Januari 2012

afbeelding van Mariëtta

Januari 2012 do, 05/01/2012 - 01:07 -                                ©001. Aankomst Pieter in Sydney

Vanuit Rozelle Bay tuur ik met de verrekijker naar de steiger van de vismarkt. Twee uur geleden vertrok Paul om zijn broer Pieter van het vliegveld van Sydney op te halen. Ik heb in die tussentijd een cake gebakken, een en ander opgeruimd en vraag me af hoe het zal zijn broer Pieter aan boord te hebben. Acht jaar geleden heb ik Pieter leren kennen en vind in hem een hartelijke, warm en intens meevoelend mens. Ook ervoer ik op heden dat hij heel aanwezig is, bovendien zeer druk. Zo’n mannetje erbij op de Nije Faam, hoe zal dat zijn?
Paul keek ook lang uit naar de komst van zijn broer. Hij vindt het bijzonder plezierig dat ook nu iemand van zijn familie aanmonstert en dat zijn broer meer inzicht gaat krijgen in zijn huidige manier van leven. Afgelopen dagen spraken we er veel over.

Paul en ik maakten een plannetje voor de eerste week. Eerst gaan we met Pieter wat sightseeën in de stad vanuit deze rustige plek bij de vismarkt. Daarna gaan we voor anker bij het Opera gebouw. Daar, in Farm Cove, kan Pieter alvast wat ‘inschommelen’ daar de deining er doorgaans veel groter is. Gaat dat prima, dan maken we eerst een dagtocht naar een volgende ankerplek, daarna een nachtje doorzeilen en tegen die tijd zullen we al een flink eind richting Bass Strait zijn en gaan we langere stukken afleggen. Zo is althans het plan.
Nog eens uitkijken, komen ze er al aan? Zeker te weten. Ik krijg Famke in het vizier en even later gaan Pieters beide armen omhoog en wordt er breed lachend zeer enthousiast gezwaaid. Een minuut later volgt een warm onthaal. Tijdens de koffie worden in een stortvloed van woorden allerlei wetenswaardigheden uitgewisseld. De reistassen gaan open en er verschijnen vele lieve kleine cadeautjes, waaronder de bekende rode Hollandse zakdoeken met en zonder Skûtsje, de sudoku’s van de Trouw en het AD, die zuster Klazien trouw voor Paul uitknipt, de Gerardus kalender, een stapel zeiltijdschriften, en onderdelen van de Autohelm 3000 elektrische stuurautomaat die ik vanuit Australië via marktplaats op de kop tikte.
Na de koffie maken Pieter en ik een wandeling naar een drankhandel en koop ik nog enkele pakken Banrock Station, de wijn in pakken die ons het best smaakt. Pieter heeft weinig last van een jetlag en wil graag, voordat we uit Sydney wegzeilen, wandelen in de Blue Mountains. Goed plan, we nemen de volgende dag de trein naar dit natuurpark. vr, 06/01/2012 - 04:28 - 005. Wat een uitzicht ©005. Wat een uitzicht
Hadden misschien beter eerst naar de weersvoorspelling kunnen kijken, want we lopen vrijwel de hele dag in de regen en mist, maar het mag de pret niet drukken. Af en toe krijgen we tijdens een korte opklaring toch een glimp te zien van het geurende Eucalyptus woud. De naam Blue van de Mountains wordt dan ook duidelijk. Over de van Eucalyptus olie rijke bomen glimt een blauwe gloed, waarschijnlijk door die geurende oliedampen. Wat slapen we na die lange dagtocht heerlijk de volgende nacht. Volgens plan gaat al vroeg de volgende ochtend de spijker uit de grond en even later vaart Nije Faam terug onder Old Glebe Island Bridge en de grote Harbour Bridge, langs het Opera Gebouw en gaat niet ver van Man O'War Jetty voor anker. Van hieruit worden gezamenlijk en ook individueel wandelingen gemaakt en vertellen we elkaar ’s avonds onder het genot van een hapje en een drankje onze enthousiaste verhalen van de dingen van de dag.
Als er genoeg de toerist uitgehangen is zeilen Pieter, Paul en ik Jackson Bay uit om 22 mijl zuidwaarts het anker uit te gooien in Port Hacking voor het Jibbon strand. Ik zeg wel het anker uit gooien, maar ik bedoel dat Nije Faam vastgeknoopt wordt aan een gele mooring. Wat is het toch fantastisch dat het Departement of Transport van Australië zo veel goede mooringboeien hebben aangelegd in zo veel mooie baaien. Dat maakt het cruisen hier extra plezierig. Paul en Pieter gaan wandelen in het mooie bosrijke en rotsige gebied van deze baaiza, 14/01/2012 - 02:39 -                                ©015. Wandelen in Port Hacking
, terwijl ik een uiltje knap aan boord. Na de enthousiaste verhalen van de beide mannen geef ik Pieter het boek ‘Australië op blote voeten’, van Marlo Morgan. Dit boekwerkje boeit hem meer dan ‘De kleermaker van Panama’, van John le Carré dat hij als vakantie literatuur meenam. Ik hoor of zie Pieter amper meer.
Na het ontbijt, de volgende dag zeilt Nije Faam Port Hacking weer uit en gaat 78 mijl zuidwaarts naar Jervis Bay. Op het laatst nog moest het ijzeren zeil nog even flink meeduwen. Na middernacht, als het anker valt, smaakt de berenburger ons goed. Bij het krieken van de volgende dag stormt het. Even verderop is een lege mooring. Na het ontbijt laten Paul en ik Pieter een staaltje ‘mooring oppikken bij windkracht acht’ zien. In Jervis Bay is het wachten tot de depressie voorbij getrokken is en genieten van het wandelen. Zeilen ook nog wat dieper de baai in naar het verderop gelegen dorpje Vincentia, di, 10/01/2012 - 22:31 - DIGITAL CAMERA                 ©021. Voorraadje jammie jammies aanvullen
om boodschappen te doen en te smikkelen van overheerlijke ijsjes! Hier, in Jervis Bay, ontmoeten we opnieuw Giebateau die Paul en ik voor het laatst zagen in Nieuw Zeeland. Ook zij zijn voornemens naar Tasmanië te zeilen, maar zij zullen daar veel langer blijven. Zodra de depressie voorbij getrokken is, gaan wij verder zuidwaarts, een tocht van 136 mijl naar Port Eden. Dit wordt Pieters eerste overnight sail aan boord van de Nije Faam. Het is op dit stuk dat Pieter nagenoeg de complete zeilgarderobe te zien krijgt; eerst genua met grootzeil, bezaan en aap, later komt ook de gennaker er aan te pas. Het lange wachten in Jervis Bay wordt beloond met prachtig rustig zeilweer.
In Port Eden moeten de gas-, water- en dieseltanks bijgevuld worden. Dat is een behoorlijke klus daar alles met het bijbootje heen en weer gesleept moet worden. ma, 16/01/2012 - 01:36 - DIGITAL CAMERA                 ©035. Werk aan de winkel; gastanks vullen
Terwijl Paul zich hiermee bezig houdt, strekt Pieter zijn benen en maakt menige lange wandeling. ’s Avonds krijgen Paul en ik van Piet Geniet een enthousiast ooggetuigenverslag van zijn bevindingen en in combinatie met zijn foto’s is het haast of we zelf die kusten afstruinden. Een bijzonder museum in Port Eden is het Killer Whale museum. Het laat zien hoe de mens en orka’s samen werkten in de jacht op walvissen, indrukwekkend.
In Port Eden is het wederom wachten tot een depressie voorbij trekt alvorens we Bass Strait gaan oversteken om Tasmanië te bereiken. Bass Strait is een tamelijk ondiep vaarwater, ruim 200 mijl breed, tussen de zuidoost hoek van Australië en Tasmanië. Hij staat berucht om zijn nare golven en plotselinge weersveranderingen. Voortdurend raadpleeg ik diverse weersites. Dan op 20 januari is het zover, Nije Faam komt los van het vaste land van Australië en zet koers naar Georgetown op Tasmanië.
Het weer is zodanig dat Paul successievelijk alle zeilen gebruikt. De vaart zit er goed in. Een tonijn aan de vishaak brengt variatie in ons menu. za, 21/01/2012 - 02:09 - 044. Even later, kijk eens ©044. Even later, kijk eens
En drie dagen op rij vis is ook wel weer genoeg. In de tweede nacht op zee trekt de wind behoorlijk aan. Elk kwartier reeft Paul de zeilen tot er niets meer te reven valt. Met een puntje grootzeil en de stormfok scheurt de boot de nacht door. Rond vier uur zitten Pieter en Paul even lekker te keuvelen in de kuip, achter de schuifpui als er ineens een golf de kuip in beukt. Het water is zo krachtig dat het een aantal bevestigingspunten van de buiskap afbreekt en Pieter van bakboord naar stuurboord slingert. Er kwam ook zout water binnen via de trap en de luchthappers. Nadat alles opgedweild is en de zoute kleren verschoond zijn, is het even nabibberen in de loodskooi. In al die jaren dat Paul en ik nu rond de wereld zeilen is dit de eerste keer dat er zo’n golf water in de kuip komt. Vanaf nu gaat het onderluikje weer in de ingang.
Vroeg in de ochtend arriveren we bij de monding van de Tamar River en gaat de spijker in de grond omdat het tij tegen staat. Terwijl Paul de nodige uurtjes slaap inhaalt spoelen Pieter en ik de zoute kleren en hangen die te drogen. Ook maak ik alvast de zojuist gevangen barracuda schoon. Zodra het tij keert gaat het anker weer omhoog en zeilen we naar Georgetown waar Nije Faam een parkeerplekje krijgt aan een lege watertaxisteiger. Die avond smaakt ons de barracuda, gerookt in de rookdoos, voortreffelijk bij een ijskoud biertje. Twee dagen later gaat de tocht 40 mijl stroomopwaarts de Tamar River op, naar een schitterend plekje in Launceston, het hart van Tasmanië, waar Nije Faam drie dagen veilig alleen achter blijft als Paul, Pieter en ik Tasmanië di, 24/01/2012 - 23:05 - 054. We verlaten Nije Faam en Famke en gaan op vakantie ©054. We verlaten Nije Faam en Famke en gaan op vakantie
verder gaan verkennen met een huurauto.
Rondcrossen over Tasmanië met zijn drieën is helemaal vakantie. We rijden een stukkie in noordoostelijke richting, maken een koffiestop, rijden weer een stukkie, maken een picknickstop, rijden een stukkie bekijken weer wat etc. We passeren o.a. het dorp Legerwood waar een bijzondere sculptures te zien zijn. Dit is toch wel het vertellen waard. Na de eerste wereldoorlog zijn in Legerwood bomen geplant ter nagedachtenis aan de gevallen soldaten, voor elk één en nog één voor allen. Een kleine honderd jaar later (2006) worden deze bomen, die in dit klimaat kennelijk gigantisch groeien gevaarlijk groot, binnen de woongemeenschap. ma, 23/01/2012 - 18:24 - DIGITAL CAMERA                 ©056. In Legerwood plantte men in 1918 9 bomen ter nagedachtenis aan gevallen soldaten
De dorpelingen maakten toen de bomen een koppie kleiner en sneden uit de stompen beelden ter nagedachtenis aan die gevallen soldaten. Leuk toch? En nu is het hier wederom een bijzonder plekje om even rond te dolen en de gedachten te laten gaan.
Passeren later ook nog een kaasmakerij, waar heerlijke happy hour kaasjes gekocht worden. Aan de oostkust klimmen Pieter, Paul en ik op rotsen en kijken hoe de golven hierop beuken. Op een camping wordt een prachtig huisje met keuken, eethoek, heerlijke bedden en warme douche gehuurd. Monter wordt de volgende dag de tocht vervolgd over het Forestier Peninsula en Tasman Peninsula waar Tasmaanse duivels in het wild leven, gelukkig zie ik ze niet. In het zuiden van deze schiereilanden is Port Arthur, waar prachtig gerestaureerde ruïnes ons vertellen van de eerste Europese bewoners zeker een bezoek waard; do, 26/01/2012 - 02:30 - 071. Port Arthur, Engelse gedetineerden en politieke gevangenen ©071. Port Arthur, Engelse gedetineerden en politieke gevangenen
gedetineerden en politieke gevangenen uit Engeland en Ierland bouwden huizen, scholen, kerken, ziekenhuizen en zelfs nieuwe gevangenissen. Velen van deze ‘early settlers’ kunnen na hun detentietijd niet terug naar hun thuisland en blijven er vervolgens in vrijwillige detentie.
Na Port Arthur staat de Tasmaanse hoofdstad Hobart op het programma, een leuke rustige stad om een paar uur in rond te dolen. Daarna gaat de tocht in noordwestelijke richting, naar het Mountfield National Park. Twee schattige vakantiehuisjes met een schitterend uitzicht zijn ons volgende nachtverblijf. De volgende ochtend staat de Styxvalley op het programma om er te gapen naar de hoogste bomen die ik ooit zag. do, 26/01/2012 - 23:24 - 084. Pieter en Paul meten de dikte van de Eucalyptus Regnans ©084. Pieter en Paul meten de dikte van de Eucalyptus Regnans
Pieter en Paul proberen vergeefs de omtrek te meten. Gigantische eucalyptussen, bomen die liever hun bast verliezen dan hun blad, torenen met hun brede voet ver in de lucht. Van de ‘Big Tree’ lopen Pieter, Paul en ik naar de ‘Bigger Tree’, maar missen de ‘Biggest Tree’. Vanuit de Styxvalley gaat de tocht via de Highland Lakes Road, hoog de bergen in. Bij Flintstones aan een meer komen onze boterhammetjes uit picknickmand. Geen Schotse Hooglanders hier, wel grote kuddes schapen. Onderweg naar Launceston vangt Paul nog een kip, Pieter plukt hem en ik braad het kippetje later aan boord van de Nije Faam. Een heerlijk boskipje voor bij het happy hour die namiddag. Ik kijk terug, en ik niet alleen op een korte maar prachtige autotocht over Tasmanië.
Nog een dagje wandelen in en rondom Launceston, dan dobbert Nije Faam terug richting Bass Strait, stroomafwaarts over River Tamar. Aan een steiger bij Beauty Point meren we tegenover Giebateau af. Hebben hier nog een paar gezellige dagen met barbecues, muziek en gezang. za, 28/01/2012 - 04:23 - DIGITAL CAMERA                 ©105. Muzikale afscheidsavond van Giebateau

Zorgvuldig raadpleeg ik weersties. Komt het goede weatherwindow op tijd? Gaat Pieter samen met ons terug de Bass Strait over of moet hij met de ferry? Zijn terugvlucht is geboekt op 6 februari! Het ziet er naar uit dat het goede weer, dat Pieter naar de overkant van Bass Strait kan brengen op tijd komt.
1 Februari gaan de trossen los, drijft Nije Faam met de ebstroom naar de monding van de Tamar River en koerst vandaar naar Portland. Een tocht van ruim 300 mijl ligt voor ons. Deze oversteek over de Bass Strait verloopt heel wat vriendelijker dan de vorige. Het ijzeren zeil moet zelfs ingezet worden om op tijd aan de overkant te zijn. wo, 01/02/2012 - 10:45 - 109. Tijdens de 56uurs tocht van Tasmanië naar Portland ©109. Tijdens de 56uurs tocht van Tasmanië naar Portland
De dolfijnenshow onderweg is een schitterend afscheidscadeau voor onze Pieter.
Als Nije Faam het havenhoofd van Portland rondt, zien wij ze al zwaaien, Sander, Jildou, Myrthe en Rens. Wat een timing! Wat is dit onthaal in Portland geweldig.
Na nog een laatste avond met iedereen samen, zwaaien Paul en ik met weemoed Pieter uit. Wat was het een fantastische tijd samen. Hij reist met de bus en trein van Portland naar Sydney, waar overmorgen in de avond zijn vliegreis terug naar Nederland begint.
Lang keken Paul en ik uit naar zijn komst, snel ging de tijd met Pieter. Wat genoot ik van de vele verhalen die die twee broers elkaar vertelden. Over hun jeugd, over vroeger, over hun oudste broer die door een stom ongeluk om het leven kwam, hoe dat gemis was en nog steeds is. Over pa en moe, over oomkes en tantes, over de zussen, over de echtgenotes en de niet echt genotes, teveel om op te noemen. Na deze intensieve vijf weken met Pieter, waarin de mannen zich nog hechter verbroederden, zijn mijn warme gevoelens voor deze familie nog intenser geworden.

Mariëtta, 31 januari 2012

Niet vergeten: 11e gebod: gij zult genieten.
Volgende keer meer!