Nieuwsbrief september 2010

afbeelding van Mariëtta

ma, 06/09/2010 - 00:30 - 01_ Op weg naar de Cook Islands vangen we onze grootste Mahimahi ©01_ Op weg naar de Cook Islands vangen we onze grootste Mahimahi

4 September vertrekken we van het laatste Frans Polynesische eilandje Mopelia en koersen naar de Cookeilanden. De Cookeilanden bestaan uit 15 eilandjes. Er is een noordelijke groep, waaronder Suwarrov en Penhryn, een middengroep waarvan Aïtutaki en Palmerston deel uit maken en een zuidelijke eilandengroep waaronder Rarotonga. Graag had ik Penrhyn en Aïtutaki ook graag gezien, maar we kunnen niet eeuwig in de Pacific blijven.

Ons besluit om naar Rarotonga te gaan, zal betekenen dat we meer wind kunnen verwachten dan op de noordelijke route. Maar het houdt ook in dat we daarna naar Beveridge reef en Niue kunnen gaan, en dat is wat we zeker níet willen missen. Het wordt een snelle tocht van 3 dagen en de 450 zeemijlen leggen we als een speer af. De wind wordt er, hoe verder we naar het westen komen, niet minder op. Nog nooit hadden we het derde rif in het grootzeil, nu dus wel!!! Tjonge jonge, en wat een golven. Ik ben erg blij als de hoogste rotspieken van Rarotonga aan de kim verschijnen.

Tijdens deze zeiltocht vangen we onze grootste Mahimahi aller tijden. Met de in Tahiti gekochte antisliphandschoentjes gaat mij het schoonmaken van die joekel van een vis gemakkelijker af dan voorheen. De vis glipt niet meer uit mijn knuisten en de filets zijn met een scherp fileermes eenvoudig van de graat te halen. ma, 06/09/2010 - 01:25 - 02_ schoonmaken van de vis gaat goed met mijn nieuwe anti slip handschoentjes ©02_ schoonmaken van de vis gaat goed met mijn nieuwe anti slip handschoentjes
Een antislipachterdek zou nu ook wel handig zijn, op die hobbelende schuit schuif ik steeds van bakboord naar stuurboord en weer terug. Toch een soort Russisch Roulette met een groot fileermes in je hand. Maar ook voor het balanceren bieden de antisliphandschoenen enige ondersteuning. Als de kersverse visfilets van de graat gesneden zijn kluif ik de restjes rauwe vis die nog aan de graat zitten er meteen af. Jammie, jammie.
Rondom Rarotonga ligt een rif, maar anders dan op Frans Polynesië is hier geen lagoon tussen het rif en het eiland. Het haventje Avatiu is een soort uitholling in het rif. Ik denk dat om deze haven te maken het nodige aan dynamiet is gebruikt. Met de kijker proberen we in te schatten hoe we op enkele golven de smalle ingang in kunnen surfen. In de verte zien we op de wal twee merktekens staan, en zolang we die maar in een lijn houden moet het goed gaan. God zegen de greep. Eenmaal de doorgang voorbij zie ik in de havenkom een zestal zeilboten afgemeerd op de Mediterranee wijze; vanaf de boeg een anker in de havenkom en vanaf het hek lange lijnen naar de wal. Voor Nije Faam begint een ongemakkelijke manoeuvre om nadat het anker is uitgeworpen ons achteruit te werken tussen de andere boten naar de wal. Daarom knoopt Paul nadat het anker is uitgeworpen alle lijnen aan elkaar en dirigeert het uiteinde ervan via de dinghy van Nije Faam naar de wal. Daar staan alle stuurlui van de zes zeilboten om hand en spandiensten te verrichten. Even gaat het nog fout als de lijn onder ons schip langs de touwsnijder komt. Een applaus volgt als Paul stante pe in het water springt en de eindjes aan elkaar weet te knopen en vervolgens weer plaats neemt achter het stuurwiel. Na een workout van de stuurlui aan de wal ligt Nije Faam keurig tussen de andere schepen. Door deze manier van afmeren maken we direct kennis met alle andere yachties en dat brengt meteen een boel gezelligheid met zich mee.
Na een paar dagen draait de wind van zuidoost naar noordoost en met de wind dwars op het schip wordt het erg oncomfortabel aan boord. Paul gebruikt de honderdentwintig meters lange lijn van het zeeanker en roeit die uit dwars over de hele haven om voor deze noordoosten wind prettiger en veiliger te liggen. De in Patagonië opgedane ervaring komt ook hier goed van pas en trekt veel belangstelling.
Door die harde wind uit de verkeerde hoek is het voor een groot bevoorradingsschip onmogelijk de haven binnen te lopen. En dat tot het verdriet van vele Cookeilanders. Er is namelijk geen benzine meer op Rarotonga. En geen benzine betekent dat zij niet meer op hun brommertjes rond kunnen crossen. Niet alleen de Cookeilanders zelf niet, maar ook veel toeristen die graag het eiland willen bekijken met zo’n scheurijzer. Paul en ik kunnen wel zo’n brommertje huren, wij hebben nog voldoende benzine aan boord. Benzine hebben we in de hele Pacific niet of nauwelijks gebruikt omdat Paul de bijboot steeds roeit en niet de buitenboordmotor gebruikt.
Er zijn twee rondwegen op dit eiland. Een lage, onder aan de kust, hierlangs staat 80% van alle bebouwing van Rarotonga, en een hoger gelegen rondweg waar veel plantages aan grenzen. Paul en ik rijden eerst een rondje met de klok mee. In een dik uur zijn we rond. Tja, zo groot is Rarotonga nou ook weer niet. Dan nog maar een rondje anti-clockwise langs de landerijen. Daar scoren we een stang bananen en rijden als Jut en Jul op de brommer met de stang bananen op het bagagerekje terug naar Nije Faam.
Met enkele Nieuw Zeelandse toeristen raken we in gesprek. Zij hebben belangstelling voor onze bootbenzine want ook zij willen een brommertje huren. Wij doen de benzine van de hand. Zij blij, de lokale negotie geholpen en wij diverse adresjes in Nieuw Zeeland rijker. Bovendien slinkt de oude voorraad Zuid Amerikaanse benzine. Nog dagenlang patrouilleert het bevoorradingsschip voor de kust heen en weer voor het dit Cookeiland kan gaan bevoorraden.
Ik vind Rarotonga een prettig eiland. De bewoners, het merendeel aan Nieuw Zeeland verwante Maori’s werken hard. Een groot verschil met wat wij zagen van hun bloedbroeders in Frans Polynesië. Daar hadden voornamelijk Chinezen de handel in handen. Bovendien spreekt men hier Engels en dat communiceert voor mij ook lekkerder dan in het Frans. We worden hartelijk begroet met een glimlach en een “Kia Orana”, wat zoiets betekent als goedendag. De temperatuur is lekker warm maar door een constante zeebries niet benauwd. De natuur is weelderig groen en het fruit wat er groeit overheerlijk.
De tatoeages waarmee Polynesiërs hun huid versieren zien er hier weer net anders uit dan wat wij zagen op de andere eilanden. Heb ik eigenlijk al eerder iets over deze kunstuiting verteld? Ik geloof van niet. Welnu….
De inheemse volkeren van Oceanië besteden veel tijd en geld aan het aanbrengen van tatoeages. We spreken met diverse Polynesiërs over het hoe en waarom van hun tatoeages. Men vertelt ons dat bepaalde motieven iets zegt over de eigen familie. wo, 15/09/2010 - 02:25 - 06_ Paul in gesprek met een Polynesier van de Cooks ©06_ Paul in gesprek met een Polynesier van de Cooks
Elke familie heeft zo zijn eigen patronen en men wordt herkenbaar. Tatoeages vertellen ook iets over sociale status. De aanbrenger van tatoeages leert doorgaans het vak van zijn vader. De keuze van de motieven en patronen ontstaat door een samenspel van de aanbrenger van tatoeages en de persoon die het ondergaat. Tatoeages worden in veel sessies aangebracht. Het start doorgaans bij het bereiken van de puberteit. De aanbrenger bepaalt of iemand al ‘klaar’ is voor een volgende tatoeagesessie of dat hij moet wachten tot hij zich nog wat meer bewezen heeft. Tatoeages geeft mensen een vorm van aanzien. Toen vanaf de late 1700, missionarissen in het kielzog van Kapitein Cook ten tonele verschenen probeerden die zielenknijpers het aanbrengen van tatoeages toe te schrijven aan het werk van de duivel. Bijna werd deze stijlvol vormgegeven kunstuitingen die zich over duizenden jaren had ontwikkeld verwoest en zag men ze alleen nog op oude schilderijen en op foto’s. Heden ten dage bloeit deze kunstvorm weer op als vanouds. Vanaf dat we de Marquesas bezochten kijk ik belangstellend naar de verschillende vormen van tatoeages. Graag maak ik foto’s van mensen met hun tatoeages, maar vraag wel altijd eerst toestemming hiervoor. Tot nu toe werd dit nooit geweigerd. Steeds als we weer een nieuwe eilandengroep bezoeken zie ik verschillen in de motieven van tatoeages en ook de plaats op het lichaam dat men versiert. Vaak zien we dat andere zeilers ook een tatoeage laten zetten. Tja….de zo mooie motieven staat toch mooier op een wat bruiner getinte huid dan op die van ons.
Rarotonga heeft een verrassend uitgebreide bibliotheek. We brengen er genoeglijke uurtjes door. Paul leest uren in Canoes of Oceania van Haddon & Hornell. di, 14/09/2010 - 23:13 - 11_ Snuffelen in boeken van de bibliotheek van Rarotonga ©11_ Snuffelen in boeken van de bibliotheek van Rarotonga
Mijn ogen glijden over de oude ruggen van boeken en ik vraag me af of Boudewijn Buch hier ook rondgelopen heeft en welk boek hij ter hand heeft genomen.
Later, ronddwalend op de traditionele zaterdagmarkt klinkt het groffel van drums, er zijn meisjes met grasrokjes za, 18/09/2010 - 22:21 - 21_ Kinderen van Rarotonga ©21_ Kinderen van Rarotonga
en behaatjes gemaakt van kokosnoten, jongens met grasrokken en indrukwekkende hoofdtooien. Plots zitten Paul en ik midden in een dansvoorstelling. Op het opzwepende ritme van percussie instrumenten dansen atletisch gebouwde manspersonen hun krijgsdans en wiegen en draaien sierlijke jonge dames in hoog tempo met hun heupen. Kennelijk beschikken deze vrouwen over extra gewrichten daar waar ik slechts wat stijve ruggenwervels heb. Een genot voor oor en oog.
Mijn verzameling stoffen wordt op Rarotonga weer aangevuld met een drietal kleurrijke lappen met grote bloemmotieven. Paul koopt op mijn verzoek een echt South Pacific overhemd.
Op de dag voor vertrek naar onze volgende bestemming lopen Paul en ik de Cross Island track. Het wandelpad gaat over een smalle bergkam waar ik me nogal eens optrek aanza, 18/09/2010 - 00:38 - 28_ De boomwortels geven  ons houvast ©28_ De boomwortels geven ons houvast
uitstekende boomwortels. We waden door diverse rivieren, kruipen onder boomhoge varens door en komen dan op de top van de 652 meter hoge berg ‘Te Manga’ (de naald). Daar rijkt ons oog weer naar de horizon, een spectaculair uitzicht over het eiland en de oceaan. Het pad brengt ons vervolgens naar de andere kant van het eiland waar de anti-clockwise bus ons terug rijdt naar Nije Faam.
Na afscheid genomen te hebben van onze buurtjes halen we ons anker op. Tenminste dat was onze intentie. Maar het Bruceanker zo, 19/09/2010 - 03:39 - 31_ Foutje bij het anker opgaan_ dit is niet ons anker____ ©31_ Foutje bij het anker opgaan_ dit is niet ons anker____
wat met onze ketting mee omhoog komt is toch echt niet van ons. Oeps. Het kan verkeren. Op naar het volgende eiland.

Mariëtta, 30 september 2010

Niet vergeten: 11e gebod: gij zult genieten.
Volgende keer meer!

Locatie: