Sands End

afbeelding van Mariëtta

Vandaag gaan we wandelen. We lopen het coastal foothpath naar Sands End. We zien waarom het plaatsje zo heet. Het zandstrand gaat over in een rotskust. Hier is een landgoed wat we graag bezocht hadden, maar is alleen in de weekends en op woensdag open voor publiek. Jammer, nemen een andere route. Onderweg komen we een oud vrouwtje tegen op haar paard, ze laat de honden uit. Weer valt ons op hoe vriendelijke en beleefd de Engelsen zijn. We lopen naar Dunsley en zien dat er een klein paadje rechtstreeks richting Whitby gaat. Het heeft veel geregend en het is een natte bedoeling. Even later gaat het paadje over in een koeienpad. Oh, hemel. Dit is echte blubber. We moeten stevig aan onze schoenen trekken. Nou maar hopen dat we niet onderuit gaan. Getver. Na een poosje zien we een gaatje in de heg, kruipen erdoor en lopen dan maar niet over het public foothpath. We komen via de achterkant uit op een erf bij een boerderij. Ik zie nog het verbaasde gezicht van de
boer, die daar even stond uit te rusten. Of hij water zag branden. We zullen er wel niet uitgezien hebben. Hij wijst ons de weg die we nu beter kunnen volgen. Wat was die douche na deze modderpartij heerlijk. Ik duik weer lekker in bed met een nieuw boek, en Paul gaat alleen naar het café.

Locatie: