Nieuwsbrief oktober 2010

afbeelding van Mariëtta

ma, 27/09/2010 - 23:35 - 33_ Op weg van de Cook Islands naar Niue naai ik het vlagje van Niue ©33_ Op weg van de Cook Islands naar Niue naai ik het vlagje van Niue
Op de vierde dag na vertrek van Rarotonga, en de spierpijn van de cross-island wandeling over Rarotonga wat geweken is, turen we ’s morgens in alle vroegte naar de horizon. Hier, midden op die grote plas die we ook wel Pacific noemen, moet een groot rif liggen, Beveridge Reef. Menig schip leed hier schipbreuk. Niet leuk als Nije Faam aan dat lijstje wordt toegevoegd. Waarom dan toch zo dicht bij dit atol navigeren? Nou, wij willen Beveridge Reef binnen varen. Dat moet kunnen. Van de havenmeester op Rarotonga kregen we een A4tje met wat summiere aantekeningen. Daarom zijn we nu op deze plek. Andere boten hebben dit ook gedaan, dus waarom wij niet? Nog maar weer eens verder turen door die verrekijker.
Ik zie enkele masten. Er zijn kennelijk meer zeelui op het idee gekomen hierheen te gaan. Even later komen een grote Zweedse vlag en een wat kleinere Zwitserse in het vizier. Door brekende golven is het rif nu goed te zien ondanks dat er geen enkel stuk koraal boven water uit steekt. do, 23/09/2010 - 21:02 - 32_ Menigeen liep schipbreuk op Beveridge Reef_ daar in de verte ©32_ Menigeen liep schipbreuk op Beveridge Reef_ daar in de verte
Paul dirigeert Nije Faam rond om dit onderwater-atol tot we bij de coördinaten zijn die op het stukje papier staan. Het is nu laagwater doodtij. Gelukkig staat er weinig wind, anders waren we dit avontuur niet aangegaan. Langzaam varen we met een oog op de dieptemeter metertje voor metertje door de pas. Naarmate de dieptemeter weer oploopt wordt mijn hartslag rustiger. Dan bevinden we ons op een spiegelglad kraakhelder meer midden op de grote oceaan, we zitten in (of op?) Beveridge Reef. Ik krijg er dorst van. We gaan niet bij de andere schepen, vlak bij de ingang, maar gaan helemaal aan de overkant van het atol voor anker. Het anker glijdt soepel in het witte koraalzand op een diepte van een meter of acht. Als de welverdiende borrel op tafel komt geven Paul en ik elkaar een knipoog. Wat een bijzonder plekje om te mogen zijn.
Regelmatig plons ik in het kraakheldere water. Meestal snorkel ik op mijn gemakje wat rondom de boot. Maar hier kan ik zo ver onderwater kijken dat ik wat verder weg ga. Ik verzamel wat mooie schelpjes. Nog maar een ommetje maken. Dan komt er over het rif een voor mij nieuwe haaisoort zwemmen. Oeps. Wat kijkt hij lelijk! Ik probeer me zo rustig mogelijk te houden en ontwikkel ter plekke het achteruit zwemmen. Ik weet dat de haaien hier in dit deel van de oceaan niet gevaarlijk zijn voor mensen. Maar als mijn ogen opeens zo’n lelijkerd zien vergeet mijn hoofd plots die theoretische kennis. De zin om alleen zo’n eind weg te zwemmen verdwijnt wat daagjes.
Na vier nachtjes op Beveridge Reef te zijn geweest haalt Paul het anker weer omhoog en zet koers naar Niue, spreek uit: Noewie, een afstand van 140 mijl, slecht één etmaal verder. De aanloop van Niue is spectaculair. De diepe oceaan beukt hier op ‘de Rock’, zoals locals hun eiland noemen. Van verre zag ik al steeds het water meters hoog opspatten. Dichter bij het eiland gekomen hoor ik zware plof geluiden. Voor het eerst deze reis maken we het verschijnsel ‘blowholes’ mee. Blowholes? Wat zijn dat? Dat vraagt wat uitleg. Eerst even wat over Niue.
Niue is een plat koraaleiland dat vertikaal uit zee is opgerezen. Dit is in de loopt van de geschiedenis sprongsgewijs gebeurd. Resulaat is een soort platte taart met twee etages, hoogste deel is 70 meter hoog, tweede ongeveer 25 meter. Kun je je het tot zover voorstellen? Nu, de zee heeft in dat koraal gaten gesleten.
zo, 03/10/2010 - 04:26 - 64_ Omhoog gewerkt koraalriffen van Niue ©64_ Omhoog gewerkt koraalriffen van Niue
Het oceaanwater vult deze holtes met elke golf, dat zeewater wordt in een holte geperst en komt er elders door een kleiner gat weer uit met enorme ‘spuiters’. Later als we wandelingen maken over Niue, zien we fonteinen van water uit de blowholes spuiten, soms wel vijftig meter hoog. Je kunt je voorstellen dat die aanloop dus met recht spectaculair genoemd mag worden.
Niue heeft geen ankergrond. De bodem is een grote rots. Gelukkig heeft Niue een yachtclub met actieve leden die voor yachties zoals wij moorings hebben gemaakt. Een groot blok beton met hieraan een zware ketting en lijn met een drijver. Daaraan hangt nu Nije Faam. Met de bijboot kunnen we op Niue ook niet even een zacht glooiend zandstrandje op peddelen, want dat is er geen. Daarom staat op een betonnen pier een elektrisch hijskraantje. wo, 29/09/2010 - 22:08 - 35_ Met een klein kraantje wordt de bijboot aan land getakeld ©35_ Met een klein kraantje wordt de bijboot aan land getakeld
Op de juiste golf vlijen we de bijboot langs die pier, ik grijp snel een trapleuning vast en werk me vlug de pier op. Met een druk op de knop van het hijskraantje dirigeer ik een grote hijshaak naar Paul die deze bevestigd aan de touwen waarmee we Famke altijd aan boord hijsen. Zodra die vast zit hijs ik het bijbootje al wat omhoog zodat de golven er geen vat meer op hebben. Dan zwiert Paul zich aan een knopentouw omhoog en hijs ik de bijboot verder de pier op. Het vergt even wat oefening maar al snel wordt ook dit een routine werkje. Zowel Nije Faam als Famke liggen in ieder geval altijd veilig en dat geeft ons de gelegenheid onbezorgd lange wandelingen en tochten te maken. Op naar een autoverhuurbedrijf.
Een kleine week staat ons een huurauto ter beschikking. Paul en ik maken prachtige wandelingen over de Sea-tracks die van een rondweg over dit eiland naar zee leiden. Elke keer weer een verrassing waar het pad ons heen leidt. Dan weer zijn dat grotten met of zonder druipstenen, dan weer is het zwemmen in azuurblauwe grotten za, 02/10/2010 - 22:50 - 97_ Avaiki grot_ Niue ©97_ Avaiki grot_ Niue
en genieten van de vissen en het koraal. Helaas is door een verwoestende orkaan in het jaar 2004 veel van het koraal verloren gegaan maar de gaten en spleten in de rotsen blijven toch een lust voor het oog. In de loop van vier dagen is nagenoeg elk weggetje bereden en elk wandelpad door ons belopen. De wandelpaden zijn werkelijk heel bijzonder. De koraalkoppen, waar we in Frans Polynesië, met name in de Tuamotos tussendoor zwommen, zijn op Niue onderdeel van een tropisch bos. Bomen hebben zich om de koraalkoppen heen geslingerd en vinden hun wortels in de kalkachtige bodem. Rivieren zijn hier nauwelijks, het regenwater valt direct door de bodem, je moet je een spons voorstellen en loopt in vele ondergrondse kanaaltjes naar diepere plekken. Op diverse plaatsen op Niue wordt dit gefilterde water omhoog gepompt wat voortreffelijk drinkwater oplevert. Wandelend tussen de koraalkoppen stel ik me voor hoe eens hier vissen zwommen….. Niue zou een bijzonder decor voor een sprookjes film kunnen zijn. zo, 03/10/2010 - 05:16 - 74_ Wandeling naar Vaikona Chasm ©74_ Wandeling naar Vaikona Chasm

Er is een mooie website waar van alles over Niue te vinden is. Kijk maar eens op www.niuetotal.com.
Een bijzondere ontmoeting heb ik nog op een vrouwen weefclub. Op diverse plaatsen op dit eiland hebben vrouwen een ontmoetingsplaats waar zij het traditionele vlechten beoefenen. Van plantmateriaal, wat in de directe omgeving groeit, maken zij mooie manden, matten, hoeden en andere gebruiksvoorwerpen. Veelal zijn deze clubjes besloten, maar één ervan stelt zich op woensdagochtend open voor gasten. Daar maak ik graag gebruik van. Ik zie veel vrouwen op de grond zittend werken, do, 30/09/2010 - 00:01 - 46_ Vrouwenclub van Niue_ weefsters van matten en manden ©46_ Vrouwenclub van Niue_ weefsters van matten en manden
ze vlechten aan een werkstuk of bewerken de bladeren van de planten zo dat ze gereed zijn voor het vlechtwerk. Andere vrouwen zitten aan grote tafels en prikken gaatjes in knalgele schelpjes van slakken die ze die ochtend in de regen van het gras plukten. Allemaal kletsen zij wat af in hun voor mij geheime Polynesische taaltje. Gelukkig spreken de meeste vrouwen ook een woordje Engels en vriendelijk vertellen ze mij over hun werk en beantwoorden mijn vragen. Als er een stilte valt begint een van de vrouwen een soort van lied en ik zie de vrouwen hun werk neerleggen en hun handen vouwen. Kennelijk hoort bij deze ontmoetingen ook een gebed. De andere vrouwen vallen in bij het lied. Als het lied is uitgezongen staat een van de vrouwen op en begint, in het Maori denk ik, een heel verhaal. Ik versta hier natuurlijk geen snars van maar uit de gebaren en gezichtsuitdrukking en de knikkende gebaren van omringende vrouwen begrijp ik dat ze haar hart uit. Ik voel me nu een beetje een indringer en probeer me zo onzichtbaar mogelijk op te stellen. Zodra het even kan koop ik nog een prachtig gevlochten mand en loop met een blij gevoel naar de koffietentje waar ik met Paul heb afgesproken.
Zo rondrijdend op Niue valt het ons op dat er veel huizen leeg staan. Veel Niueanen (zelf verzonnen woord voor bewoners van Niue, suggesties zijn welkom)hebben om economische redenen hun huizen verlaten en werken nu in Nieuw Zeeland of Australië om de kost te verdienen. En wellicht biedt het leven en werken daar voor de jongere Niuenaan wat meer genoegen. Niue is misschien wel het kleinste ‘zelfstandige’ land ter wereld, met tien maal zoveel landgenoten in het buitenland dan er op dit eiland wonen. Het huidige aantal bewoners is 1300, dit cijfer neemt alleen maar af.
Sinds 2003 heeft elke bewoner op dit eiland toegang tot draadloos internet en werd daarmee de eerste Wifi natie met voor elke bewoner toegang tot draadloos internet. (Guiness Book?) Dit is mogelijk gemaakt door de non-profit organisatie de Internet Users Society Niue die het top level domain .nu exploiteert, dat vooral in Nederlands taalgebied (niet straks naar nu!!!) populair is. De Lonely Planet vertelt ons dat elk schoolkind van Niue in 2008 een laptop kreeg betaalt uit winsten van deze exploitatie.
Even weer iets heel anders. De zondag is voor de mensen op Niue ‘heilig’! Er mag absoluut niet gewerkt worden. En zeker iemand anders voor je laten werken is uit den boze. Geen winkel is dus open op zondag, geen kopje koffie of biertje te verkrijgen. Of toch? De voorgenoemde reisgids maakte er al melding van. Er is één café open, het Wash-away café. Hier komen op zondag vooral expats die op dit eiland werken en wonen en toeristen bijeen. Je mag niemand voor je laten werken toch? Geen nood! Je pakt je eigen biertje of ander drankje. Serveert jezelf en als je weer vertrekt reken je zelf uit aan de hand van de prijslijst wat je verbruikt hebt. Je geeft dat geld aan de eigenaar die ook lekker zijn drankje drinkt en geniet van de zondagsrust. Geen gepast geld? Geen nood, kom maandag maar naar de Crazy Uga, een koffietent met dezelfde eigenaar als het Washaway café en je rekening kan alsnog worden voldaan.
Die Uga. Daarover moet ik ook nog een en ander vertellen.
Op dit eiland lopen prehistorische kreeften of krabben rond, de Uga (spreekt uit Oenga). Deze krabben worden groot, ze kunnen 40 jaar oud worden en wegen tegen die tijd zo’n 4 kg. Uga’s worden in zee geboren maar zoeken hun voedsel op de kliffen. Ze leven in de tropische bossen van Niue en vertonen daar territoriaal gedrag. Gezien de klauwen lijken ze mij aardig tot een gevecht in staat. Met die klauwen kraken ze hele kokosnoten, die hoog op hun menulijst staan. Zoals vaak in de wereld worden ook deze mooie dieren met uitsterven bedreigd. Ze smaken te lekker en wandelen ’s nachts over de straten zonder eerst naar links en naar rechts te kijken. Automobilisten worden attent gemaakt met borden Uga-crossing maar ze zitten onder je wielen voor je er erg in hebt. Ja, niet bij ons natuurlijk, want wij rijden hier niet ’s nachts. Bijna niet dan. Alleen toen we van het Washaway café kwamen. Maar toen reden we stapvoets en zigzagden we om de krabben heen. Helaas zagen wij geen Uga’s tijdens onze wandelingen. Uga’s zijn vooral ’s nachts actief en houden zich overdag gedeisd in hun eigen holletje en komen daar misschien alleen maar uit voor een mooie Miss Uga.
Nou, eens even denken. Zijn er nog meer wetenswaardigheden over Niue?
Ja. Zeeslangen. vr, 01/10/2010 - 00:55 - 38_ Een zeeslang bij Niue ©38_ Een zeeslang bij Niue
In het water rond de Nije Faam, maar ook als we in Famke zitten of aan het snorkelen zijn zien we regelmatig een zeeslang die lucht komt happen. Deze zeeslangen zijn zo’n beetje de meest giftige slangen die er maar bestaan, maar…. je moet erg veel moeite doen om gebeten te worden. De zeeslangen zijn niet agressief of zo, ik vind ze wel mooi en decoratief.
Niue is een bijzonder eiland. Mocht je in de buurt zijn ga er dan beslist eens kijken. Voor de niet zeilers, vanuit Nieuw Zeeland is het een gemakkelijke verbinding. Je vertrekt op zaterdag uit nieuw Zeeland en komt een paar uur later op vrijdag aan. De volgende vlucht vertrekt dan weer op vrijdag en je landt op zaterdag weer in Nieuw Zeeland.
Wij blijven wat langer op Niue. Genieten heerlijk van de bijzondere natuur, de bijzondere mensen en van het koude pilsje dat we na elke dag in het Clubhuis van de Yachtclub nuttigen. Paul is zelfs lid geworden van de Niue Yachtclub. Een Yachtclub zonder haven of boten. Lid worden is een vorm van sponsoring.
Vanaf hier zijn het 1350 zeemijlen te gaan naar Nieuw Zeeland. Via Tonga dan. We gaan via Tonga maar blijven daar misschien niet lang. Eind november moeten we echt in Nieuw Zeeland zijn omdat tegen die tijd de wateren rondom de eilanden hier onaangenaam kunnen zijn. Vanaf november tot en met april kunnen hier hevige cyclonen flink huishouden. Nou ja huishouden? Eigenlijk een raar woord als je de ravage ziet die zulke winden kunnen aanrichten.
Over Tonga en verder lees je meer in de volgende nieuwsbrief.

Mariëtta, 31 oktober 2010

Niet vergeten: 11e gebod: gij zult genieten.
Volgende keer meer!

Locatie: