3 – 8 maart 2008 Laatste dagboekstuk van Piriápolis tot Ushuaia

afbeelding van Mariëtta

Vandaag gaat het weer gebeuren. We willen weg van Staten Eiland en naar de vaste wal varen. De gribs en de weerkaartjes beloven ons heel rustig weer. Het Atlantisch Hoog is zo ver omlaag gekomen en heeft ook voldoende kracht gekregen om de trein van depressies die door de Drake Passage sjoekt nu onder Kaap Hoorn en Staten Eiland door te laten gaan. Dat betekent een stabiele periode met matige noordelijke winden. Tegen de gewoonte in heb ik afgelopen nacht geslapen als een roos, maar nu deed Paul geen oog dicht. Heeft hij ook een keer vertrekkers stress.
Om half tien varen we voor de vierde keer door het gaatje van de ene kom naar de andere en gaan voor twee uur ten anker om niet te vroeg bij de ingang van Strait LeMaire te zijn. Alles gaat prima, we zijn precies op tijd bij het eerste waypoint, er is alleen wel heel weinig wind in deze beruchte zeestraat. De stroom werkt mee, niet zo hard als waarmee we rekening hielden, maar voldoende. Er staat een rare deining in de straat. Net of we in een wasmachine zitten, maar ’t is goed te hebben. ’s Avonds, rond tien uur, zijn we bij het tweede waypoint en kunnen we de bocht om, we varen het Beagle Channel in. Nu nog 75 mijl naar Bahia Cambaceres, morgen omstreeks het middaguur hopen we hier de spijker in de grond te gooien.
Om middernacht ga ik te kooi en val snel in slaap bij het constante geluid van het motortje.
Ik word wakker om twee uur als Paul de motor uit zet. Hebben we dan toch genoeg wind gekregen om op alleen zeil door te gaan? Ik ga even kijken maar zie dat Paul de motorruimte in duikt. Hij had de motor helemaal niet uitgezet, die is uit zichzelf gestopt. Oeps. Niet goed.
Wat is er aan de hand? Geen diesel meer in de middentank? Ff checken, nee, die is nog bijna vol. Te heet? Nee, temperatuur is goed. Filters verstopt? Op de dagtankdiesel start het motortje ook niet. Paul verwisselt de olie, dat moest toch binnenkort gebeuren en plaatst overal nieuwe filters. Motor start nog steeds niet. We dobberen op een spiegelglad zeetje.
Er vaart een schip tussen ons en de kust in. Hij vaart een beetje op en neer, we denken dat het Prefecturas zijn die de grens bewaken. Een veilig gevoel om die in onze situatie in de buurt te hebben.
Paul loopt alle elektrische onderdelen na, maar ziet geen reden waarom de motor het niet doet. Ik begin me nu toch wel wat zorgen te maken. We maken geen enkele voortgang meer. Stond er wat wind, dan hadden we alleen op zeil verder gekund. Hopelijk worden we niet terug in strait LeMaire gezogen als het tij keert. Maar dat zal wel meevallen, gelukkig zijn we daar al een aardig eindje van vandaan.
Inmiddels is het zes uur in de ochtend. “Misschien moet je toch maar eens de prefectura oproepen” zegt Paul tegen mij. Ik pak de marifoon maar krijg geen respons. Het schip dat we vanaf hier zien moet ons toch horen, de eikels. Dan maar met de SSBradio. Ik zet de radio op de frequentie van de prefectura van Argentinië en roep de prefectura van Ushuaia aan. Meteen krijg ik antwoord van de prefectura van Mar del Plata. Ik moet Lima Tres Oskar roepen wordt me verteld. Dat doe ik braaf en beland nu aan het goede loket. Ik vertel dat we stuurloos zijn door motorpech en gebrek aan wind en geef ze onze huidige positie door. Ze vragen of ze kunnen helpen, maar ik zeg dat we nog even kijken of we de motor niet aan de gang krijgen. Over een uur moet ik me weer melden.
Daar zit je dan midden op een olie zeetje waar het 90% van de tijd het zoute water je om de oren vliegt. Paul is nu heel erg moe. Hij heeft de afgelopen 48 uur niet geslapen. Ik zeg hem dat ie moet slapen nu, ik ga buiten zitten en draai wel een beetje aan het roer. Als hij wat rust gehad heeft bedenkt hij vast wel wat het probleem nu echt is. Trouw meld ik me een uurtje later bij de prefectura en geef de positie door.
Paul kan de slaap niet vatten en zegt dat ie hulp wil krijgen van de coastguard. Want alles ís nagekeken, alles wat ie kón vervangen hééft ie vervangen. En volgens de weerberichten blijven we de komende drie dagen verstoken van wind. Zo kunnen we niet manoeuvreren en dat kan in het Beagle Kanaal tot gevaarlijke situaties leiden. De kanten zijn te dichtbij.
OK. Ik ga om hulp vragen. Met mijn beste Spaans leg ik de prefectura’s uit hoe onze situatie is en ik vraag om assistentie. “Waar wilt U heen?” “Naar Ushuaia!!!!” Daar zijn we tenminste veilig en kunnen op ons gemak kijken wat er loos is met de motor. Er wordt druk overlegd aan de andere kant van de lijn, ik moet stand by blijven. Terwijl ik op antwoord wacht val ik voorover in slaap op de navigatietafel. Totdat er “Niezje Faam….. Niezje Faam” uit de luidsprekers klinkt. Ik geloof mijn oren niet, er is een slepertje onderweg naar ons en kan rond 5 uur in de middag bij ons zijn. Elk uur even melden a.u.b.
We zijn beiden opgelucht. We zitten op dit moment nog níet in de problemen, maar willen dat wél voorkomen. Die motor doet het voorlopig niet, daar is Paul van overtuigd. En wind komt er ook niet, daar ben ik van overtuigd. Het is wel jammer dat we het net niet helemaal alleen voor elkaar gefikst hebben.
Paul, die al zo lang niet geslapen heeft, stuurt mij nu te kooi. Hij kan de slaap toch niet vatten. Is al weer aan het processoren hoe de sleep het veiligst kan plaats vinden. Ik hoor niet hoe hij over het dek banjert en een oude rekkende ankerlijn van de punt via de bakboord kikkers, helemaal om de kont van het schip tussen de bevestigingen van het zwemplatform door, via de stuurboord kikkers terug naar voren legt. Pas als alles voorbereid is kan hij toegeven aan wat slaap.
We zeilen met een windje van 5 knopen zo’n 2 mijl per uur richting Ushuaia. Maken om de anderhalf uur een slagje en komen zo toch nog een kleine 10 mijl westwaarts. De coastguard meldt zich al om 3 uur via de marifoon. Ja, verdomd, daar zijn ze, snel de Genua inrollen en stootwillen over de railing gooien. Onvoorstelbaar hoe snel het nu allemaal gaat. Ze zien de sleeplijn en binnen 15 minuten worden we op sleeptouw genomen. “Niet harder dan seis nudos” roept Paul nog. Ze knikken en langzaam komen we op deze snelheid. In het begin is het heel spannend. Moeten we meesturen? Of gaat het goed zo? Het is de eerste keer dat we dit meemaken. Meesturen is niet nodig. Wel rekken de lijnen flink uit. 40 cm over 12 meter. Dat is goed. We voelen niet dat er gerukt wordt aan de boot. Wel zijn er enkele schavielpunten. Nu komen de beschermende pijpen die we ook voor de lange ankerlijnen gebruiken goed van pas. We boffen dat het zo’n glad zeetje is. Maar ja, als er meer wind was geweest hadden we nu niet in een sleurhut gezeten. Heel paradoxaal. Nu alles goed gaat, ga ik weer te kooi. Voor mij de beste remedie bij stress. Het prachtige landschap gaat aan me voorbij. Paul haalt me er nog wel eens bij, het is prachtig!, maar mijn ogen denken er anders over. We moeten nog 20 mijl als ik wakker wordt en ik zie dat het al donker is. Paul ligt te rusten achter de schuifpui, maar zodra hij me ziet kan hij toegeven aan de slaap en zakt hij weg in een soort van coma. Hij merkt niet dat ik over hem heen banjer, een poos buiten zit, de boel binnen aan kant maak.
Na twee uur is de boot aan kant. Weg loodskooien, slingerzeilen, boekenkastbescherming en weg afwas. Ons bedje weer aan kant, vuile was in een zak in de punt, aanrecht en badkamer gepoetst. In het donker probeer ik wat van de omgeving te zien, maar door een sterke schijnwerper van de sleepboot op de sleeplijn en op onze boot onmogelijk. Toch kijk ik een hele poos in het niets.
Hoe vind ik dit nou eigenlijk? Wat ons is overkomen?
Het is goed zo. We deden wat ons het beste leek. We waren moe van de afgelopen drie maanden. En nu is het einde in zicht.

Toen we in Ushuaia aan kwamen zijn we door een kleiner bootje overgenomen. Deze heeft ons naar een steiger van yachtclub AFASyN geduwd. Daar stonden weer andere prefecturas klaar om een lijn aan te nemen. Toen we goed aan de steiger vast lagen kwam er een ‘hoge’ prefectura aan boord en heeft met ons de situatie doorgenomen, de paspoorten en scheepspapieren gecontroleerd. Het logboek, wat ik altijd heel pietluttig bijhoud, heeft grote diensten bewezen. Tijden, posities, luchtdruknotities, en nog meer, ook al was het in het Nederlands, zijn bekeken.
De borrel die we dronken toen hij weg was smaakte in het hoofd beter dan in werkelijkheid. Te moe. We hebben de wekker gezet toen we te kooi gingen. De wekker omdat we ons de volgende ochtend om 9 uur op het kantoor van de prefectura melden moesten. Daar werden we nog drie en een half uur bezig gehouden om samen met een tolk een rapport samen te stellen.
Of dit alles financiële consequenties heeft kunnen we nog niet zeggen. Gezien de sfeer denken we van niet.
We zijn nu een paar dagen in Ushuaia. Nee, nog niet naar de motor gekeken. Wel lekker bij geslapen, overheerlijke kazen gekocht, happy hour gehouden, uit wezen eten, een mes gekocht en een mooi sierraad. En ook nog een hoed. Lekker spenden na drie maanden. We liggen aan een steiger waar het een komen en gaan is van grote jachten. Wij horen bij de kleintjes. Vele varen met `vrienden´. Het woord charteren is op deze steiger een verboden woord. Het is opvallend hoe veel overeenkomsten deze vriendenschepen, die tochten maken naar Antarctica, hebben met duikboten. Nee, wij hebben met onze Nije Faam de grens bereikt. Wij blijven tussen de scheren van de Patagonische eilanden. Maar eerst de motor. Alles op zijn tijd.

Vanaf Uruguay heb ik een dagboek bijgehouden. Dat was plezierig om te doen omdat het voor mij een spannend stuk was. Door het te verwoorden een stuk verwerking. Gezien de reacties voor heel veel vrienden en naaste familie fijn om te lezen. Nu zijn we in Ushuaia. We blijven nog een hele poos in deze omgeving, Puerto Williams, Ushuaia, heel veel caleta´s hier in de buurt. We gaan wandelingen maken, rugzaktrektochten en komen in juni voor een paar weken naar Nederland. En nu sluit ik het dagboek: van Piriápolis tot Ushuaia af. Vanaf eind maart zijn er weer de maandelijkse nieuwsbrieven te lezen op de site. Reacties zeer welkom.

Locatie: 

Reacties

thuisfront Maarssen

Een tweede poging ga ik wagen; kan nergens meer mijn reactie vinden, die ik net gemaild heb! of niet??Hier alles oke; we zijn in spanning en afwachting van de operatie van onze Bregje ,morgen (13 mrt.) Puk slaapt al op Opa

Pasen in de sneeuw

Ha die Marietta en Paul.
Dat was erg spannend die overtocht. Blij dat jullie het gered hebben.
Hier is 't bijna Pasen, vorige week 3,5 uur Matheuspassion geluisterd in Maastricht, een lange zit. Maar wel mooi. Ik zit al 5,5 week in het rode gips en moet nog 1 week. Gelukkig heb ik een miniscootmobiel zodat ik zelf boodschappen kan doen en Coco Bill uitlaten.
Heb net jullie site gekregen van Annemiek, ga jullie vanaf nu volgen.
Maak het goed en tot mails.
Groetjes: Marcia

Paul en Marietta ontmoet in Ushuaia

Hallo allen die dit lezen,
Een groepje Djoser reizigers trekt al bijna 3 weken door Patagonie- Argentinie. We eindigen op 24 maart in Ushuaia en drinken daar in een heel oud cafeetje een gezellig drankje. Worden we aangesproken door een gezellige Nederlandse meneer. Goh, zeggen we geinend tegen hem, ben je hier met Kras vakanties?
Nou nee dus, dat was Paul! Hij haalde Marietta er snel bij (met hoed!) en we hebben een uurtje gezellig met elkaar gepraat. Beiden zagen er zeer gezond uit en vulden elkaar in het gesprek heel goed aan!
Ik heb in verwondering naar ze zitten kijken. Drie jaar en zo ver van huis, petje..ehh..hoedje af. Volgens ons ging het prima met ze. We hebben een gezamenlijke foto gemaakt, maar door de problemen staat die nog niet op de website denk ik.
Paul en Marietta, het was bijzonder en heel leuk om jullie daar tegen te komen. Jullie foto zit ook in ons boek. Het ga jullie heel goed.
Namens de hele Djoser-groep ontzettende hartelijke groeten!
Elga de Brave