November 2011

afbeelding van Mariëtta

November 2011wo, 26/10/2011 - 05:37 - 04. Maskers voor Rituelen in Vanuatu ©04. Maskers voor Rituelen in Vanuatu

wo, 26/10/2011 - 05:36 - 03. Maskers voor Rituelen in Vanuatu ©03. Maskers voor Rituelen in Vanuatu

Het gaat zoals verwacht. Met twee reven in het grootzeil en een klein stormfokje scheurt Nije Faam naar ‘Frans’ grondgebied. De zee was wild, ik gedrogeerd met een tabletje Sturgeron, goed spul tegen zeeziekte. De kanaaltjes tussen de eilanden Ile Des Pins en Ile Ouen, in de buurt van Baie Du Prony, die we alleen bij rijzend tij kunnen nemen en waarover andere zeilers in Port Vila heftig discussieerden en peur voor hadden, bereiken we kennelijk op een goed moment, we kunnen meteen door naar Noumea, de hoofdstad van Nieuw Caledonië. Terwijl Nije Faam door de kanaaltjes zeilt, naai ik mijn ‘snelste gastenvlag ooit’, de vlag van Nieuw Caledonië.

In Noumea meren we in de namiddag af, aan een leeg plekje van het quarantaine dok, zonder vooraf marifooncontact gehad te hebben met de havenmeester. Paul en ik hadden geen zin om een nacht net voor de haven ten anker te gaan. Gelukkig levert dit ’s anderendaags geen problemen op. Inklaren hier gaat heel bijzonder. Lui van de yachtclub geven ons een aantal invulformulieren. Die moeten na het invullen vervolgens in een bepaalde brievenbus gedeponeerd worden. Als het goed is staat de douane dan binnen twee uur bij je aan boord. Mocht die er na drie uur nog niet zijn, dan mag je gewoon van boord. Nou wat denk je? Waren die Fransen op tijd? We hebben nooit iemand gezien. Sterker nog, toen Paul, zonder mij, een week later ging uitklaren bij de douane keken zij waarschijnlijk voor het eerst naar onze papieren. Zij zagen dat er een formulier miste, de uitreisdocumenten van Vanuatu. Paul zei: “Ja, daar kan ik ook niks aan doen dat jullie dat formulier missen”. Direct daarop werden onze paspoorten gestempeld en waren alle voor Australië benodigde papieren in orde.

Drie uur na het invullen van die inreis papieren dus, geen mens gezien, strijkt Paul de quarantaine vlag. Daarna lopen Paul en ik naar een supermarkt. Of we in Luilekkerland waren aangekomen! We kijken onze ogen uit in de supermarkt. Vitrines vol met honderden soorten Franse kaasjes, jammie jammie. Oh oh, veel te lekker en dan lucht van versgebakken baguettes! Als ik er nu aan terug denk loopt het water me wederom in de mond. Ook leuk: de finale van de Worldcup Rugby is precies dit weekend. Het is genoeglijk om hier, in Nieuw Caledonië, op Frans grondgebied te zien hoe Nieuw Zeeland Frankrijk net iets te slim af is en er met Worldcup Beker vandoor gaat. Het is voor ons de eerste en ook enige rugbywedstrijd van deze cup die we zien. Paul en ik vinden het spel eigenlijk niet bijzonder, maar het enthousiasme van de toeschouwers in het café werkt wel aanstekelijk. Of Frankrijk of Nieuw Zeeland punten scoort, we juichen even hard mee. In de paar dagen dat we in Nieuw Caledonië zijn, komen we er achter dat de Loyalty eilanden zeer de moeite waard zijn te bezoeken. De oude Canak Cultuur brengt iets exotisch in de hedendaagse Europese georganiseerdheid. Dat maakt dit land prettig om te verblijven. Goedkoop? Nee dat niet. Maar voor ons cruisers geldt dat je je verblijf in elk land net zo duur of goedkoop kunt maken als je wilt. Voor anker gaan kost vaak niets en uit eten gaan hoeft ook niet dagelijks. Paul en ik letten ook goed op waaraan we onze centen besteden. Hier geniet ik heerlijk van de luxe van het liggen aan een steiger. Het uitgebreide historische museum in Noumea vind ik bijzonder interessant. Daar zie je zeer veel kunstvoorwerpen van oude culturen van Vanuatu. Zoals je in vorige nieuwsbrieven al kon lezen ben ik over dat land enthousiast. In Vanuatu is men nog niet toe aan een goed gedocumenteerd historisch museum, hier kan ik nu smullen van de oude maskers, speren, dolken, peniskokers, gevlochten matten, manden en tassen. En Paul van de outriggers. Bovendien zien we veel historisch materiaal van andere eilandengroepen in de Pacific die we onlangs bezochten en van gebieden die we niet aandeden, zoals Papoea Nieuw Guinea.
De tijd dringt. We moeten door. Terwijl ik aan boord de oversteek naar Australië voorbereid, waypoints in logboek zetten, koken voor de eerstvolgende dagen etc., loopt Paul met de scheepspapieren onder de arm naar het douane kantoor. Dan, vijf dagen nadat we afmeerden in Noumea koerst Nije Faam richting de pas door het rif. Australia: here we come!!!!
Naar Australië.
De ruim 800 mijl van Nieuw Caledonië naar Australië wordt in een kleine week afgelegd. De tocht verloopt goed. Het weer is elke dag een beetje verschillend. De wind varieert van 3 tot 30 knopen. Dan weer zon, dan weer regen. Er zwemt weer een malse mahimahi minder in de Koraalzee. Het log tikt al ruim zes jaar onze mijltjes weg en passeert de 30.000, een gedenkwaardig moment in onze reis. Waar waren we toen het log de 10 en de 20 duizend passeerde? Bij 10 in Patagonië en bij 20.000 voeren we tussen de Galapagos eilanden en de Marquesas, helemaal in ons ‘begin’ van de Pacific. Wat is die Grote oceaan toch groot. We leggen er meer dan 10 duizend mijl in af.
Land in zicht!!! In Moreton Bay, een soort waddengebied net voor Brisbane geeft de navigatielaptop de geest. Met kunst en vliegwerk weet ik snel enkele belangrijke waypoints in de hand-gps te wurmen, routepunten die moeten voorkomen dat we op een zandbank lopen. wo, 02/11/2011 - 22:48 - 09. Nije Faam aan de carantaine steiger ©09. Nije Faam aan de carantaine steiger
Tegen middernacht komen we aan bij het quarantaine dock van Rivergate Marina, waar customs al op ons staat te wachten. “Die zijn er snel bij” zeg ik nog tegen Paul, “Verwachten ze soms dat we twintig Chinezen aan boord hebben?”. Wat ik toen nog niet wist is dat ze al weken uitkeken naar een drugsschip dat van Vanuatu naar Australië voer. De Australische autoriteiten behandelen ons vriendelijk en helpen bij het invullen van veel papierwerk. Kennelijk zien zij dat onze ogen bijna dichtvallen van vermoeidheid. De vraag van hen of we nog ongewone handelingen gezien hadden onderweg vind ik ook al vreemd, nooit eerder was zo’n vraag gesteld. Maar goed. De volgende dag leggen we uitgeslapen de 8 mijl af die ons naar het centrum van Brisbane brengt. Daar wordt Nije Faam afgemeerd op de Brisbane Rivier bij de Botanische tuinen tussen dikke palen. do, 03/11/2011 - 03:49 - 16. Harke helpt ons afmeren tussen meerpalen ©16. Harke helpt ons afmeren tussen meerpalen
Harke, van Serendipity, is hierbij zeer behulpzaam en hij weet ons te vertellen dat in Bundaburg, 200 mijl naar het noorden, een drugsschip is ontmaskerd. Het ‘leuke enthousiaste Spaanse koppel’, wat ook in Port Vila op Vanuatu lag, was dus gewoon dom crimineel bezig en het stel zit voorlopig naar de binnenkant van de Australische gevangenis te koekeloeren. Van Harke mag ik ook direct zijn Australisch telefoontje gebruiken. Direct bel ik Kirsty op.
Wie is Kirsty? Zo’n twaalf jaar geleden, ruim voordat ik Paul leerde kennen, woonde de Australische Kirsty voor een jaar bij mij in, als uitwisselingsstudent van YFU. Zij kwam uit Brisbane. Toen kon ik nooit vermoeden ooit nog eens op eigen kiel die stad binnen zou varen. Zij was op de hoogte van onze vorderingen naar het Australische continent en is met haar vier kinderen in haar dikke 4 Wheel Drive Mercedes de Great Dividing Range over gescheurd om ons welkom te heten. Het wordt een hartelijk weerzien. Kirsty en haar ouders nodigen ons en Harke uit voor een echte Aussie BBQ. za, 05/11/2011 - 04:54 - 21. Daar zien we vele Australische dieren ©21. Daar zien we vele Australische dieren
De volgende dagen nemen zij ons mee op sleeptouw en tonen ons de mooiste parken van Queensland. Een kleine week later rijden we met Kirsty en de vier kinderen mee naar haar hun huis in de Outback achter de Great Dividing Range, de belangrijkste bergketen van Australië. Daar woont zij met haar man Mark en heeft er een zeer groot landbouwbedrijf. We krijgen een voorproefje van Australië met zijn immens grote afstanden, de ontzettend grote graanvelden, de landbouwmachines die volledig computergestuurd het land bewerken, vanaf het moment van zaaien tot en met het moment van oogsten. Geweldig, wat een mooi begin van dit nieuwe continent. Kirsty en lieve familie bedankt. vr, 11/11/2011 - 03:43 - 39. Vele kilometers landinwaarst boeren Mark en Kirsty ©39. Vele kilometers landinwaarst boeren Mark en Kirsty
vr, 11/11/2011 - 00:11 - 43. Het bedrijf van Mark en Kirsty en op de voorgrond de speelgoed auto's van Aiden ©43. Het bedrijf van Mark en Kirsty en op de voorgrond de speelgoed auto's van Aiden

Terug in Brisbane boeken we een vlucht naar Bali voor een weerzien van Sander (zoon P.) en Jildou met Myrthe en Rens, die met de hele familie op wereldreis zijn en momenteel in Denpasar bivakkeren. Samen met onze familie genieten Paul en ik van luxe resorts en een waarzinnig mooie villa op noord-Bali. wo, 30/11/2011 - 08:22 - 004. En ik vind het fijn dat Pake en Oma Mariëtta er zijn ©004. En ik vind het fijn dat Pake en Oma Mariëtta er zijn
Overdag knuffelen met de kleinkinderen en ‘s avonds klaverjassen. Tussendoor nog wat van de cultuur opsnuiven van Bali. Na twee weken brengen Paul en ik nog een bliksembezoek aan Java, waar we de trappen van de Borobudur bestijgen, de Prambanan tempels bewonderen en in het Paleis van de Sultan dineren. vr, 02/12/2011 - 04:13 - 088. Een vila aan zee ©088. Een vila aan zee

Na drie weken vol indrukken vliegen we terug naar Nije Faam die geduldig wacht op haar volgende avontuur.
Waar brengt die haar heen? Naar het zuiden van Australië! We gaan niet over de top van Australië naar de Indische oceaan. In het noorden komt het orkaanseizoen op gang. Wij gaan downunder van downunder!!! do, 24/11/2011 - 12:48 - 073. Zon gaat onder in Uluwatu ©073. Zon gaat onder in Uluwatu

Mariëtta, 30 november 2011

Niet vergeten: 11e gebod: gij zult genieten.
Volgende keer meer!

Locatie: