Nieuwsbrief mei 2008

afbeelding van Mariëtta

In Caleta Olla ligt naast de Giebateau en wij, Nije Faam ook nog de Misty Daun. We hoorden Robin en Bob al vaak op het Patagonië Netje, nu zien we ze dan ook. Gezamenlijk maken we een wandeling naar de gletsjer Holanda. Eerst varen we met de bijboot van Gieb, hun Giebeltje, naar de wal. Daar moeten we heel voorzichtig uitstappen, want Giebeltje is een rubberboot en kan lek slaan. Wat is onze harde dingy met dit soort landingen dan veel gemakkelijker. Om bij de gletsjer te komen moeten we eerst een terrein oversteken wat erg lijkt op dat van Staten eiland; een verend tapijt onder de voeten en steeds oppassen dat je voet niet in het water verdwijnt. Grijze boomstammen staan bladloos te pronken in het water. Geen gemakkelijk terrein. Na een uurtje houden we een pauze en besluiten om niet verder te gaan. We zouden de gletsjer toch niet voor donker bereiken. De twee Paultjes verkennen nog wel het stuk verderop, en dat is gewoon meer van hetzelfde. Vandaag dus nog geen ijsblokjes van de gletsjer in onze borrel.
We blijven een paar dagen in deze Caleta om lekker te luieren. Misty Daun vertrekt naar Puerto Williams en er komt een Argentijns schip dat vier kanoërs begeleid voor in de plaats in deze baai. do, 01/05/2008 - 19:25 - 56_ we ontmoeten een groep kano___rs ©56_ we ontmoeten een groep kano___rs

Op de kant brandt een vuurtje. Erop af! We maken kennis met vier Argentijnse Spartanen, twee kanoërs en twee klimmers. Ze maken gezamelijk een tocht langs de gletsjers, kamperen op de wal, bereiden hun voedsel op houtvuurtjes. Hoe krijgen ze dat vuur toch aan? Alles lijkt zo nat. Waarschijnlijk net als de Yagán indianen deden. Kleine takjes van dode bomen op een stapeltje, wat baardmos waarmee de bomen hier rijkelijk versierd zijn er onder en een vlammetje erbij. En dan steeds grotere takjes toevoegen. Dan houden ze een stok met hier omheen een lap brooddeeg boven het vuur. Op een ander vuurtje worden een soort oliebollen gebakken in een pan hete olie. Calorierijk voedsel voor dit tanig volkje. Ook wij mogen ervan proeven. Dan loopt er ineens een vos tussen het water en het kampvuur, vlak langs ons.
Trouw luisteren we elke ochtend naar het Patagonië Netje. Helaas vernemen we dat de boot Kim Chow in problemen is geraakt, de schipper is gered maar zijn schip is verloren. Dit is al het tweede schip wat in de korte tijd dat wij hier in het zuiden zijn naar de kelder gaat. Brrrr.
Na een paar dagen vervolgen we de tocht naar Caleta Beaulieu (spreek uit: Bjoelie). Hiervoor moeten we 20 mijl verder westwaarts zeilen. De ochtend begint met nauwelijk wind. In de verte zien we witte puntjes op het water wat later ijsblokken blijken te zijn. Na een uurtje varen we langs de gletsjer Italia. Deze ijsrivier komt uit in de Brazo Noroeste en we varen er op enkele tientallen meters voorbij, ondertussen driftig foto’s en filmopnamen makend. Er komt een windje opzetten en de zeilen kunnen omhoog. Een mooie lokatie om een vr, 02/05/2008 - 14:47 - 61_ daar komt onze fotograaf ©61_ daar komt onze fotograaf
fotoreportage te maken van. Om beurten varen Giebateau en Nije Faam voorbij deze gletsjer. Nog een uurtje later worden we getrakteerd op de nodige williwaws. Weet je nog? Die plotseling opkomende windjes van zo’n knoopje of 40. (windkracht 8). We zien voor ons dat het water soms recht omhoog stuift. Op zo’n moment kun je beter maar je zeilen zo klein mogelijk hebben. Ontwijken is niet meer mogelijk en zodra de williwaw onze boot bereikt draaien we de neus zo veel mogelijk in de wind en trekken we Nije Faam geholpen door het ijzeren zeil zo snel mogelijk door deze op een windhoos gelijkende wind heen. We moeten ons dit kunstje snel eigen maken want er volgen nog enkele traktaties van dit fenomeen. Niet leuk. Als we Brazo Noroeste verlaten om Seno Pia in te varen doeken we de zeilen op en varen met vol motorvermogen recht tegen de wind in onze laatste mijltjes van vandaag. Inmiddels waait het 45 knopen. De ijsblokjes worden steeds groter, een meter of twee drie breed. En dan te bedenken dat 90% van zo’n ijsbergje onder water zit! Ik ga op de uitkijk staan op de punt van de boot, me stevig vasthoudend aan de opgerolde fok en zie dat Paul zorgvuldig tussen de ijsblokken door navigeert. Tegen vier uur kunnen we, voor de voet van de volgende gletsjer, een zijtak van de Seno Pia in draaien en gelukkig valt de wind achter een schiereiland helemaal weg. We verkennen Caleta Beaulieu op diepte en laten het anker in 8 meter diep water glijden. Het anker houdt niet direct en we mogen dit truckje enkele keren herhalen. Pas als het anker houdt met de motor op 2000 toeren in zijn achteruit gaat de bijboot van het voordek af het water in en roeit Paul de lange landvasten naar de wal. Even later komt Giebateau naast ons in Caleta Beaulieu. De volgende morgen schijnt het zonnetje en vergapen we ons aan de omgeving. We liggen beschut voor de meest gangbare windrichtingen. Voor ons zien we de gletsjer in al zijn pracht. Waarvan ik gisteren dacht dat het hoge wolken waren blijken nu nog hogere bergen te zijn. za, 03/05/2008 - 22:05 - 69_ Zicht op de zuidelijke Patagonische IJskap ©69_ Zicht op de zuidelijke Patagonische IJskap
We kijken uit op de Patagonische ijskap van de Cordillera Darwin en zien de gletsjer van grote hoogte naar beneden kronkelen. Een halve mijl voor ons dondert de gletsjer in deze zijtak van het Beagle kanaal. We horen de gletsjer regelmatig ‘kreunen’. Dat schuift de ijsmassa een fractie vooruit. Voor de gletsjer drijven vele brokken ijsblauw ijs. Ik moet hier niet te lang naar kijken anders krijg ik nog lasogen. De fotocamera heeft hier geen hinder van.
Twee dagen later maken we met de bijboot een tochtje naar de gletsjer. Omdat het water erg koud is zetten we ons pas gemaakte buiskapje op de bijboot. Ik wurm met er half onder en merk dat dit pas gemaakte product nog enige verbouwing behoeft. zo, 04/05/2008 - 18:07 - 70 buiskapje op de dingy ©70 buiskapje op de dingy
Komt later! Als we de kant van de gletsjer op tuffen zien we dolfijntjes rond ons bijbootje. Het zijn korte gedrongen dolfijntjes met een stompe snuit en een kleine rugvin. Ze zijn grijs/zwart en hebben aan de onderkant een witte streep. Later dit dolfijnensoort maar eens opzoeken in een boekje. Na een half uurtje motoren wordt het water te ondiep voor het buitenboord motortje en roeit Paul ons verder tussen de ijsblokken door naar een eindmorene. Dit is een klein stukje land wat gevormd wordt door het puin wat de gletsjer in de loop der jaren (miljoenen) voor zich uit schuift. Ondanks dat het hier koud en guur is hebben veel plantenzaadjes kans gezien hier wortel te schieten, we zien veel verschillende planten, stuiken en bomen; zo ook heerlijke rode bessen die in deze koude omgeving een frisse aanblik geven. De bijboot wordt vastgezet aan een rotsblok en we lopen richting gletsjer. Niet al te dichtbij want je weet maar nooit….dadelijk verschuift ie ineens een stukje. Het weer is ons goed gezind, het is zonnig en windstil. In dikke jacks en onder wollen mutsen blijven we ons een uurtje of wat vergapen aan deze serene omgeving. Natuurlijk maak ik weer veel te veel foto’s. Dat gaat me later veel tijd kosten om ze uit te zoeken. We lopen nog wat langs de waterlijn, Paul steekt als souvenir twee stenen in zijn zak. Er verschijnen donkere wolken aan de hemel. We snellen ons naar het bijbootje en gaan zo snel mogelijk terug naar de veilige Nije Faam. Onderweg hierheen drijft er nog een hele grote ijsklont met bijzondere uitsteeksels aan ons voorbij. Een kunstwerkje van moeder natuur.zo, 04/05/2008 - 21:49 - 76_ blokje te groot voor in de whisky ©76_ blokje te groot voor in de whisky

Na als dit moois gezien te hebben besluiten Paul en ik om niet verder te gaan, want als we nu terug gaan richting Puerto Williams hebben we de tijd om onderweg nog enkele stops maken voor ons echt moeten gaan haasten om op tijd in Ushuaia te zijn. Eind deze maand start ons volgende verlof in Nederland.
De volgende ochtend worden weer vroeg de lijnen binnen gehaald en gaan de ankers omhoog. In Seno Pia wuiven korte gedrongen dolfijntjes ons nog uit.
Na enkele mijlen komen ons op de Beagle twee grote vissersschepen tegemoet. Ik vertel Paul dat ik een vis ga vangen en pak hiervoor een fles wijn en een grote emmer. Hiermee ga ik op de punt van de boot staan terwijl het eerste schip langs ons vaart. Ik zie weinig reactie op dit schip en ga even zitten op de omgedraaide bijboot die op het voordek ligt. Zodra het tweede schip naderbij kom ga ik op de punt staan met in de ene hand de fles wijn en in de andere de grote emmer. Zo wuif ik naar de kapitein van dit grote rode schip. Het vaart ons voorbij en lijkt vaart te minderen. Eenmaal voorbij ons draait het grote schip naar rechts en maakt vervolgens een draai naar links. Het gaat stil liggen midden op de Beagle. Wij maken rechtsomkeer en varen langszij. Oei wat een hoog schip.wo, 07/05/2008 - 17:47 - 79_ gezellige ontmoeting met vissermannen op de Beagle ©79_ gezellige ontmoeting met vissermannen op de Beagle
Paul maakt een touw aan het hengsel van de emmer. De reling van de grote vissersboor komt vol met rauwdouwers te staan. Stoere donkerharige mannen van het ruige soort zeg maar. We praten wat, stellen ons aan hen voor en vertellen dat we graag een fles wijn willen ruilen voor een visje. Kom maar op met die fles wordt er gebaard. Ik gooi het stuk touw omhoog, zet de fles in de emmer en we zien de fles direct verdwijnen door het raam van de kapitein. Dan verdwijnt de emmer uit mijn zicht. In alle vertrouwen dat het goed komt kletsen we wat met de vissers. Er wordt ons vertelt dat ze met vijfendertig man aan boord zijn. Ze zijn vandaag pas aan hun trip begonnen die drie maanden zal gaan duren. Drie maanden zullen ze gaan vissen voor ze weer thuis zullen zijn bij moeder de vrouw. De kok verschijnt aan de reling en vertelt dat ze nog geen vis gevangen hebben en vraagt of vlees ook goed is. Ik zeg dat dit prima is. De kok duikt terug naar binnen. Aan de vissers langs de reling vertellen we dat we uit Nederland komen en al drie jaar onderweg zijn. Voor sommigen leggen we uit waar Nederland ligt. Dan vertellen enkele vissers spontaan waar zij vandaan komen, ze komen niet allen uit Chili, maar ook uit Spanje. Snel poets ik mijn aardrijkskundige kennis op en vraag of ze van Barcelona, Malaga komen maar nee hij komt uit noordwest Spanje, Ria de Vigo. Ik vertel dat we daar ook geweest zijn en hoe mooi het daar was. De grijns en de trots op het gezicht van deze vissermannen zal ik niet gauw vergeten. Dan komt de kok weer over de reling hangen. Wat we willen? Koe, kip, varkensvlees? Ik zeg in alle onschuld: Todo es bien? (alles is goed). Nou dat zullen we weten. Even later wordt de emmer gevuld met vlees tot over de rand terug getakeld. Zodra de emmer aan dek staat wordt het touw op het voordek gegooid. En dat niet alleen, er komt nog een heel lang stuk diepgevroren vlees achteraan. Ik raap het stuk van het voordek en houdt het omhoog en we bedanken de vissers. Er wordt gewuifd en de schepen volgen hun koers. Ik breng Giebateau, die achter ons vaart, op de hoogte van onze ‘vangst’ en zij bedanken ook het visserschip zodra zij dat voorbij varen. Zodra onze boten voor anker liggen in Caleta Olla komen Paul en Carolien de buit bekijken. Op dat moment ligt ‘mijn’kip al in een pan water om tot soep te worden verwerkt. De volgende ankerbaai Caleta Borracho (dronkenmanbaai) wordt de volgende dag in allerijl omgetoverd tot een BBQ calleta. Paul maakt van stenen een kampvuurplaats met uitschraapmogelijkheid van hete verkoolde houtstukken. Deze schraapt hij onder ons BBQ-rooster waarop de nodige worstjes en lapjes ‘verwerkt’ worden. Na drie dagen “Grande Boeuff” zijn we nog niet door de berg vlees heen en maken Carolien en ik de rest in in potjes. vr, 09/05/2008 - 20:13 - 85_ Paul maakt een vuurplaats ©85_ Paul maakt een vuurplaats

Na aankomst in Puerto Williams meren we af naast Pacific Blue. Zij zijn hier om verder te gaan naar de gletsjers. Het wordt weer een gezellige avondje in Puerto Williams bij een pizzaboer. De volgende dag varen er drie schepen met de Hollandse driekeur op de Beagle. Er worden veel foto’s gemaakt van elkaar. Als we afbuigen om Ushuaia aan te lopen nemen we via de marifoon afscheid van Pacific Blue, hen zullen we een paar maanden niet meer zien. In Ushuaia ligt de Nije Faam nog enkele dagen aan de steiger waar Paul de zeilen van het schip af haalt. De zeilen kunnen, als we er niet zijn, net zo goed opgevouwen in de tent liggen, minder slijtage. De dieseltank wordt afgetopt en de watertanks juist leegt gemaakt. Als het meeste werk gedaan is verhuizen we naar een mooring. Ons is verzekerd dat deze erg sterk is en ons schip goed zal houden zelfs bij hoge windsnelheden.
We gaan nog een keer Ushuaia in om te kijken of onze computer gerepareerd is en een back-up is gemaakt van mijn externe harde schijf. Helaas, beide is niet gelukt. Ik zal hiervoor in Nederland een bedrijf moeten zoeken. Dat zal de nodige $$$ gaan kosten.
Op 25 mei komt Paul Gieb voor dag en dauw voorvaren met hun Giebeltje. Carolien staat al op de steiger. Bepakt en gezakt stappen Paul en ik 25 mei in het vliegtuig. Over twee dagen komen we aan in Nederland. We verlangen naar die heerlijke periode van twee maanden waarin we wederom Pake en Oma zullen worden, waar we de familie en vrienden weer eens extra kunnen knuffelen en waar wij dan ook nog een feestje zullen vieren met al onze vrienden en familie op een boot in de Biesbosch. Een prettig vooruitzicht!!

Mariëtta

Niet vergeten: 11e gebod: gij zult genieten.
Volgende keer meer!

Locatie: