Reisverslag: Peter van Bakel bezoekt Nije Faam

Op uitnodiging van Paul en Mariëtta vlieg ik op woensdag 18 november 2009 via Amsterdam – Madrid – Santiago naar Antofagasta (Chili). Het was een lange reis, maar gelukkig heb ik goed geslapen tijdens de nachtvlucht naar Santiago. Op de luchthaven staan Paul en Mariëtta al op me te wachten. Een warm onthaal volgt. Per taxi rijden we, door de Chileense zandbak (lees woestijn), naar de haven van Antofagasta alwaar de Nije Faam geduldig op ons ligt te wachten. Er volgt een heerlijk koel biertje en gezellig bijpraten.
Het is de bedoeling dat ik mee zeil van Chili naar Lima in Peru.

De volgende dag (20/11) staat in het teken van het schip zeilklaar maken, voedsel inkopen ma, 05/03/2007 - 15:54 - 55_ supermarkt in Antofagasta ©55_ supermarkt in Antofagasta
en de benodigde uitklaringpapieren in orde brengen. Mariëtta en ik genieten nog even van een baantje zwemmen in het zwembad van de plaatselijk haven terwijl Paul de boot verandert van een kampeerunit naar een zeewaardig schip. Helaas werken de Chileense ambtenaren niet erg in ons voordeel mee. (welke ambtenaar eigenlijk wel…?) Ze komen zelfs niet opdagen om de papieren op de Nije Faam in orde te brengen. De volgende ochtend blijkt dat het Chileense avontuur langer gaat duren dan het ons lief is. Het kost ongeveer de hele zaterdag om er achter te komen dat we dit weekend niet meer zullen wegvaren.

Aangezien er op zondag niets valt te regelen met de autoriteiten, nemen we het er maar van en bezoeken La Portada. wo, 07/03/2007 - 20:09 - 60_ La Portada ©60_ La Portada
Een rots in zee vlak aan de kust in een vorm van een telefoonhoorn. We besluiten om met het lokaal vervoersmiddel daar aan te komen wat op zich al, als westerling, een beleving is. Samengepropt in een minibusje zien we zo ongeveer heel Antofagasta terwijl La Portada een heel stuk buiten de stad ligt. Maar, al met al een mooie rit, omdat je in levende lijve eens ziet hoe de lokale bevolking leeft en zich vervoert. Ze wonen in armzalige huisjes die bij elkaar gehouden worden door muren opgetrokken uit hout, stro en klei. Hier valt nooit regen, een degelijk dak boven je hoofd is niet noodzakelijk. We worden afgezet in de woestijn en moeten nog een flink stuk lopen voordat we het mooie uitzicht zien aan de kust. Niet alleen La Portada is mooi maar de hele kustlijn is adembenemend. Een steile wand, bestaande uit samengeperste schelpen, rijst op uit de zee omhoog. wo, 07/03/2007 - 21:30 - 64_ La Portada ©64_ La Portada
Paul vertelt me dat de lagen in de rotswand opgebouwd zijn in verschillende tijden die miljoenen jaren verschillen, ik ben daar niet zo zeker van. Op de terugweg naar de Nije Faam liften we mee met de plaatselijke bevolking. Paul en Mariëtta spreken een aardig woordje Spaans wat absoluut een voordeel is in zuid Amerika als je tenminste iets wilt zien en beleven. Aangekomen op de boot gaat Mariëtta afgemat “nadenken” op haar bed. Anders gezegd de achterkant van haar ogenleden bekijken. Een fenomeen wat ze tijdens de reis vaker zal doen. Paul en ik bespreken allerlei technische en natuurkundige vraagstukken onder het genot van (meerdere) glaasjes rum. Leuk om Paul beter te leren kennen als een soort Willie Wortel.

Om een lang verhaal kort te houden, slagen we er pas op maandagmiddag in om de felbegeerde stempels te ontvangen van de autoriteiten. We varen om 18:15 uur uit met een briesje uit zee. De Nije Faam verwerkt wat korte hevige golven als gevolg van de geringe diepte, maar naar mate de bodem van de zee zich verder verwijdert wordt de golfslag rustiger. do, 26/11/2009 - 19:58 - 67_ Eindelijk onderweg ©67_ Eindelijk onderweg
Ik ben benieuwd wanneer ik moet gaan kotsen, maar dat blijft uit en ik voel me zelfs prima. Om de vaart erin te houden, de wind is gaan liggen, schakelt Paul de motor bij om ervoor te zorgen dat we een kritische landpunt voorbij zijn, voordat het zicht beperkt wordt door de invallende duisternis. ’s Nachts word ik wakker gemaakt door Paul, hij heeft wacht en ziet dolfijnen voor de boot uit het water springen. Het is stikke donker, geen maan of sterren te zien. In zo’n situatie lichten de algen in zee op, als het zeewater in beweging komt, als kleine elektrisch geladen deeltjes. Een fenomeen wat ik niet kende, maar met Paul aan mijn zijde wordt dit fijntjes uitgelegd. Samen met de dolfijnen, die je in feite niet kan zien, brengt dit een ongelofelijk mooi schouwspel teweeg. De contouren van de dolfijnen lichten fel op waardoor je ze heel goed kan waarnemen. Je ziet ze als torpedo’s op het schip afkomen om vervolgens voor de boeg uit op te springen. Een schouwspel wat ik me leven niet meer zal vergeten. Ook voor Paul is dit een uitzonderlijk moment op zijn lange tocht over de wereldzeeën.

De volgende ochtend draai ik mijn eerste wacht. Helaas geen opgaande zon te zien, het is bewolkt, maar een lekkere wind en flinke zeegang houdt me gezelschap. Heerlijk zeilweer en ik geniet met volle teugen. Op deze dag leggen we al 121 zeemijlen af wat een mooi begin is van de totale reis van 800 mijl naar Lima. Door het hevige zeegeweld houdt Mariëtta het vooral op eenvoudige maaltijden die verassend lekker zijn. do, 26/11/2009 - 20:28 - 68_ koken voor twee hongerlappen ©68_ koken voor twee hongerlappen
Mijn standaard nachtdienst wordt vastgesteld door de kapitein en eerste matroos op 03:00 – 06:00 uur. Schijnbaar hebben ze zoveel vertrouwen in mijn schipperskunst dat ze hun hele hebben en houden aan mij toevertrouwen. Of zou het zijn dat ze hierdoor gewoon wat langer kunnen “nadenken”. Gelukkig word ik tijdens mijn wacht bijgestaan door geavanceerde apparatuur zodat we 30 mijl vooraf al kunnen zien dat we een olietanker gaan rammen. Ook het roer wordt automatisch bediend, je hoeft eigelijk niets te doen. Hoezo intensief zeilen?

Het tempo zit er goed in. Vandaag staat de teller op 300 zeemijlen, nog 500 te gaan. Tijd om eens de vislijn uit te gooien. Paul en ik dromen van een urenlang gevecht met een geweldige grote zwaardvis of tonijn. Lekker blijven dromen want ze bijten niet. Paul heeft een soort flosje bij een haak gehangen wat een visje moet voorstellen. Logisch dat geen vis in zo’n vies ding wil bijten. Het lijkt namelijk in de verste verte niet op een mals visje. Als tweede poging haalt Paul zijn professionele hengel erbij. Hier klopt het namaak visje naar mijn gevoel wel aan de eisen van al wat leeft in zee. Want in korte tijd hebben we beet. Een geweldig gevecht tussen Paul en het zeemonster begint. Na heel wat spierkracht en zweet blijkt Paul toch iets te enthousiast bij het inhalen van de lijn te zijn en glipt de vis weg. We ervaren alle twee een leermoment. Stommeling waarom laat je hem nu gaan! We proberen het opnieuw en het duurt niet lang of de hengelmolen slaat weer op tilt. Deze keer laat Paul de vis af en toe wat bijkomen totdat hij het gevoel heeft het te gaan winnen. Op dat moment trekt Paul de lijntjes weer strak aan en verliest het schubbenbeest de strijd door psychologische oorlogvoering. Resultaat is een goudmakreel van 1 meter en 7 kg. We slepen de makreel, die inmiddels als een kameleon van goudkleur naar blauw verandert, het dek op. vr, 27/11/2009 - 15:34 - 71_ Pauls vis_ een goudmakreel ofwel Mahi mahi ©71_ Pauls vis_ een goudmakreel ofwel Mahi mahi
Paul weet als een echte messenslijper de vis vakkundig in mootjes te hakken. Na dit succes kan ik niet achterblijven en moet natuurlijk ook mijn mannelijkheid en jachtinstinct bewijzen. Ook deze keer duurt het niet lang of de volgende goudmakreel zit aan de haak. Nu een kleinere versie van 80 cm.vr, 27/11/2009 - 17:21 - 74_ Peters vis ©74_ Peters vis
We wegen hem niet en laten hem weer snel vrij. Eén vis is meer dan genoeg. Mariëtta heeft binnen het uur al sushi gemaakt van een deel van de vis. Heerlijke maaltijd naar gedane arbeid. De rest wordt verwerkt in de rookdoos of gewoon als biefstuk in de braadpan. Verrukkelijk, maar na 3 dagen vis komt het je strot uit.

Inmiddels naderen we de kust. Toch wel fijn weer wat aarde te zien. Het plan is om de laatste 180 mijl langs de kust omhoog naar Lima te varen. Hierdoor zeilen we langs een natuurgebied. We zien erg mooie rotspartijen met ontzettend veel vogels. Merendeel zijn het Jan-van–Genten die in duikvlucht zich in zee storten om een visje te bemachtigen. Maar ook pelikanen vliegen met hun grote viszak-snavels langs de boot. We spotten nog een walvis maar die blijft wijselijk op afstand.

Uiteindelijk komen we na 7 dagen op zee te hebben gezeten, ’s middag in Lima aan. We worden hartelijk ontvangen door de havenmanager die ons op het vaste land uitlegt waar je allerlei zaken kan kopen. Het is wel even wennen om weer vaste grond onder de voeten te hebben. Het lijkt alsof je teveel hebt gedronken. Je evenwichtsorganen moeten weer wennen aan deze nieuwe wereld.

Ik heb nog een week voordat ik weer naar Nederland terug vlieg. Hierdoor hebben we tijd om Lima te bekijken en het Andes gebergte in te gaan. Ik heb begrepen dat Mariëtta hierover verslag zal doen.

Al met al een onvergetelijke reis en ik ben blij dat ik deze mogelijkheid aangepakt heb. Mooie dingen gezien, maar ook Paul en Mariëtta beter leren kennen. Het was SUPER. Bedankt Paul en Mariëtta!

Peter van Bakel, broertje (Peerke) van Mariëtta.

Locatie: