Maart 2012

afbeelding van Mariëtta

Maart 2012ma, 05/03/2012 - 12:28 - 44. Zalm gevangen tussen de Recherche eilanden ©44. Zalm gevangen tussen de Recherche eilanden

Van Port Lincoln naar Perth is een tocht van 1400 mijl. 26 februari vertrokken we en hebben nu al 160 mijl afgelegd. Het plan om eerst naar Ceduna te gaan is veranderd, omdat ik op de gribfiles alleen maar pijlen zag in de goed richting, wel hard, maar niet te.
Nu gaat de tocht dus direct over de Australian Bight. Zijn 100 mijl ten oostzuidoosten van Ceduna. Voor de eerste de beste veilige ankerplek staan ons nog 500 zeemijlen te wachten. Het zou kunnen dat er over een paar dagen meer wind komt dan ons lief is. Paul heeft de stormfok al tussen de genua en het grootzeil gezet. Het grootzeil is twee keer gereefd. Als er nu nog meer wind komt kan Paul vanuit de kuip de genua verder reven of zelfs helemaal weghalen. De bezaan is altijd vanuit de kuip te bedienen. Nije Faam is er op voorbereid. Nu wij nog.

Ik maak een lijst met gemakkelijk te bereiden maaltijden en zorg dat de daarvoor benodigde ingrediënten in een kastje met een toegankelijk deurtje staan, zo voor het grijpen. In de roef heb ik de planken die op de bergplaatsen in de banken liggen nog eens extra vastgeschroefd met lange schroeven. Die komen zelfs met een upsidedown niet meer van zijn plek.
De navigatielaptop krijgt opnieuw kuren. Ik haal mijn laptop uit de metalen kist en probeer de settings van airmail goed te krijgen. Voor mij geen eenvoudige zaak, ik bewonder de mensen die ogenschijnlijk met een paar simpele muisklikken de boel draaiend krijgen. Nu moeten we het zelf oplossen. Ik zit een poos te koekeloeren naar de settings van airmail op de oude laptop en schrijf alle vinkjes en v-tjes, hokjes en keuze mogelijkheden op een briefje. Dan ga ik in mijn eigen laptop naar het heilige der heiligen: tools…options….settings. Zorgvuldig kopieer ik elk getalletje en vinkje vanaf mijn aantekeningen. Met kloppend hart haal ik de stekkers die de radio met de navigatielaptop verbindt uit het oude apparaat en steek ze in mijn computer. Het voelt voor mij als digibeet aan als een harttransplantatie. Zolang het mijne (mijn hart dan) maar niet begeeft. De radio gaat aan en we krijgen zowaar contact met sailmail. Woaw. Heb ík dat voor elkaar gekregen. Byte voor byte gaan berichten over en weer, yes, we hebben een backup voor als ons ouwe trouwe beestje het laatste loot legt.
Deze overwinning geeft mij het gevoel: wat kan me nou nog gebeuren. En dat terwijl Nije Faam wel als een dolle de golven doorkliefd. Dat doet goed. Ik kan lekker in mijn kooi gaan liggen lezen. The harder it blows, the faster it goes, schrijf ik in een van mijn updates. Yes.
We komen op het punt dat de ‘miles to go’ minder wordt dan de ‘miles done’. Er volgt een onstuimige nacht. Het regent in buien en in de buien waait het nog een beetje meer dan het al deed. Paul moet er ’s nachts drie keer uit om nog meer te reven. wo, 29/02/2012 - 02:37 -                                ©33. In The Austraian Bight
Eerst het derde rif in het grootzeil, dan de gereefde bezaan helemaal weg, dan zelfs het grootzeil helemaal weg. In de ochtend vindt Paul het nog steeds te onrustig aan boord en zet de genua bak en hijst de gereefde bezaan. En bindt het stuurwiel vast. We gaan bijliggen. Dat duurt 11 uur. In die tijd kan Paul de nodige slaap inhalen en weer wat aansterken. Ik hou op de elektronische kaart in de gaten en kijk hoe hard we verlijeren. Het is iets meer dan een knoop. De kust is ver genoeg weg om dit nog een poos vol te kunnen houden. Prima dus.
Als de wind iets tempert zet Paul de zeilen zo dat we weer op Hammer Head aan koersen. De golven zijn niet meer zo ruw en het gaat als een speer. Het eind van deze tocht komt in zicht. Het plan om naar Hammer Head te gaan wordt gecanceld, dat halen we, nu we 11 uur bijlagen, niet bij daglicht. Het wordt nu Cape Arid. De aankomst daar zou morgen al kunnen zijn. ’s Nachts naderen we Israelite Bay en de koers moet goed zuid van de Eastern Islands blijven. Vermoedelijk staan er geen lichten op die eilanden. Zodra de zon ons bijstand verleent is het niet ver meer. Als Arid Island gerond wordt gaan we stuurboord uit om achter Cape Arid te geraken.
Als Paul en ik zo’n tijd op zee zitten en geen kust zien maak ik nauwelijks foto’s. Dat wordt anders zodra Arid Island gerond wordt. Prachtig zijn de kale ronde rotsen die er erg oer uitzien, waar ik alleen natuur zie, geen enkel teken van menselijke activiteit. Grote bolle rotsblokken liggen als knikkers op platte afgeronde eilanden of ze zo het water in kunnen rollen. Magnifiek de natuur hier die ons doet denken aan Antarctica, zo puur.za, 03/03/2012 - 06:54 -                                ©37. Cape Arid
Achter de kaap is het rustig, geen golven, nauwelijks swell. Het ankeren moet drie keer gebeuren voor het recht vast zit. Maar dan liggen we ook als een huis. Met de motor op 1800 toeren komen we geen millimeter meer van onze plek. Rust, pauze, ontspannen nu.
Een borrel. Ja, dat zou je denken, maar daarvoor is het nu nog net iets te vroeg. Ik zet een lekkere grote pot thee en neem een quiltwerkje ter hand. Paul vertelt me dan dat hij een naar geluid hoorde in de stuurkolom en dat het sturen met het stuurwiel niet goed aanvoelt. Hij denkt dat de stuurkabels aan het breken zijn. “Is dat al lang?” Kennelijk vermoedt hij dit al een paar dagen maar heeft mij er geen melding van gemaakt. Misschien maar goed ook. Ik zou me er onnodig zorgen over gemaakt hebben, dat kan ik nu zeggen nu we veilig achter Cape Arid dobberen. Terwijl ik achterover geleund geniet van de spierwitte stranden en de rotspartijen, en af en toe een steekje doe, begint Paul met het losschroeven van het kompas en kijkt even later met een zaklamp in de stuurkolom, maar kan niet goed zien dat er wat mis is. Pas ’s avonds als het donker is en hij nogmaals in de stuurkolom koekeloert wordt zijn vermoeden bewaarheid. Foute boel. Hij ziet vele losse tieren aan de stuurkabels. Reservekabels hebben we niet. “We moeten het noodroer klaar maken voor gebruik!” Na deze mededeling duikt Paul in de catacomben van ons schip en haalt een helmstok en een metalen buis te voorschijn. In het achterdek zit een rond metalen schroefdeksel waar een verlengde roerkoning met de helmstok in past. Met die helmstok op het achterdek kunnen we sturen mocht er stront aan de knikker komen. Mooi. Maar pas echt nodig als de stuurkabels het definitief begeven. Stel je voor dat dit gebeurt als we Kaap Leeuwin ronden, of dicht op een of andere rots zijn? Je moet er toch niet aan denken op zo’n moment lang onbestuurbaar te zijn! Daarom oefenen Paul en ik in het aanbrengen van dit noodroer als volgt. Zodra er alarm geslagen wordt dat we onbestuurbaar zijn schroeft Paul de deksel uit het dek terwijl ik de noodhelmstok en de metalen buis van onderen naar boven breng en aan Paul geef. Dan, terwijl Paul de helmstok door het gat steekt, haal ik het matras van het bed en zorg dat de metalen buis de roerkoning kan bereiken. Op dat moment is de boot weer bestuurbaar. Stopwatch erbij. Paul en ik oefenen een paar keer tot dit karwei klusje binnen één minuut geklaard wordt. Hopelijk is dit alles nooit echt nodig.
“Maar stel dat het wel echt nodig is, dan moeten we met de hand gaan sturen daar op dat achterdek?” Ja, daar zit Paul ook al even aan te puzzelen. Met touwtjes en katrolletjes knutselt hij net zo lang tot de noodhelmstok het stuurwiel kan bewegen. De windvaan kan dan, in dat geval van nood, gewoon zijn werk blijven doen. zo, 04/03/2012 - 08:14 -                                ©40. In Cape Arid installeert Paul het noodroer voor het geval dát

Inmiddels ligt Nije Faam twee dagen ten anker en hoewel het hier verschrikkelijk mooi is, én er in deze verlatenheid met onze 3G Telstra apparaatje internet met Skype is, verlangen Paul en ik ook wel naar een bewoonde wereld. Het anker wordt geheven en Nije Faam zeilt op deze rustige dag tussen de eilanden van de Recherchema, 05/03/2012 - 03:19 - 43. Eilanden van de Recherche Archipel ©43. Eilanden van de Recherche Archipel
Archipel door naar Esperance. Onderweg wordt zelfs nog een dikke zalm gevangen. In Esperance pikt Paul een mooring op en pas dan kunnen we echt een poos goed ontspannen.
Vlak na ons arriveerde solozeiler Leiv Ponchet uit de Falklands in de baai. Hij komt van tegengestelde richting. Vanaf de Falklands zeilde hij met zijn Pelegrine naar Zuid Afrika, en via de Kerguelen naar Esperance. Er volgen een paar gezellige dagen waarin we elkaar verhalen van onze avonturen. Die van Leiv zijn ook niet mis. In zijn eentje zeilen op de 50ste zuiderbreedte graad, grrr. Paul geeft Leiv een van zijn polycarbonaten stuurplank voor zijn Aries stuurautomaat. Even later zijn wij een gesigneerd exemplaar van de ‘Southern Ocean Cruising Guide’ die Leivs ouders Sally en Jérôme Poncet schreven rijker. do, 08/03/2012 - 02:57 - 52. Kepwari wetlands Trail ©52. Kepwari wetlands Trail
In Esperance liften Paul en ik naar Lake Warden en lopen de Kepwaeri wetlands trail, doen de Woody Lake boardwalk en Paperbark tree trail. De Banksias zien er hier in het zuiden weer anders uit dan in het oosten, ook prachtig. do, 08/03/2012 - 02:54 - 54. Banksia ©54. Banksia
Vanuit een observatiehut zien we allerlei watervogels. do, 08/03/2012 - 03:08 - 54. Vogel kijken bij het Woody meer ©54. Vogel kijken bij het Woody meer

Na een aantal dagen van ontspanning gaat de tocht om de zuid verder naar Bremer Bay, een 24uurs tocht en in Bremer Bay pikken we een vissermansmooring op. Na een nachtje lekker slapen hoppen we weer 100 mijl verder westwaarts naar Albany, Oyster Harbour. Een smal kanaaltje verbindt de King George Sound met Oyster Harbour en terwijl wij hierdoor heen motoren springen er plotseling een heleboel tonijnen de lucht in. Zouden die tonijnen door ons zo in de stress geschoten zijn? Snel gooien we de vislijn overboord, maar geen tonijn die erin trapt.
De tijd in Albany is erg leuk, we maken mooie wandelingen en ontmoeten gezellige mensen. Op een loopbrug in het stadscentrum ontmoeten we ene Gerard die al 60 jaar in Australië woont en die vandaag zijn 93ste verjaardag viert. Natuurlijk mag een Lang zal ze leven niet ontbreken. Met Gerard wordt ook nog eens de Zuiderzee ballade gezongen. di, 13/03/2012 - 08:32 - 64. Wat een bijzondere ontmoeting in Albany met Gerard Woerlee ©64. Wat een bijzondere ontmoeting in Albany met Gerard Woerlee
Al zo lang weg, maar nog altijd zeer verbonden met Nederland.
Via internet houden we de situatie rondom Cape Leeuwin in de gaten. Een goede website hiervoor is www.bom.gov.au, die zeer nauwkeurig de verwachte windsterkte, de windrichting, de hoogte van de swell en de richting waaruit die swell komt aangeeft. Op deze manier kunnen we de stapjes die we moeten nemen met een goed gevoel doen. Dan, na 11 dagen wachten, komt het goede weer voor ons. Aanvankelijk wilden we nog een dagje ankeren achter Shelter Island, maar de swell ter plekke was te hoog om die ankerplek veilig in te kunnen. Met de kleinst mogelijke zeilvoering gaan we door naar Cape Leeuwin die we met nauwelijks deining kunnen ronden. Dat kan hier ter plekke wel eens anders verkeren. Op dit meest zuidwestelijke punt van Australië ontmoeten de Indische Oceaan en de Zuidelijke Oceaan. Hier staat ook de Cape Leeuwin vuurtoren. De kaap is vernoemd naar het VOC-schip Leeuwin, dat in 1622 de nog onbekende kust van ‘Nieuw Holland’ in zuidelijke richting verkende. Een paar uur later ronden we ook nog Cape Naturaliste. Nije Faam zeilt nu in Geograph Bay. Het anker wordt bij Meelup uitgegooid.
Nu we de zuidelijke kapen van Australië gerond hebben, willen we zo snel mogelijk een parkeerplaats voor de boot zoeken, om voor een korte periode naar Nederland te vliegen. Daarom slaan we in Geograph Bay vele mooie plekken over, jammer is dat wel. Maar ja, het seizoen om met de Indische Oceaan te beginnen komt ook snel dichterbij. En het verlangen om terug naar Nederland te zeilen wordt er niet minder op. Dan maar wat moois overslaan. In de Fremantle Sailing Club ontmoeten we Paul’s nicht Map met haar man Klaas, die eind jaren 60 naar Western Australia emigreerden. ma, 02/04/2012 - 08:26 - 001. Zodra we in Perth aankomen ontmoeten we Map ©001. Zodra we in Perth aankomen ontmoeten we Map
ma, 02/04/2012 - 08:22 - 002. en Klaas, geëmigreerde familie ©002. en Klaas, geëmigreerde familie
Er volgt een ontzettend gezellige tijd met die beiden…..
Wordt vervolgd.

Mariëtta, 31 maart 2012

Niet vergeten: 11e gebod: gij zult genieten.
Volgende keer meer!