Nieuwsbrief april 2008

afbeelding van Mariëtta

zo, 06/04/2008 - 21:10 - 80_ Eind van Route 3 ©80_ Eind van Route 3
Na een poos in Ushuaia te zijn geweest gaan we begin april voor een weekje naar Lapataia. Dat is een gebied in het Nationaal Park Tierra del Fuego. Vanaf Ushuaia varen we 3 uurtjes verder westwaarts op het Beagle kanaal tot bijna aan de grens met Chili. In de baai van Lapataia kun je goed ankeren en lig je beschut voor nagenoeg alle winden. Ondanks dat we slechts 15 mijl van Ushuaia vandaan liggen is het hier veel kouder. De bergen om ons heen zijn witter. We maken weer lange wandelingen, en trainen in het lopen met rugzakken voor een meerdaagse trektocht die we later deze maand willen maken. In dit prachtige natuurgebied zien we veel nieuwe vogels waaronder de Magelhaen Specht, een specht met een knalrode kop en kuifje. Ook zien we het werk van bevers. Er zijn hier in de jaren veertig bevers uitgezet en die leven hier in een luilekkerlandje. De ene boom na de andere wordt doorgeknaagd om dammetjes te bouwen en om lekker van te snoepen. Ze gedijen hier erg goed gezien het aantal van heden. Maar of ze er hier nou zo blij mee zijn vraag ik me wel af, wat kunnen die beesten toch een ravage aanrichten. wo, 09/04/2008 - 20:12 - 89_ werk van bevers ©89_ werk van bevers
Nou zien we overdag natuurlijk geen enkele bever. Daarom gaat Paul ’s avonds tegen het donker terug naar die plek. Hij heeft een warm overlevingspak en snowboots aangetrokken, maakt een lekker plekje om te zitten en wacht tot het helemaal donker is. Dan koekeloert hij uren door zijn nachtkijker. Maar die bevers zijn niet gek. Er komt er eentje aanzwemmen en die klapt keihard met zijn staart op het water, zo van: wegwezen jij. Hij heeft natuurlijk van nature nachtkijkers en ziet daar ineens een man met van die blinkende reflectoren in zijn achtertuin. Dat kunnen we niet hebben. Nog een keertje met die staart op het water. Het plekje waar de bevers zijn is vlak bij een navigatielicht en schijnt om de 8 seconden en Paul wordt verraden door de reflectoren van het overlevingspak. Tegen negen uur is hij weer aan boord en hebben we weer voldoende stof om over te praten. Ik heb een heerlijk rustig avondje gehad aan boord.
Na zes dagen zien we dat er een periode aan gaat komen met veel wind en sneeuw en besluiten we terug te varen naar Ushuaia.
Daar ontmoeten we Paul en Carolien van de Giebateau. Ook al spraken we elkaar een of twee keer per dag via de SSB radio, het is weer heerlijk om ze te zien. Nu kunnen we weer eens gezellig samen eten en borrelen. We vertellen hen waar je wat kunt kopen in Ushuaia en we maken ook gezamenlijk wandelingen. Na een paar dagen arriveert ook de Pacific Blue, met Peter en Paula. Dat wordt nog meer borrelen.
Tijdens het nalezen van de nieuwsbrief van maart 2008 overkomt mij een soort van ramp. Jullie hebben vast al wel gemerkt dat die nieuwsbrief niet op de website staat. Wat is er gebeurd? De omvormer voor mijn laptop die van 24 volt 19 volt moet maken geeft te hoge spanning aan mijn laptop. Ik ruik een vreemde (maar helaas inmiddels ook al weer een bekende) lucht en zie rook kringelen uit mijn laptop. Een condensator in de laptop opgeblazen! Gdddvvvvsssht. Snel alle stekkers eruit maar het kwaad is al geschied. Ik ben er een paar dagen flink ziek van en wil er niet aan dat al mijn documenten weg zijn. Gelukkig heb ik de foto’s op mijn externe harde schijf. Ik sluit die aan op de laptop van Paul maar die kan de externe schijf niet lezen. En de laptop van de buren kan er ook geen brood van bakken. Een volgende domper; als die externe harde schijf ook kapot is, dan ben ik heel veel unieke foto’s kwijt. Er wordt me verteld dat er speciale adapters zijn om harde schijven uit te lezen. Ik krijg weer een sprankje hoop. Peter van Pacific Blue heeft zo’n speciale adapter. Paul bouwt de harde schijf uit en we sluiten hem hoopvol aan op de adapter. Niks hoor. Geen enkele file is voor ons beschikbaar. Ten slotte breng ik mijn laptop naar een reparateur, hopelijk kan hij de condensator vervangen en kan mijn eigen laptop dan aan de gegevens komen. De externe harde schijf wordt naar een laboratorium gebracht die gespecialiseerd is in het maken van backups. Ik hoop nu maar dan ik in de nieuwsbrief van mei een goede afloop kan melden. Terug naar de steiger van Ushuaia. Paula van Pacific Blue is jarig en we hebben een gezellig dagje met elkaar. Na nog eens een wandeling met de hele Hollandse kolonie hier vertrekken wij nog een keer uit Ushuaia. Nu varen we terug naar het oosten, op naar Puerto Williams in Chile, het zuidelijkste dorpje ter wereld! Giebateau vaart met ons mee en we maken op het Beagle kanaal veel foto’s van elkaars boot. Net voor het donker wordt meren we af in de beroemde Yachtclub Micalvi, de meest zuidelijke yachtclub ter wereld. zo, 11/05/2008 - 17:45 - 19_ voor de poort van meest zuidelijke Yachtclub ter wereld ©19_ voor de poort van meest zuidelijke Yachtclub ter wereld
Deze club heeft wel een heel ludiek clubhuis, het is gemaakt van een oud bevoorradingsschip. Dat schip is in een smalle kom aan de grond gezet en omgebouwd tot clubhuis met een heel gezellige bar. We zien vele landenvlaggen met namen erop van schepen die ons voor gingen. Snel kijken of we er enkele van kennen. Ja hoor. We zien onder meer Thalassa, Toluuka.
Puerto Williams is een klein dorpje wat gebouwd werd omdat hier een basis is van de Chileense armada. Het oudste huis dateert uit 1953 en het dorp telt nu 2000 zielen. Voor 1953 was op deze plek een nederzetting van Yámana indianen. De laatste nazaten van de Yámana indianen werden gedwongen te verhuizen naar een plek enkele kilometers oostwaarts, het huidige Villa Ukika. Er is ook een museum in Puerto Williams. Die beide plaatsen komen op ons lijstje nog te bezoeken plekjes te staan. Aanvankelijk wilden we hier op Isla Navarino een trekking maken van 5 dagen, naar het meer Lago Windhond. Vanuit hier moet Kaap Hoorn te zien zijn. Maar het is al te laat in het seizoen, het gebied is door sneeuwval voor ons ontoegankelijk. Die wandeling schuiven we door naar de zomer. We hebben nog een paar weken tijd voordat we terug moeten naar Ushuaia om ons verlof van eind mei tot eind juli naar Nederland voor te bereiden. Er worden nieuwe plannen gesmeed en we gaan met Giebateau richting gletsjers.
Hiervoor moeten we weer westwaarts varen. Tegen de heersende winden in. Eigenlijk zijn wij meer van ‘voor de wind zeilen’ maar we hebben nu niet de tijd om op meelopende winden te wachten. Paul gaat naar de Chileense armada en dient een zarpa in. Dat is een document wat je moet invullen met je reisplan. Hiervan mag niet worden afgeweken, en we moeten elke ochtend en avond onze positie door geven. Hier worden we goed in de gaten gehouden. Rond 12 uur vertrekken we, na eerst een sneeuwballengevecht gehouden te hebben, vanuit het winterse Puerto Williams. vr, 25/04/2008 - 14:27 - 28_ sneeuwballen gevecht in Micalviyachtclub ©28_ sneeuwballen gevecht in Micalviyachtclub
Wij verwachten tegenwind maar niet zo’n sterke, en laten onze wintertent op de boot zitten en zeilen met alleen Genua, Bezaan en ijzeren zeil westwaarts. Tegen 5 uur in de middag zoeken we een ankerplek op om te overnachten. Dan stopt de motor weer ineens. Oh, nee, niet alweer. Snel Giebateau hierover ingelicht en terwijl ik wat aan het roer draai duikt Paul de motorruimte in. Oorzaak is nu snel gevonden. De handel van de dagtank is per ongeluk omgezet en we hebben dus de hele dag op de dagtank gevaren, die is nu leeg en ja: dat pikt onze Volvo Penta Perkinson niet. Paul moet in allerijl zorgen dat de brandstofleidingen vol brandstof komen en werkt zich flink in het zweet in zijn overlevingpak. Dat pak had ie beter eerst uit kunnen doen want ik kan je vertellen dat zo’n pak is ontworpen om warm te blijven als het erg koud is. Daar moet je niet mee aan de motor willen sleutelen. Na een half uur is de klus geklaard en kan je Paul uit het pak gieten. Giebateau, die zich toch wel zorgen om ons maakt, is helemaal naar ons terug gevaren en is er dan getuige van dat de motor weer aanslaat. Het commentaar is niet van de lucht. Afijn, een warme maaltijd die avond maakt dat weer goed. Ook worden we een beetje uitgelachen door de Gieb dat we met tent op de boot zeilen. En die motor en de kachel de hele tijd aan; “Dat is toch geen zeilen”. Een beetje gelijk hebben ze wel, we zijn zo verwend door die achterlijke winden en erg op ons comfort gesteld. Daar moet maar eens verandering in komen. De tent en de kachelpijp gaan eraf en de volgende dag laveren we met Genua en Grootzeil. Paul heeft vandaag geen overlevingspak nodig om warm te blijven. Rond vier uur zeilen we Bahia Yendegaia in, zien in de verte ventisquero Serka (gletsjer) en gooien bij Caleta Ferrari de spijker in de grond. Yendegaya is de oorspronkelijke indiaanse naam. Het is bijna niet voor te stellen dat de Yámana indianen, slechts gekleed in huiden, hier konden leven. Nu zien we een rancho van gaucho’s die leven in enkele glofplaten huizen. Het schijnt dat je hier paardjes kunt huren.za, 26/04/2008 - 20:37 - 43_ men kan hier paarden huren ©43_ men kan hier paarden huren
Misschien ook iets voor de zomer. De Gieb, die hier al uren eerder is aangekomen met hun snelle First 40.7 heeft nu voor een warme hap gezorgd. En tijdens die warme hap worden we aangespoord om die Genua te vervangen voor de High Aspect. Terug op de Nije faam graven Paul en ik braaf het zeil op. De hele punt moet leeg. Dat was ook de reden dat we dit zeil er nog niet op hadden. Volgende dag gaat om zes uur de wekker en in het donker zet Paul de tweede voorstag op de bijbehorende putting en pikt dit zeil aan die stag. Er staat weer een dagje tekken (tegen de wind in laveren) op het programma. Nije Faam gaat zich steeds lekkerder voelen in dit Beagle water. Ze krijgt er zoveel zin in dat ze de 34 knopen wind die we tegen hebben met een dubbel gereefd grootzeil gemakkelijk aan kan. Foto’s door Carolien van de Giebateau genomen laten wel zien dat we soms net een submarine zijn. Ons hindert het niet. De Gieb die veel van een surfplank weg heeft is al lang klaar met ankeren en lijnen uitbrengen naar de wal als wij Caleta Olla invaren. Net voor aankomst vangen we een glimp op van mijn eerste echte gletsjer, ventisquero Holanda en ik vergaap me aan dat blauwe ijskoude ijs en droom al snel van een blauw ijsblokje van zo’n miljoen jaar oud water in mijn wisky vanavond. Paul Gieb haalt me uit die droom want ik moet de lange drijvende lijnen aangeven, hij roeit die voor ons naar de wal en bevestigd ze aan bomen. Het heeft zo zijn voordelen niet de snelste boot te zijn.
Met de aankomst in Caleta Olla ( 54º 56’45 Zuid en 69º09’35 West) hebben we het Beagle kanaal verlaten en betreden de Brazo Noroeste. Een gebied met vele gletsjers, dus uitkijken voor drijvende ijsbergen (blokjes).

Wordt vervolgd.
Niet vergeten:
Het 11e gebod: Gij zult genieten.

Mariëtta, 30 april 2008 !Leve de koningin!

Later toevoegen: foto’s Lapataia: witte bergen en beverravage, Puerto Williams sneeuwballen gevecht of winterse aanblik, gletsjer Holanda

Locatie: