December 2011

afbeelding van Mariëtta

December 2011za, 31/12/2011 - 15:22 - 68. De hele Harbour Bridge, een groot vuurwerkspektakel ©68. De hele Harbour Bridge, een groot vuurwerkspektakel

Het plan is om de jaarwisseling in Sydney door te brengen. Het wordt daarom tijd om het mooie en gezellige Brisbane te gaan verlaten. Naar Sydney zal het een tocht gaan worden van ongeveer 450 mijl. Het eerste deel, van Brisbane tot Goldcoast, is via binnenwateren te bezeilen. Dat is leuk omdat we daarmee een glimpje meer van het binnenland kunnen zien. In Moreton Bay gaan we ten anker bij het onbewoonde Peel Island en dichter bij Goldcoast nog eens bij een eilandje wat volgens C-map Kangaroo Island heet. Op die ankerplek spreken we met een aspirant cruiser en verkopen hem 30 zeekaarten van noord Australië en de west Pacific. Voor ons niet meer nodig, hij blij en ons schip weer wat lichter.

Nadat we ook nog de diesel- en watertanks aftoppen worden we bij het zeegat van Goldcoast voorbij gestoomd door diverse grote racebakken. Vermoedelijk gaan ook zij naar Sydney, maar dan om hun geluk in de Sydney to Hobart Yacht Race te beproeven.
Vanaf Goldcoast staat er een sterke stroom de goede kant op. Zo sterk dat we niet eens merkten dat de boot een poos achteruit zeilde. Ik dacht dat het windstil was, Paul dacht dat het kompas stuk was. Australië ligt ineens aan bakboord. How can that? De stroom neemt ons op sleeptouw. Is dat niet sterk?
200 Mijl ten zuiden van Goldcoast gaat de wind tegen staan. Daarom willen we Port Macquarie gaan aanlopen. di, 20/12/2011 - 01:00 - 02. Ingang bij Port Macquarie ©02. Ingang bij Port Macquarie
De ingang van Port Macquarie is op dat moment een beetje tricky, het water ziet eruit alsof Neptunus de mixer heeft aangezet. Even vol gas en op hoop van zegen! Een kwartier later varen we een pittoresk vissersdorpje binnen. Na wat gescharrel in de delta van de Hastings rivier om een geschikt ankerplekje te vinden, meren we Nije Faam af aan een steiger van een oude visafslag. 31° 25,787’S en 152° 54,333’E. Vragen hiervoor, na het afmeren dan, toestemming aan de eigenaren en die vinden het alleen maar erg gezellig dat we aan hun steiger liggen, zolang er maar een plekje overblijft voor het laden en lossen van een enkel visbootje. Port Macquarie is een leuke stop. We maken kleine wandelingetjes, kunnen lekker shoppen, supermarkten en slijterijen zijn op korte loopafstand, genieten dus!!! In de rivierdelta leven veel pelikanen die bij de visafslag gemakkelijk aan hun kostje komen. Op onze reis kwamen we al vaak pelikanen tegen, net als mensen op elk werelddeel weer iets anders van kleur en ik blijf het grappige vogels vinden om naar te kijken. Na twee daagjes relaxen en zelf ook een visje scoren bij de visafslag gaan we verder naar het zuiden van downunder.
Op een rustig zeetje zeilen we nu halve wind 120 mijl naar het zuiden, naar Broken Bay de ingang van het Kuring Gai Chase Nationaal park. Als je dit park niet met een boot bezoekt kom je via de weg en mag je entree doneren. De aankomst vroeg in de ochtend is sprookjesachtig. za, 24/12/2011 - 23:23 -                                ©12. Bobbin Head in de vroege morgen
Het Nationaal Park dampt, slierten mist zweven door de dalen die tijdens de laatste ijstijd zijn uitgesleten in deze kalkzandsteen rotsen. Het water in de kanaaltjes is kraakhelder. Vogels en krekels steken met hun gesjielp en geknerp elkaar de loef af. Dit gebied doet me een beetje denken aan de kanalen in Patagonië, een labyrint van waterwegen met zicht op prachtig begroeide hellingen. We zeilen de rivier de Hawkesbury op, Cowan Creek in en knopen Nije Faam vast aan een mooring in Bobbin Head.
De dinghy gaat te water en Paul en ik gaan naar de kant om de omgeving te verkennen. Het is een mooi wandelgebied. De dag voor kerst wandelen Paul en ik de Gibberagong Track en zien een paar grote Lace Monitors, voor ons een bijzonder reptiel. Eerste kerstdag worden de beentjes gestrekt op de Warrimoo Track, een wandelpad langs een rivier. zo, 25/12/2011 - 06:49 -                                ©21. Bomen die lijken te wandelen
Hier verwonder ik me over dikke Eucalyptus bomen die over rotsen lijken te wandelen. En op Boxing Day, in Nederland tweede kerstdag, als in Sydney de Sydney-Hobart Race van start gaat, lopen Paul en ik de Bobbin Head Trail en de Sphinx Track. Heerlijk om hier nog even te genieten van rainbow lorikeets, rosella’s, noisy honeyeaters en veel andere kleurrijke vogeltjes die van de zaadjes of honing van de bloemen van de Banksia bomen genieten. Banksia bomen en struiken had ik, voor ik in Australië kwam, nooit eerder gezien. Ik vind dat de planten prachtige bloemen voortbrengen. De bloemen zijn decoratief in alle stadia van groei tot verwelk, en in elke stadium zie ik andere vogelsoorten rondom deze Banksias. Het is dus volop genieten hier, in het Kuring Gai Chase Nationaal park, dit grote park van ca. 15.000 ha., dat zijn naam dankt aan het Kuring Gai Aboriginal volk. Die mensen wonen hier niet meer, bestaan wellicht niet meer, maar hebben hier nog wel sporen. Wij zien enkele rotsen waarop het Kuring Gai Aboriginal volk hun bijlen en pijlen slepen.
In de namiddag van vierde kerstdag zeilen we Cowan Creek weer uit en meren af aan een mooring vlak bij de vuurtoren van Barrenjoey. Bij het krieken van de ochtend varen we Broken Bay uit om de laatste 30 mijltjes naar Sydney af te leggen. Oefs, dat is even andere koek. Bij gebrek aan noordenwind moeten we laverend naar Sydney op een tamelijk ruwe zee. Dit is echt niet mijn favoriete bezigheid. Maar goed met een pilletje achter de kiezen kom ik zo’n dag ook wel door. En wat is het machtig om Jackson Bay, de haven van Sydney binnen te varen. Weg ruwe zee, weg golven en woaw, het Operagebouw, een icoon van wereldformaat! Naast het Opera Gebouw, in Farm Cove gaat de spijker in de grond. 33° 51,670’S en 151° 13,088’E. We zijn op tijd in Sydney voor het oud en nieuw spektakel. Hebben bovendien een grandioos uitzicht op Harbour Bridge én Opera House. Laat de rotjes nu maar knallen. za, 07/01/2012 - 05:24 -                                ©31. Nije Faam in Farm Cove

Oud en Nieuw vieren we niet met zijn tweetjes. En Nije Faam is ook niet de enige boot in Farm Cove. Terwijl er steeds meer zeil- en motorboten rondom ons afmeren om ook een plekje op de eerst rang voor het NYE spektakel te bemachtigen reizen Kirsty en Mark van Gunnadah naar Sydney om met ons samen te zijn. Op oudejaarsdag komen ook Marieke en Arjen, vrienden van Pauls zoon en schoondochter, bij ons op de klep vallen. Supergezellig. Nou mogen de kurken van de champagneflessen knallen, als we die gehad hadden. Even naar de kant gaan om nog wat drank te kopen is er niet meer bij. Het hele gebied rondom het Opera gebouw en de Botanische tuinen is afgezet, wordt scherp bewaakt en is een no-alcohol zone geworden. Zo wordt hier dus New Years Eve gevierd. Daar valt veel van te leren. Ook van de manier waarop vuurwerk afgestoken wordt. Zelf vuurwerk afsteken is uit den boze. De middag voorafgaande aan de jaarwisseling worden we gefêteerd op diverse luchtshows, formatievliegen, sky-writing enz. Bij de invallende duisternis komt een optocht van feeëriek verlichte boten tweemaal aan onze neuzen voorbij. Om negen uur ’s avond krijgen we een voorproefje het vuurwerk, vuurwerk voor de kinderen. Om tien en om elf uur knallen nog een paar ‘blijf wakker vuurpijlen’. En om middernacht begint er een prachtig synchroon lopende vuurwerkshow. Vuurwerk vanaf de Harbour Bridge, vuurwerk vanaf vier pontons die speciaal hiervoor op de rivier zijn afgemeerd, vuurwerk van de wolkenkrabbers links, rechts en achter ons. Het hele spektakel wordt muzikaal ondersteund door muziek vanaf het balkom van het Operagebouw, en die ook op een radiozender uitgezonden wordt.
Die sky-writers brengen ook nog een en ander teweeg. Er vliegen dus vliegtuigjes die tekst schrijven in de lucht. do, 29/12/2011 - 08:20 -                                ©39. Darling Harbour in Sydney
Eerst wordt geschreven: R U going to heaven? Als die letters verwaaien, schrijft een volgend vliegtuigje: How? Dat doet een aantal Amerikanen op de vlucht doen slaan. Een laatste vliegtuigje schrijft: trust in Christ!! Voor mij persoonlijk is een actie als dit niet nodig bij NYE festival, maar de reactie van wat paranoïde wereldburgers is wel typerend.
Terwijl uur na uur het vuurwerk over de aardbol voort gaat wordt er op Nije Faam lekker geborreld en daarna flink gesnurkt. Zowel binnen in de roef waar Mark en Kirsty slapen, als buiten waar Arjen en Marieke op de kuipbankjes in onze donzen slaapzakken onder de sterrenhemel de nachtrust doorbrengen. Na het ontbijt de volgende ochtend wordt er afscheid genomen en gaat ieder weer zijns weegs.
Nije Faam gaat anker op, tuft via Darling Harbour naar Blackwattle Bay en Rozelle Bay en vindt een volgend pittoresk ankerplekje direct achter de Old Glebe Island Bridge, bij Glebe Point. Over vier dagen zal Pieter, de broer van Paul, ons komen vergezellen. Hier, bij Glebe Point, mag hij zijn lange vliegreis eruit slapen op spiegelglad water. 33° 52,266’S en 151° 11,013’E. Tot Pieters komst bekijken Paul en ik Sydney. Krijgen een wandeltoer met Berts neef Daniel die hier in Sydney woont. Hij laat ons de mooiste plekjes zien. Met zijn hulp komen we bij een boekhandel met nautische boeken en kopen er de ontbrekende pilots van Australië; van Tasmanië, van de zuid- en de oostkust van Australië. Bedankt Daniel! En wat was dat plekje bovenin de pilaster van Harbour Bridge een mooie locatie voor een hapje en een drankje. di, 03/01/2012 - 06:54 -                                ©53. Lunch met Daniel op het mooiste plekje van Sydney
Het ga je goed.
Op de dag van Pieters aankomst, roeit Paul al vroeg naar de vismarkt, parkeert de dinghy en neemt de trein naar het vliegveld. Over de gezellige tijd waarop wij die verhalende dekschrobber aan boord hadden schrijf ik, en wellicht ook Pieter, in de nieuwsbrief van januari 2012.

Mariëtta, 3 januari 2012

Niet vergeten: 11e gebod: gij zult genieten.
Volgende keer meer!