Landleven in Patagonië

Landleven in Patagonië

Om 7.00 uur gaat de wekker op de Nije Faam in Caleta Ferrari. za, 07/03/2009 - 20:00 - foto B voor bij stukje van Paul, het Landleven ©foto B voor bij stukje van Paul, het Landleven
Het landleven is begonnen, hier op deze ankerplek in het uiterste zuiden van Patagonië.
De tijd lijkt hier wel 100 jaar stil gestaan te hebben. Echter de Yámana indianen zijn sindsdien ausradiert, daarvoor is ingevoerd de blanke Europeaan met in zijn gevolg: de bever, de koe, het paard, het konijn en nog zo wat. Eén van die Europeanen heeft hier toen een boerderij proberen op te zetten met koeien en paarden met de daarvoor noodzakelijke houtkap met zagerij, want koeien lusten geen hout.

Er doen allerlei verhalen de ronde waarom dit alles weer een einde nam. Hoe het ook zij, de boel werd de boel gelaten zo’n 20 jaar geleden. Een rijke Amerikaan kocht het enorme gebied, om er een natuurpark van te maken en stelde José aan om op de winkel te passen. Hij kreeg bovendien de opdracht om al dat ingevoerde spul onder de knie te houden dan wel uit te roeien. Behalve zich zelf natuurlijk en nog wat bezoekers zoals wij. Naar schatting lopen er in dit immense gebied nog steeds 300 wilde paarden en 400 verwilderde koeien rond, dan nog een 200 tal bevers, die het hele landschap, in al hun ijver, aan het verbouwen zijn geslagen en nog eens duizenden konijnen die ook weten wat kaal vreten is, echt een ware plaag.
Aan vlees dus geen te kort hier en dat nog los van de vis en reuzen krap (centolla) die hier volop voorradig is. Het is alleen heel hard werken voordat het schoon in de pan ligt. Dan is het nog een heel werk om die pan heet te krijgen. Hout moet gekapt en met paarden aan gevoerd worden. Voor het in hapklare brokken voor het fornuis ligt, is er heel wat zweet gevloeid. Het wiel heeft namelijk in dit woeste terrein nog geen functie gekregen. In Nederland zou je daar, voor dit loontje, echt niemand voor krijgen. Door wat vleesverkoop aan vissers en andere bezoekers en het organiseren van paardrijdtochten voor toeristen proberen José en Anemie wat extra inkomen te verwerven, voor de aankoop van andere noodzakelijke levensbehoeften.
In hun gastvrije huisje is het altijd gezellig. Er wordt geleefd in de grote keuken waar het fornuis altijd brandt, 24 uur per dag en 365 dagen per jaar. Waar de honden en katten de potten en pannen een voorwasbeurt geven en het water zo uit de rivier komt. Op het fornuis staat altijd een ketel met water te pruttelen en een kop warme thee is dus gauw gezet. Rond het huis lopen zo’n 20 goed getrainde paarden en 15 voor de jacht afgerichte honden.

Om 8 uur moet ik aan de wal zijn. José, Marcel en zijn Gast gaan naar de hut om op koeien te jagen. Dat is een uur of 4 á 5 te paard hier vandaan. Wanneer ze terug komen weet je nooit, de koeien zijn soms moeilijk te vinden. Een vorige keer ben ik ook eens mee geweest en we kwamen toen na drie dagen terug met een gedemonteerde stier op twee pakpaarden en één op eigen benen. Met een touw om de horens achter een paard. En als hij niet lopen wil, worden de honden vriendelijk verzocht het dier wat aan te sporen. Ik ga nu alleen een stuk mee om op konijnen te jagen.
Eerst de paarden zoeken. De weidegrond rond het huis is zo groot, met ook nog veel bos, dat dat wel eens veel tijd neemt. Om half 10 is alles gereed. Vier paarden staan gezadeld klaar. Het is een stralende dag. Wat is het hier toch mooi. In het gras staan overal margrieten. De vallei opent zich. Er staat niet overal zoveel water als de vorige keer. De oude ervaren schimmel onder mijn kont heeft er ook wel zin in. di, 07/10/2008 - 16:42 - 78_ wat een leven ©78_ wat een leven
We moeten drie rivieren door. Bij het bos voor de houtzagerij liggen voor vandaag mijn jachtgronden. De anderen moeten nog een uur of drie verder. We nemen afscheid en wensen elkaar goede jacht. Ik bind het paard aan een boom, het gaat verder te voet. Konijnen schieten links en rechts weg. Er zijn veel kleintjes bij. Opletten dus, niet te snel afdrukken. Heerlijk zo alleen in dit oer landschap en dan ook nog op jacht. Na 2 uurtjes sluipen en schieten zijn mijn 11 patronen op. De buit is 11 konijnen. Eenmaal mis en eenmaal twee tegelijk. Eén is te klein om mee te nemen, die laat ik voor de condor of de caracara’s. Het is zachtjes gaan regenen. Regenkleding aan en op weg terug maar. De zadelriem wordt weer aangehaald, de konijnen opgebonden en daar gaan we door dit prachtige ruige landschap. Links en rechts hoge bergen met sneeuw erop. Dalen waar vele riviertjes doorheen meanderen. Er zijn ook een paar brede. Het paard heeft er geen moeite mee. 1 meter diep en 80 meter breed en dat 3x. di, 07/10/2008 - 16:06 - 75_ paard waadt door rivier ©75_ paard waadt door rivier
Ik zit lekker hoog en droog op zijn rug. Nou ja droog, het regent inmiddels behoorlijk waardoor de sporen van de heenweg zijn uitgewist. Hoe was het ook al weer. Er zijn hier geen paden. Misschien niet precies langs de zelfde route, maar toch vind ik alle doorwaadbare plaatsen terug. Het oude paard weet overigens zelf de weg ook wel. Draven doen we niet, met die 10 bungelende konijnen, links en rechts. Hij is er eerst wat schichtig van, van die flapperende oortjes, maar ook voor een paard geldt, alles went. Ik krijg het koud van al die nattigheid. di, 07/10/2008 - 16:35 - 77_ betoverend landschap ©77_ betoverend landschap
“Rider in the rain” popt bij mij op. De bergtoppen om me heen worden steeds witter. Het huis van José en Annemie met zijn rokende pijp komt dichterbij. De gedachte aan dat warme fornuis binnen trekt. De natte boel bij de kachel, even opwarmen en drogen. Onderweg is een klein riviertje, met naar ik weet, vol met zalmforel. za, 07/03/2009 - 22:41 - 08_ zalmforel vissen in Cta Ferrari ©08_ zalmforel vissen in Cta Ferrari
za, 07/03/2009 - 22:42 - 09_ gevangen zalmforel in Cta Ferrari ©09_ gevangen zalmforel in Cta Ferrari
Een hengel staat hier in een holle boom. Ik probeer mijn geluk maar met dit weer willen ze niet bijten. Volgende keer beter, maar er is geen volgende keer. Wij zullen verder trekken naar het noorden en het valt te bezien of daar in een van de caleta’s ook rivieren zijn met zalmforel.
Mijn oude trouwe schimmel krijgt weer de vrijheid. Hij kan hier gaan en staan waar hij wil. Een mok warme thee lijkt nu het paradijs op aarde.
Ons bootje drijft nog steeds achter zijn anker in de baai. Met ons Famke (bijboot) haal ik Mariëtta van boord. Samen maken we de konijnen pan klaar. Ze moeten eerst nog een nacht in water staan met een flinke scheut azijn om te besterven. Morgen gaan ze op het grote fornuis van Annemie. ma, 29/09/2008 - 00:03 - 54_ Paul en Jos__ schoten vier konijnen ©54_ Paul en Jos__ schoten vier konijnen
vr, 07/11/2008 - 09:48 - 12_ buit 15 konijnen ©12_ buit 15 konijnen
za, 08/11/2008 - 16:48 - foto A voor bij stukje van Paul, het Landleven ©foto A voor bij stukje van Paul, het Landleven
Wat kan het leven hier toch mooi, ruig, hard en eenvoudig zijn. Soms lijkt geluk hier heel gewoon!

Paul Kamstra
Opgetekend maart 2009

PS: Omdat ik op deze tocht niet beschikte over een filmploeg, zijn de foto’s geselecteerd uit voorgaande soortgelijke gebeurtenissen.

Locatie: