Nieuwsbrief december 2009

afbeelding van Mariëtta

“Peter, we hebben nog een kleine week, wil je buiten Lima nog iets van Peru zien?” vraag ik mijn broer als we een dag aan een mooring dobberen van Yachtclub Peruano te Lima (Gallao). Aan boord liggen de Lonely Planet, een trotter van Peru en Bolivia maar ook de Capitool reisgids van Peru. Vooral die laatste trekt, want de plaatjes hierin zijn prachtig. Peters keuze valt op Cordilerra Blanca. Dit gebied ligt ten noorden van Lima, het is niet ver. Op dit gebied had ik mijn oog nog niet laten vallen en ben blij met zijn keuze.

Paul gaat onmiddelijk aan de slag met de Lonely Planet en weet in een mum van tijd ons te vertellen dat we dan in Lima daar en daar moeten zijn om buskaartjes te kopen. Toch heerlijk om met zo´n ervaren globetrotter op te trekken. We nemen in La Punta (deel van Gallao/Lima waar de boot ligt) een busje wat ons naar Plaza 2 de Mayo zal brengen. Het wordt onze eerste Lima ervaring. Het kleine busje met 12 zitplaatsen biedt voor zeker 20 mensen transport. In een schuifdeur opening schreeuwt een jongen voor ons nog onverstaanbaar wat de volgende stopplaats zal worden. Moet iemand uitstappen schreeuwt hij: “Baja baja”. Waarop de jongeman dit herhaalt tot de chauffeur zich tussen vele andere busjes en taxi´s tot stilstand heeft weten te brengen. De leeggekomen zitplaats wordt onmiddelijk ingenomen door reizigers die half zitten of staan. De jongeman blijft schreeuwen: Baja, Baja, Sube, Sube, Vamos Vamos, iedereen aansporend zo snel mogelijk in en uit te stappen. Elke minuut telt. Wat zal die jongeman vanavond schor zijn.
Paul, Peter en ik komen ogen en oren tekort. Links en rechts schiet het verkeer aan ons voorbij, vooralsnog lijkt het verkeer min of meer een vorm van Russisch Roulette. Wonderwel komen we na zo´n 45 minuten in deze kermis aan op Plaza 2 de Mayo, het plein dat Paul op het oog had. “Die straat in!” wijst hij en na even lopen komen we uit uit het mooie Plaza Martin.
We drinken er een kopje koffie en genieten van de drukte om ons heen. De mensen die rondom het standbeeld van San Martin zitten zijn duidelijk van andere bloede dan we in Chili zagen. Vrouwen met lange zwarte vlechten, op hun rug bijeengebonden, in kleurige folkloristische kleding gestoken, een kind op de rug in een draagdoek en koopwaar voor hen op een andere doek kletsen lachend met hun buurvrouwen en –mannen. We zijn in een heel andere wereld geland. Leuk, en krijgen zin om veel van dit land, Peru, te bekijken.
Na de koffie loodst Paul ons met de plattegrond uit de Lonely Planet in de hand door allerlei straten naar een busstation. Tenminste, dat was de bedoeling. Busstation is er niet meer, verplaatst. Rondvraag brengt ons tenslotte op de goede plek. Ik koop buskaarten naar Huaraz voor de volgende dag. We kunnen plek reserveren vooraan op de bovenverdieping van de bus. Met dit vervoersbewijs in ons bezit begeven we ons naar het Plaza Colon, ook wel Plaza de Armas genoemd.di, 01/12/2009 - 19:38 - 79_ Lima_ Plaza Mayor-1 ©79_ Lima_ Plaza Mayor-1
di, 01/12/2009 - 19:35 - 80_ koe voor Kathedraal op Plaza Mayor-1 ©80_ koe voor Kathedraal op Plaza Mayor-1
di, 01/12/2009 - 19:42 - 81_ Paul en Peter op Plaza Mayor-1 ©81_ Paul en Peter op Plaza Mayor-1
Elke stad heeft zo´n plein en geeft hiermee te kennen waar de stad oorspronkelijk ontstond. Op het plein is het een drukte van belang. Terwijl Peter en Paul op een bankje bekijken wat aan hun neus voorbij komt, loop ik rond en kijk naar de gebouwen, de mensen en de kleurige beelden van koeien en stieren die veel van het leven en de historie van dit land blootgeven. Dan ontdekken we de smakelijke keuken van Peru. Nou ja, Peter en Paul dan. Ik was te nieuwsgierig naar een dis met de naam Cuy, wat later een taai gebakken cavia blijkt.
De dagen in Cordillera Blanca (in Huaraz 3000meter hoogte) zijn goed gevuld. Een hostal is snel gevonden en ter plekke boeken we twee excursies.
De eerste dag bezoeken we Yungay, een dorpje aan de voet van de hoogste berg in Peru, de berg Huascaran (6768m). De met sneeuw bedekte top doet het gebergte, Cordillera Blanca, eer aan. Dit dorpje in de regio Ancash was tot 31 mei 1970 een levendig dorpje met een inwonertal van 20.000 mensen. Even later waren zij er niet meer. Wat gebeurde er? Eerst een aardbeving, gebeurt hier wel vaker. Maar deze had tot gevolg dat er een aardverschuiving plaats vond hoog op die Huascaranberg en met de beving is een massa ijs, rotsblokken en aarde gekatapulteerd richting Yungay. Binnen twee minuten was er van het dorpje weinig meer te zien. Een dikke laag aarde, sneeuw en puin heeft het dorpje met alle mensen erin bedolven. Opgravingen hebben er uit respect voor de slachtoffers nooit plaats gevonden. Een aantal overlevenden waren er wel, zij die toevallig op de begraafplaats waren en een aantal jongeren die op een verderop gelegen sportveld actief waren. Grrrr, het kan hier zomaar gebeurd met je zijn. Nu is deze plek een soort van herdenkingsplek met brokstukken kathedraal en een verwrongen stuk metaal wat ooit een vrachtwagen of bus geweest moet zijn als stille getuigen. Na deze indrukwekkende bezichtiging vervolgen we onze tocht met de bus over een hoge bergpas van meer dan 4000 meter naar het bergmeer Llanganuco. We lopen wat langs dit door gletsjers gevoede meer en drinken cocathee bij lokale bevolking. Peter koopt als souvenier een door lokale mensen gebreid mutsje met punten langs zijn wangen en zet dit wijselijk meteen op, het is hier zo hoog in de bergen lekker fris. De tweede dag gaat de tocht eerst naar het zuiden en dan westwaarts naar een andere hoge pas van 4555 meter. Een brug over een kolkende rivier is wat beschadigd. Daarom stappen we allemaal uit de bus en gaat eerst de bus zonder pasagiers over de brug, waarna wij allemaal te voet. This is Peru! Na de brug stappen we allemaal weer in en bekijken de hoogvlakte met de typische Andiaanse huisjes met grasdakken en met stenen muurtjes omzoomde weitjes. Ik verneem dat hier voornamelijk grootouders met hun kleine kleinkinderen wonen. vr, 04/12/2009 - 17:21 - 82_ in deze hutjes wonen vnl grootouders met hun kleinkinderen-1 ©82_ in deze hutjes wonen vnl grootouders met hun kleinkinderen-1
Hun kinderen wonen met de schoolgaande kinderen in de stad om brood op de plank te krijgen. Na de bergpas dalen we met duizelingwekkende haarspeldbochten langs een groen landschap wat veel weg heeft van een patchwork deken, vr, 04/12/2009 - 18:50 - 83_ landschap is een lappendeken-1 ©83_ landschap is een lappendeken-1
door de veelheid aan kleine landbouwveldjes op een enorm schuine helling. Na nog wat steenkoolmijnen komen we aan in het gebied van de Chavin de Huantar. Deze pre-inka cultuur was van 900 tot 200 voor het jaar 0. vr, 04/12/2009 - 21:12 - 84_ Chavin de Huantar-1 ©84_ Chavin de Huantar-1
vr, 04/12/2009 - 22:05 - 85_ Chavin de Huantar-1 ©85_ Chavin de Huantar-1
We bezoeken het religieuze centrum van de Chavin mensen, een prachtige archeologische site. Eerst lopen Paul, Peter en ik rondom het piramide complex waarna we in een van de gaten duiken om vervolgens te dolen in de gangen en ruimtes binnen. Bijzonder te zien hoe goed dit gebouwd is, met zelfs oog voor drainage, gezien de ingewikkelde waterhuishouding.
De Chavin mensen hadden ook kennis van goede akoestiek en van airconditioning, waar ook weer speciale gangenstelsels voor gebouwd zijn. Onvoorstelbaar dat er toen al zulke architecten waren. Na een aantal galerijen zien we de ´Lanzon´ (een lans), een monoliet van ruim 4 meter hoog met hierin prachtige graveringen. Na deze culturele uitstapjes slapen we diezelfde avond op weg terug naar Lima waar we tegen de ochtend aankomen.
Over het vervoer gesproken. Tot nu toe overal in Zuid Amerika maken we dankbaar gebruik van het busvervoer. Voor lange afstanden zijn comfortabele bussen beschikbaar. Men kan kiezen uit cama, semi cama en full cama, wat inhoudt dat je kiest voor een lekkere comfortabele stoel, of eentje die achterover kan hellen tot je in een hoek van 135 graden zit, of compleet plat 180 graden. In de bus word je voorzien van maaltijden en drankjes, afhankeijk van de duur van de tocht. Het is zelfs luxer dan 1e klas in het vliegtuig. Wij worden na een goede nachtrust wakker om 6 uur in de ochtend in Lima. Terug aan boord doen we nog een klein tukkie. Daarna worden we uitgenodigd om bij Bart van de Tranquilo aan boord te komen om te genieten van een life muziekconcert in Yactclub Peruano. Een soort van grachtenconcert maar dan dobberend op een zwoele Pacific. Voor het diner wat hierna volgt kan Paul als capitein van Nije Faam voor het eerst zijn witte broek met donkerblauwe blazer aan en steelt hiermee de show.zo, 06/12/2009 - 02:16 - 87_ muziek in Yachtblub Peruano-1 ©87_ muziek in Yachtblub Peruano-1
zo, 06/12/2009 - 05:28 - 88_ chique diner in Yachtblub Peruano-1 ©88_ chique diner in Yachtblub Peruano-1
Een koningsmaal in de zwoele avondwind volgt, een mooie afsluiting van de vakantie van onze Peer. Die vliegt de volgende dag terug naar zijn lieve familie.
Paul en ik pakken onze rugzakken in om te beginnen met onze rondreis die we tot eind januari willen gaan maken. Nu staat zuid Peru en Bolivia op het programma, we hebben er zin in en lezen elke avond in onze reisboekejes.
Jammer genoeg krijgen we slecht bericht uit Nederland. Moeder Kamstra (96) is erbij gaan liggen. Wat nu? Ik kijk op internetsites en zie dat we snel een vliegticket kunnen boeken als het moet. We kunnen vanuit Lima in een ruk naar Amsterdam vliegen. De berichten uit Nederland komen dagelijks binnen, wel handig dat we hier nu internet met Skype aan boord hebben. Na een paar dagen komt er een lichte verbetering in de situatie van moeder Paul. Nog even wachten met boeken dus. Intussen zien we op de website van de Stad Amsterdam (www.beagle.vpro.nl) dat dit schip onderweg is naar Lima. Als we het schip op de AIS radar spotten gooit Paul de tros van de mooring los en zeilen we de Stad Amsterdam tegemoet. Na een mijltje of vijf zien we dit majestueuze schip om een hoekje van het eiland Isla San Lorenzo komen. Zodra ze langzij liggen draaien wij bij en lopen even met hen op. do, 17/12/2009 - 12:17 - 91_ 17 december 2009_ 06_00 local time_ Beagle en Nije Faam op de rede van Gallao_ wirwar van lijnen-1 ©91_ 17 december 2009_ 06_00 local time_ Beagle en Nije Faam op de rede van Gallao_ wirwar van lijnen-1
do, 17/12/2009 - 12:18 - 92_ Stad Amsterdam haalt een sleepding boven-1 ©92_ Stad Amsterdam haalt een sleepding boven-1
Over en weer wordt er gezwaaid terwijl ik wat foto´s maak. Jammer genoeg kunnen we dit schip hier in Lima niet bezoeken. Zij hebben geen tijd. Te druk. Slechts twee dagen in Lima en er vinden vele crewwisselingen plaats. Een gevoel met als titel: ´Zeenomaden ontmoeten Werkende klasse´ popt op. Jammer toch dat er op deze prachtige reis van de Stad Amsterdam, in het kielzog van de Beagle, geen tijd is voor toevallige ontmoetingen.
Onze rugzak staat nog steeds gepakt, maar ook een tas die mee gaat als we plots naar Nederland gaan. Wat doen we. De tijd schreidt voort. Uiterlijk half februari moeten we onderweg zijn naar Nieuw Zeeland.
Nog maar even aankijken. Wordt vervolgd.

Mariëtta, 30 december 2009
Niet vergeten: 11e gebod: gij zult genieten.
Volgende keer meer!

Locatie: