Nieuwsbrief juni & juli 2008

afbeelding van Mariëtta

De motoren starten. Het sein veiligheidsriemen brandt. De MC Donnell Douglas MD-83 van Aerolinas Argentina stijgt op van vliegveld Malvinas in Ushuaia. Als ik uit het raampje kijk is het net of ik naar het programma Google Earth kijk. zo, 25/05/2008 - 15:24 - Ushuaia vanuit de lucht gezien ©Ushuaia vanuit de lucht gezien
Ik zie een desolaat landschap met veel ijzige vlakten wat steeds kleiner lijkt. Het water wat ik zie probeer ik te duiden. Is dit nog het Beagle kanaal of vliegen we al boven het Magelhaen kanaal? Nee, dat laatste kan niet. We zijn pas een kwartier onderweg.

zo, 25/05/2008 - 15:30 - 2008-05-25k, Lago Escondido ©2008-05-25k, Lago Escondido
Dan moet het Lago Fagnano wezen, nabij Tolhuin. Vanuit Ushuaia met de bus te bereiken. Moesten we maar eens heen zodra we weer terug zijn. Na drie kwartier zet het vliegtuig de landing op Rio Grande in. We vliegen over de delta van de ‘Grote Rivier’ (Rio Grande). Zo vanuit de lucht lijkt dit mij geen rivier die voor ons toegankelijk zou zijn. Te ondiep. Maar schijn kan bedriegen. De koude stad heeft veel weg van een schaakbord. Niet aantrekkelijk. In Rio Grande komen er nog enkele passagiers bij, dan vervolgt het vliegtuig zijn vlucht naar Buenos Aires. Vroeg in de middag komen we aan op Aeroparque Jorge Newbery en hebben ruim de tijd om naar het internationale vliegveld Ezeiza te gaan. Hier begint onze eerste nachtvlucht. Morgen worden we wakker in Atlanta (in Georgia (V.S.)). Daar willen we graag heen omdat er een heel mooi zeeaquarium is. Nadat we ons daar de hele dag vermaken mogen we slapen van Atlanta naar Amsterdam. Maar zo ver is het nog niet.
Een bus van Manual Tienda León brengt ons van Aeroparque Jorge Newbery naar het grote vliegveld Ezeiza, net buiten Buenos Aires. Op dit vliegveld haalden wij een jaar geleden onze dochter Esther met haar Bert op voor een trektocht met de rugzakken door het noorden van Argentinië. Nu een jaar laten zijn we nog steeds in Argentinië. Wat een immens groot land is het vaderland van ‘onze’ Maxima toch. En wat een diversiteit aan klimaten, landschappen en bewoners. Zoals het zich nu laat aanzien zal het nóg bijna een jaar gaan duren voor we Argentinië definitief vaarwel zeggen.
De vlucht naar Atlanta duurt 11 uur en ik kijk de ene film na de andere omdat ik jammer genoeg de slaap niet kan vatten. Gelukkig heeft dit vliegtuig voor elke passagier een klein beeldschermpje zodat ik de filmpjes zelf kan uitzoeken. Paul kan wel wat uurtjes slaap pikken. In Atlanta brengen we de handbagage naar een depot. Bij de info balie bemachtigen we een plattegrond en al gauw nemen we een treintje van Marta naar Atlanta downtown. Bij Peachtree Centre stappen we uit de trein en lopen nog een tiental blokken naar het grote zeeaquarium. Hierbij passeren we het Centennial Olympic park waar 12 jaar geleden een bom ontplofte tijdens de Olympische Spelen en twee mensen de dood vonden maar ook 111 gewonden te betreuren waren. ma, 26/05/2008 - 14:38 - 03 ©03
We komen aan bij het Georgia aquarium, gelegen naarst het coca cola museum. Maar daarvoor zijn we niet hier. Eenmaal door de entree van het Aquarium wanen we ons onder water. Er bevinden zich vele bassins met die nagenoeg alle zeeën vertegenwoordigen. We vergapen ons onder meer aan sierlijke witte Baluga’s, diverse soorten haaien, prachtige kwallen en nog veel meer; teveel om op te noemen. Dit onderwater expeditie houdt ons in elk geval goed wakker. ma, 26/05/2008 - 19:13 - 2008-05-26ka ©2008-05-26ka
ma, 26/05/2008 - 15:55 - 2008-05-26ke ©2008-05-26ke
ma, 26/05/2008 - 17:59 - 2008-05-26ja ©2008-05-26ja
ma, 26/05/2008 - 18:02 - 2008-05-26j ©2008-05-26j

Terug op het vliegveld van Atlanta wachten we nog enkele uurtjes op het laatste stukje naar Nederland. Inmiddels heb ik al 36 uur niet geslapen. Ik ga even op de grond liggen met mijn hoofd op mijn computertas en de andere tassen hieraan vastgebonden. Om de tijd te doden maakt Paul een wandelingetje. Ik glijd weg in dromenland maar hoor toch dat ik geroepen wordt. De klok is nog geen tien minuten verschoven. Weer wordt ik geroepen en ook Paul, maar die is er niet. Ik sta op en loop naar een balie. Daar wordt me gevraagd of ik wel instapkaarten heb. Ja, die hebben we al in Buenos Aires gekregen. “Oh, it’s OK”. Versuft loop ik terug naar de bagage die ik even alleen gelaten heb. Gelukkig alles ligt er nog zoals ik het achterliet. Maar nog een keer in slaap vallen is er niet meer bij. En dat geldt helaas ook voor de vlucht naar Amsterdam. Eenmaal geland op Schiphol zijn we snel bij de bagage band. Heeft onze bagage dezelfde reis gemaakt als wij? Altijd weer een spannend moment. Lang hoeven we niet in spanning te zitten. Onze zakken verschijnen al snel op de lopende band. Dan is er het weerzien met Jan en Klazien. Versuft van het slaapgebrek lopen we direct naar de auto en binnen een half uur zitten we aan de keukentafel van ons thuisje bij Jan en Klazien. Vrijwel direct rinkelt de telefoon. Mijn dochter aan de lijn. “Da’s niet handig” hoor ik haar zeggen, “ik sta op Schiphol”. Ik had het kunnen weten, zij staat immers altijd op Schiphol als ik weer eens terug kom naar Nederland. O, wat erg. Snel nieuwe plannen gemaakt en een uurtje later kan ik haar omarmen op het station van Breukelen. Zij zorgt er in ieder geval voor dat ik pas ’s avonds naar mijn bed kan en meteen in het Nederlandse dag-nacht ritme kom.
De volgende ochtend wordt ik verrast door mijn zuster die op de koffie komt en mijn kleindochter meebrengt. Wat heerlijk om hen allemaal weer te zien. Die avond ga ik met mijn zus mee naar het zuiden om de rest van mijn boerenfamilie te zien.
Na een paar dagen en een auto rijker rijd ik terug naar Paul. Daar aangekomen hoor ik dat Paul zijn oude auto die hij drie jaar geleden aan zijn zoon gaf, gebruiken mag. En zo zitten we binnen een week in het leven, zoals dat in Nederland geleefd wordt. Overvolle agenda’s, mobiele telefoon, auto’s, files. Te weten dat dit allemaal tijdelijk is heerlijk, heerlijk, heerlijk.
Ik val jullie verder niet lastig met de vele feestjes, boottochtjes, bruiloften, etentjes, feesten en uitstapjes waarbij wij van de partij zijn. Het is gewoon in een woord weer hartverwarmend. Toch dient vermeld te worden dat de reden waarom we juist nu naar Nederland komen, is om als ontvangst comité te zijn voor ons nieuwe kleinkind. Wat een beauty is het geworden, Myrthe. Ook kan ik vermelden dat de twee maanden verlof in Nederland voorbij gevlogen zijn. Na nog een feestelijke bijeenkomst van al onze vrienden en familiezo, 13/07/2008 - 11:05 - 006 ©006
zo, 13/07/2008 - 11:05 - 007 ©007
op een rondvaartboot in de Brabantse Biesbosch (zie fotoboek 25), worden de tassen gevuld met voornamelijk technische spullen voor de boot. Een nieuwe laptop en de herstelde data van mijn harde schijven zijn mijn kostbaarheden, alsmede nieuwe voorraad voor de diverse handwerken. Het afscheid nemen begint weer, auto’s worden terug gebracht.
De allerlaatste middag in Nederland ontmoeten we Arnold en Coby van de Drifter. Zij zijn nu ook voor een verlof in Nederland. Het wordt een emotioneel weerzien. Wat hebben we veel bij te kletsen. Sinds we Gambia verlieten hadden we hen niet meer gezien. Drifter ligt nu in Ecuador. di, 22/07/2008 - 17:56 - 2008-07-22, Arnold en Coby, emotioneel weerzien na anderhalf jaar ©2008-07-22, Arnold en Coby, emotioneel weerzien na anderhalf jaar
Wat zou het toch bijzonder zijn als we elkaar in de Pacific weer kunnen ontmoeten.
Op 23 juli staan we vroeg op en worden door Jan en Klazien naar Schiphol gebracht. Het lange wachten kan beginnen. Wachten in de rij voor de check-in balie, wachten voor de douane, wachten op het instapmoment. Wachten tot het vliegtuig aankomt in Atlanta. Wachten op het tweede toestel, etc etc, In feite is zo ver vliegen gewoon een megaWACHTpartij, zitten in veel verschillende stoelen.
De terugvlucht verloopt prima, wel wat vertraging in het tweede deel van de Delta vlucht, maar wat er nu aan wachten bij komt gaat er straks in Buenos Aires weer af. Alle vluchten zijn met ruime tussentijd geboekt om dit soort tegenvallers te kunnen hebben. Slapen gaat in deel twee beter dan op de heenweg, wellicht door het slaappilletje van Klazien, hoewel; ik heb het niet ingenomen, het feit dat ik het dit wel had kúnnen in nemen, is al zo rustgevend dat ik voldoende slaapmomentjes heb om enigszins uitgerust in Ushuaia aankomen. Paul slaapt weer als een roosje. En de bagage… weer geen problemen, alle onze verworvenheden rollen het vliegtuig uit. Wel hebben we om in het laatste vliegtuig te komen wat fratsen uitgehaald. Er was op dit traject slecht 15 kg bagage pp toegestaan. Als dikke Amerikanen hebben wij, met ieder 10 kg boeken op de heupen in speciaal hiervoor meegenomen zakkenjasjes, in Buenos Aires onze bagage ingecheckt. Om direct na de incheckbalie deze gewichtige dingen weer in een opgevouwen tas te deponeren. Ach ja, je moet soms wat creatief met de regeltjes omspringen. Op Ushuaia airport worden we opgewacht door onze vrienden Paul en Carolien van de Giebateau. We kletsen eerst wat bij in het restaurant van het vliegveld, en als we daar letterlijk uitgeveegd worden brengt de taxi ons terug naar het Giebeltje van Paul en Car dat ons in een keer met alle bagage en vier man terug brengt op de Nije Faam. We zijn weer thuis.
Het was een mooi verlof, al onze dierbaren weer gezien. En wat een prachtig mooi nieuw kleinkind.vr, 06/06/2008 - 18:43 - 2008-06-06l ©2008-06-06l

Mariëtta. 30 juli 2008

Niet vergeten: 11e gebod: gij zult genieten.
Volgende keer meer!

Locatie: