 11:53 -                                ©023. Een team van Discovery Channel monteert kleine videocameraatjes op de roeiboot van Ralph
Ik moet er toch niet aan denken om die oceaan over te roeien. Die jongen is een masochist. Ralph vertelt dat dit zijn derde oceaan zal worden en dat dit op heden door niemand nog gelukt is. Petje af hoor, dat wel. Na wat heen en weer geklets komen we er achter dat Ralph tijdelijk logies heeft in Two Rocks, daar waar wij met Nije Faam zijn. Wat een toeval. We spreken af elkaar in Two Rocks te ontmoeten en dat gaat een aantal keren gebeuren. Gekker nog, we spreken af als we bij elkaar in de buurt zijn op die grote Indische Plas, wij met Nije Faam op hem afkoersen en een BBQtje inlassen. Ralph is expert in het vangen van vissen. Dat zou toch super zijn.
Terwijl Ralph de volgende dag nog druk is om zijn boot op orde te krijgen bezoeken Paul en ik het fonkelnieuwe Western Australia Museum. In dit museum puilen in de ‘Shipwreck Galleries’ de vitrines uit met baardmankruiken, Goudse pijpen, knopen en Hollandse munten. wo, 23/05/2012 - 05:04 -                                ©038. Nog zo'n zilveren rijksdaalder die opgedoken is
Een koperen astrolabium, een houten vrouwenbuste en een puntgaaf kanon van de Zuytdorp zijn de topstukken. In de jachthaven ligt een replica van de sloep waarmee Pelsaert naar Indië voer om hulp te halen. Na het verslinden van de uit Nederland meegebrachte Batavia-boeken wordt, met het bezoek aan dit museum, een nog beter beeld gevormd van hoe het er destijds in het V.O.C. tijdperk aan toe ging.
Na Geraldton rijden Paul en ik nog een dagje verder naar het noorden. Bij Northampton slaan we links af en volgen de George Grey Drive. Deze voert ons naar het ‘Hutt Lagoon’, een meer dat merkwaardig roze kleurt in het felle zonlicht en de blauwe hemel. De foto’s die ik maakte zijn echt niet gephotoshopt. wo, 23/05/2012 - 09:59 - 029. Rose water, van een algensoort, bij Dongara-Port Denison ©029. Rose water, van een algensoort, bij Dongara-Port Denison
Het water ziet er niet blauw, maar rose uit. Zo ver als het kan rijden we eerst links, daarna rechts langs de oevers van dit ‘Pink Lake’. Dit meer is roze door de hoge concentratie ß-caroteen, het spul wat wortels oranje maakt, goed voor je ogen. Dunaliella salina (zout) algen produceren carotenoïde dat hier op grote schaal geoogst wordt. Kunstmatige bekkens beslaan 250 ha van de lagoon. Kennelijk is het Hutt meer een bron van natuurlijke kleurstof en vitamine A. Een wandeling langs de oevers levert foto’s op van roze zeekraal, ik proefde het, het is even zout als groen zeekraal.
OK, instappen nog een stukje noordwaarts.
In Kalbarri mondt de Murchison River in de Indische Oceaan. In het Anchorage Caravan Park vinden we een goed onderdak. In het begin van de avond wandelen we langs de mooie baai naar de monding van de Murchison River. We beklimmen de Chinamans Rock die een goed zicht geeft op de monding van de rivier. Er komt net een visbootje aan van zee dat naar binnen vaart. Dan pas zien we de kleine paaltjes die de vaargeul markeren. Dat is nogal een slingerpad. Zonder lokale kennis vind ik het aanlopen van de Murchison River geen kattenpis. De baai is wel mooi om in te liggen. Heerlijk om goed weer af te wachten. Toch maar eens nader bestuderen. Daarom bezoeken Paul en ik de volgende ochtend voordat de terugreis naar Two Rocks aangevangen wordt, de VMR, Volunteer Marine Rescue. Op hun kantoor worden zeekaarten nauwkeurige bestudeerd. De wacht geeft ons nog een A4-tje mee waarop de markers van de ingang duidelijk ingetekend zijn. Een actuele getijdentabel completeert alles wat nodig is voor een veilige navigatie de Murchison River op. Daarna wordt koers gezet op Two Rocks, nu niet meer langs de kust, nu rijden we eerst een prachtige weg door het Kalbarri National Park. Wandelen nog wat bij Hawks Head Lookout. Vanaf een overhangende klif zien Paul en ik hoe de Murchison River zich een weg door de kloof heeft gebaand. Daarna wordt Highway 1 genomen tot Geraldton. In Geraldton doe ik giga veel boodschappen. Ik ga er van uit dat dit een van de laatste mogelijkheden is om groot in te kopen voor met de Indische oceaan begonnen wordt, en dat er niet veel goed gesorteerde supermarkten meer op onze weg komen. Na Geraldton gaat onze route via een landweggetje naar Mingenew waar de Midlands Road gevolgd wordt. Heerlijk dat onze Nederlandse Tomtom ons de weg wijst hier in Australië. Scheelt een hoop gezoek naar aanwijsbordjes. Het stuk Midlands Road is bijna 400 kilometer, volgens Australische begrippen een kakeindje. Hier en daar stappen Paul en ik uit voor een korte pauze, een kopje koffie en een broodje. Even de benen strekken en genieten van de gele en rozerode bloemen van de bansia’s. Deze route is zeer mooi in het voorjaar. Dan verandert de dorre woestijn van deze westkust in een overdadige bloemenzee. Niet alleen de banksia’s bloeien dan, grasbomen, christmas trees, dryandra's, grevillea's en tal van orchideeënsoorten tonen dan, in de regenperiode, hun felgekleurde bloemen. De Midlands Road is ook een route voor ‘road trains’. do, 24/05/2012 - 10:01 - 006a. Truck van een Road Train ©006a. Truck van een Road Train
Hier, en ook verder in het binnenland rijden vrachtwagens met meerdere aanhangers. Het gebruik van deze road trains is relatief voordeling t.o.v. een spoorlijn, die hier niet is. Omdat de verkeersintensiteit in het binnenland laag is, levert de inzet van road trains weinig problemen op. In de grootstedelijke gebieden is de inzet van road trains niet toegestaan. Wij vergapen ons aan de enorme vrachtwagencombinaties. In Australië worden vrachtwagencombinaties vanaf 36,5 meter lengte als road train aangeduid. De maximale lengte is 53,5 meter en het maximale gewicht is 135 ton (excl. de trekker).
Paul en ik willen graag voor het donker terug bij de boot zijn in Two Rocks. Het risico van het aanrijden van een kangoeroe is ’s nachts groot. Dat is niet alleen zielig voor dat diertje, de geleende auto moet zonder schade terug gebracht worden. Terug zijn bij de boot gaat niet lukken voor de zon onder gaat. Wat is wijsheid? Nu nog een hotel zoeken. Ach, als we nou eens wat rustiger rijden en kijken hoe druk het met die kangoeroes is. Nou, hier op deze route waar ook road trains rijden, zijn wij niet een kangoeroe tegen gekomen. Gelukkig wordt Two Rock Marina bereikt zonder schade. Het is heerlijk weer thuis te zijn en in ons eigen bed te slapen. Maar het bekijken van West Australia was zeer de moeite waard.
En nu dan verder met de laatste klussen voordat de boot weer te water gaat!!!
Wordt vervolgd.

Mariëtta, 31 mei 2012

Niet vergeten: 11e gebod: gij zult genieten.
Volgende keer meer!