Nieuwsbrief april 2010

afbeelding van Mariëtta

vr, 16/04/2010 - 04:14 - 03. een tonijn gevangen ©03. een tonijn gevangen
Als we vanuit Lima meteen naar de Marquesas eilanden waren gezeild hadden we een meer westelijke koers kunnen aanhouden en vrijwel geen last gehad van de windstilte van de doldrums. Bovendien was dat zo'n 400 zeemijlen korter geweest. Maar die extra zeemijlen naar de Galapagos eilanden en die motoruurtjes om weer bij de evenaar weg te komen waren het bezoek aan deze eilanden zeer zeker waard.

Op de ochtend dat we van San Christobal, het meest oostelijke eiland van de Galapagos eilanden, willen vertrekken doen we het rustig aan. Het wordt wellicht onze langste oversteek ooit, ruim 3000 zeemijlen. Ik reken op vier weken non stop sailing. En wat maakt een uurtje meer of minder dan nog uit. Na het ontbijt bindt Paul de laatste spulletjes vast zodat onderweg niets door de boot slingert. Ik ga intussen nog een laatste keer naar de wal om een voorraadje brood te kopen. Als alles klaar is drinken we op ons gemak nog een lekker bakkie koffie voor het anker gelicht wordt. Een beetje bijzonder gevoel om aan zo'n lange tocht te beginnen. Niet zenuwachtig, we weten dat het een tamelijk relaxte overtocht zal gaan worden met voornamelijk een lichte oostelijke wind. Hoe zal dat bevallen, een maand lang een horizon van lucht en water?
De eerste twee dagen moeten we relatief veel motoren om uit de convergentie zone te komen. Het kost wat litertjes diesel, maar daar staat tegenover dat de koelkast constant aan kan en heerlijk koud is. De deining maakt ons niet zeeziek en vanaf dag een permitteren we ons een ijskoud biertje en een dito wit wijntje bij het happy hour. Als na een dag of wat de motor uit kan, keert de rust weder en gaan de lappen omhoog. De boeken komen uit de boekenkast. Heel wat uurtjes lezen we dat het een lust is. Van broer Pieter kregen we, bij ons laatste flitsbezoek aan Nederland, een drietal dikke boeken. Ze zijn zo spannend dat we ze bijna niet kunnen wegleggen. Intussen tikken de mijltjes weg. Soms hebben we een dag met wat kruiszeeën, hobbelt de boot als een wild paard en moeten we ons boek goed vasthouden. Altijd bedaart de zee weer en kunnen we klusjes doen of maken muziek en zingen wat. Het vangen van vis gaat ons goed af. Van een vis eten we gemiddeld twee dagen. Na een vangst wordt er even niet meer gevist. Want alle dagen vis is wat teveel van het goede. do, 22/04/2010 - 04:00 - 02. een Mahi Mahi aan de haak ©02. een Mahi Mahi aan de haak
Het aantal mijlen dat per dag wordt afgelegd loopt gestaag op. De zuid equatoriale stroming geeft ons een flinke duw in de goede richting. Een dag legt Nije Faam zelfs 166 mijl af, een nieuw record! Het log wat de mijltjes al vanaf vertrek uit IJmuiden bijhoudt geeft aan dat we de 20.000 mijl gepasseerd zijn. Met het snellen in westelijke richting komt de zon steeds later op, we zetten de klok een uurtje terug. En dat zal op deze trip nog een aantal keren moeten gebeuren.
Dagenlang verschijnt er we geen enkel schip aan de horizon. Wel zien we grote groepen vliegende vissen uit de golven schieten. Ze worden kennelijk achterna gezeten door een flinke jager. Of wellicht gaan ze op de vlucht voor ons, zouden zij denken dat wij een hele grote vis zijn?
Soms zien we van verre een school dolfijnen aansnellen. De soort die we hier zien, de flessenneus dolfijn, Flipper was er ook zo een meen ik, het zijn echte acrobaten. Ze springen en duikelen dat het een lieve lust is. ma, 12/04/2010 - 02:34 - 01. dolfijnenshow in de Stille oceaan ©01. dolfijnenshow in de Stille oceaan

De tijd die het duurt voor we op de helft van de hele trip zijn, gaat als een speer. Een beetje raar als je bedenkt dat we 1600 zeemijlen van welke kust dan ook verwijderd zijn.
Gaat de tocht naar Hiva Oa, daar moeten we namelijk ons paspoort laten stempelen, of toch maar eerst naar Fatu Hiva. Ik krijg steeds meer zin om eerst naar Fatu Hiva te gaan, zeker nu ik de avonturenroman Fatu Hiva terug naar de natuur van Thor Heijerdahl gelezen heb.
Over dit boek: In zijn jeugd heeft Thor even genoeg van het Europa van die tijd (dertiger jaren van de vorige eeuw) en van 'de vooruitgang' die in zijn ogen een achteruitgang van de natuur behelst. Hij krijgt de behoefte om van naar de natuur te gaan leven en wil weg van Europa. Na wat zoekwerk kiezen Thor en zijn vrouw Liv voor het eiland Fatu Hiva, een van de 15 eilanden van de Marquesas. Alleen om op dit eiland te komen was al een avontuur destijds. (Nu ook nog hoor) Zij reizen van Noorwegen naar Marseille en vertrekken van daaruit met een stoomschip naar Papeete op Tahiti en komen hier 6 weken later aan. Op Tahiti maken Thor en Liv kennis met Teriieroo het voornaamste opperhoofd van Tahiti's zeventien opperhoofden. Door hem leren de avonturiers wat van de gewoonten van de Polynesiërs, ze doen de nodige kennis op van wat eetbaar is in de jungle en hoe dit te bereiden. Als ze vertrekken van Tahiti met een kopraschoener die hen naar de Marquesas voert krijgen ze van Teriieroo nog een kookpot en een machete, onontbeerlijk gereedschap om te overleven in de jungle. Na wat omzwervingen met de kopraschoener, die op diverse eilanden kopra ophaalt en goederen brengt, landt het tweetal op Fatu Hiva. Echt vriendschap sluiten met de inboorlingen lukt niet. Ze ruilen o.a. een van hun koffers voor het gebruik van een stukje land in het Omoa dal. Daar bouwen ze een bamboe hut en proberen een leven in en van de natuur. Het boek verhaalt over de strijd tegen het klimaat, de giftige insecten, muskieten, regen, huidkwalen, de vijandschap van de inlanders, de niet ongevaarlijke oceaantochten in open boten en een ontmoeting met de laatste Polynesische kannibaal waarmee zij een maand optrekken.
De keuze tussen Hiva Oa en Fatu Hiva valt op het laatste. We kunnen er wel niet inklaren, maar met de oostzuidoost passaatwind is Hiva Oa na Fatu Hiva beter bezeild.
Vanaf Peru hebben we alleen nog maar de bezaan en een of twee voorzeilen op. Als Paul besluit om toch maar eens het grootzeil te hijsen breekt na een dag de giek. wo, 14/04/2010 - 17:06 - 07. en toen brak de giek ©07. en toen brak de giek
Vreemd, het waait niet eens hard. Nog een geluk dat dit incident plaats vindt in de ochtend net aan het begin van Pauls wacht. Hij kan gelijk aan de gang met de rommel aan dek te klaren. Wat ligt er dan een boel zeil op de boot. Paul haalt eerst het zeil van de giek en de mast af. Na deze samen opgevouwen te hebben schroeft hij ook de giek van de mast en bindt de brokstukken naast de voetrail op het voordek. Kennelijk was de giek al half gebroken, maar de breuk was verborgen achter beslag van de neerhouder. Ik vind het nog een geluk dat dit incident niet plaats vond in Patagonië tijdens een zware storm. Tot Tahiti zullen we het zonder grootzeil moeten doen. Daar kan Paul waarschijnlijk de giek wel repareren. Intussen experimenteert hij met een oude bezaan die ook in de gleuf van de grote mast past. Deze wordt vliegend gezet, net als de aap en samen dragen zij bij aan de snelheid.
Er hangt weer een joekel van een vis aan de haak. Paul moet lang strijden met een zwarte dwergtonijn, zeker een half uur. Steeds weer slipt de molen en gaat de tonijn er met meters lijn vandoor. Moe van het vechten geeft de vis zich uiteindelijk gewonnen. De vis wordt schoongemaakt maar niet direct geconsumeerd, ik had net eten gekookt. De stukken tonijn worden in transparante bakken bewaard in de kuip. Wat schets de verbazing als de vis 's nachts licht geeft. Jakkie. Is dit radioactiviteit? Mururoa, daar waar de Fransen tot 1996 kernproeven hebben gedaan is hemelbreed niet ver hier vandaan. De trek in vis is even verdwenen en de volgende ochtend geven we de oceaan de vis terug. Hetzelfde gebeurt met een joekel van een speervis. Paul vangt een vis die langer is dan hijzelf. Hij meet 1,80 meter en weegt 16 kg. do, 22/04/2010 - 01:43 - 04. een meter vijfentachtig lang ©04. een meter vijfentachtig lang
Als die schoongemaakt op de spiegel hangt geeft het snijvlak die nacht ook licht. Later blijkt dat deze illuminatie een ongevaarlijk verschijnsel is.
De Marquesas waarnaar wij op weg zijn maakt deel uit van Frans Polynesië. Frans Polynesië bestaat uit vijf eilandengroepen namelijk de Marquesas, de Tuomoto's, de Gambier eilanden, de Society eilanden en de Austral eilanden. Ze zijn allemaal Frans dus volstaat de Franse vlag als gastenvlag. Maar de afzonderlijke eilandengroepen hebben ook een eigen vlag. Ik vind het leuk zelf gastenvlaggen te naaien en maak alvast die van de Marquesas.
Als we na 24 dagen en ruim 3100 mijl de contouren van het land zien wordt de gastenvlag in het want gehesen. Het duurt nog uren voor de spijker in de grond kan. Intussen bekijken we opgewonden van het einde van deze lange oceaantocht, het adembenemende landschap. We zien de scherpe rotspieken van oude vulkanen die dit eiland vormen. De Marquesas worden
de mooiste eilanden ter wereld genoemd. De baai waar we voor anker gaan heet nu Baia de Hanavave. Voorheen heette deze baai Baia de Verges, baai van de falussen, omdat de rotspunten de vorm hebben van grote penissen. Later hebben missionarissen een letter i voor de e gezet waardoor het Baia de Vierges, de maagdenbaai, werd. Tja, wat moet ik hiervan zeggen? vr, 30/04/2010 - 04:14 - 16. werd vroeger ook Baia de Verges genoemd ©16. werd vroeger ook Baia de Verges genoemd
Om 10 uur van de 24ste dag gaat het anker in de grond. Onze langste trip ooit is gedaan. De tocht van de Galapagos eilanden tot aan de Marquesas eilanden was voor ons 3111 zeemijlen lang. Ons log staat inmiddels op 21.933 mijl.

Mariëtta, 30 april 2010

Leve de Koningin!!!!!!
Niet vergeten: 11e gebod: gij zult genieten.
Volgende keer meer!

Locatie: