Nieuwsbrief december 2007

afbeelding van Mariëtta

za, 01/12/2007 - 17:04 - 01_ vertrek uit Piriapolis_ Uruguay_001 ©01_ vertrek uit Piriapolis_ Uruguay_001
Yes, we zijn onderweg…..
Eigenlijk is op 1 december de reis naar het verre zuiden van Zuid Amerika al begonnen met het vertrek uit Piriápolis, Uruguay. Na een knuffel, een hand, een kus, een presentje klommen we aan boord van de Nije Faam en toen we het havenhoofd uitvoeren zagen we iedereen die ons dierbaar geworden is op de kaai.

za, 01/12/2007 - 17:17 - 02_ dag Jean_ Helena_ Feder__co_ Lennart_ Louis_ Franc___ miss Italia en alle andere lieve mensen_001 ©02_ dag Jean_ Helena_ Feder__co_ Lennart_ Louis_ Franc___ miss Italia en alle andere lieve mensen_001
Het afscheid ging ook hun niet in de kouwe kleren zitten. Afijn. Na meer dan een jaar niet echt meer gezeild te hebben kregen we direct na vertrek ongevraagd een spoedcursus inslingeren. Woaw. Hoe moest het ook al weer? Na enkele schoonheidfoutjes waar we het hier niet over zullen hebben voeren we met hoge snelheid en wind in de rug richting Mar del Plata. Op dag twee kregen we gelukkig wat rust, moest zelfs de motor bijgezet worden en werden we verblijd met een nieuwe dolfijnensoort, de Dusky Dolphin ofwel de donkergestreepte dolfijn. zo, 02/12/2007 - 17:09 - 03_ donkergestreepte dolfijn_ Lagenorhynchus obscurus_001 ©03_ donkergestreepte dolfijn_ Lagenorhynchus obscurus_001
Paul daagde ze uit op het voordek door met een stootwilletje aan een
lijntje te hengelen. Het zijn speelse dolfijntjes, ze deden af en toe een buitelingetje en zwommen in formatie rondjes om en onder de boot. Leuk hoor. Heerlijk om weer op weg te zijn. Op 3 december kwamen we in
alle vroegte aan in Mar del Plata. ma, 03/12/2007 - 13:00 - 04_ aanloop van Mar del Plata ©04_ aanloop van Mar del Plata
Al snel vonden we een plekje voor onze boot in Yacht Club Argentina. We mogen hier een week gratis liggen. Hopelijk is dat voldoende om de boot te bevoorraden en
de laatste bootspullen te scoren. Bij Carrefour worden drie grote winkelwagens volgeladen en een taxi bracht ons, Carolien van de Giebateau, en mij én alle boodschappen ma, 10/12/2007 - 00:39 - 08_ veel cola en een hele varkenspoot ©08_ veel cola en een hele varkenspoot
terug naar de Nije Faam. Ik ga aan de slag met potten en pannen en weck gehakt, kip en runderlapjes in glazen potjes. Paul heeft weer enkele technische klusjes aan boord gedaan en probeerde tevergeefs ankerketting te scoren. Wel hebben we nu een nylon ankerlijn van 50 meter. Ogen aanplitsen etc, en meer van dat werk. Giebateau vertrekt al snel, wij
nog niet, we zijn er nog niet klaar voor. Met het volgende weerwindow willen wij ook vertrekken. Dat lijkt er al snel aan te komen en we prikken zondag als vertrekdatum. Ik geef een groenteboer een lijstje met groente en fruit en vraag hem dat op een veiling te kopen omdat het voor een paar weken is. De bakker krijgt er ook een klusje bij en op de laatste dag voor vertrek kopen we nog een hele kaas. Het lijkt wel dat ik voor zes man ingekocht heb, mijn hemel, waar moeten we alles laten. Het fruit en de groente wordt in netten gedaan, voor de zekerheid rijg ik de netten deze keer dicht. De kaas gaat naar een koele ruimte, de rauwe ham, we hebben een hele varkenspoot gekocht, jammie, hangt in de punt en het brood is verdeeld over diverse kastjes. Brood kan je natuurlijk niet inkopen voor een hele maand, dus ook nog maar een paar pakken vers broodmeel erbij gescoord. Paul schroeft alle losse luiken vast en zet perspexplaatjes voor de boeken. Alle losse dingen worden opgeruimd, kastjes met extra latten vergrendeld. We weten dat het stuk wat nu gaat komen erg woelig kan zijn.

Vanmorgen, 16 december, zijn we dan echt vertrokken om kwart voor tien met windstil weer en een stralende zon, voor de tocht met tussenstops indien nodig naar Ushuaia. Heerlijk hoor zo'n rustig begin van deze monstertocht. Op het gemakje aan alles wennen. Ik kan zelf vrij snel aan een leesboek beginnen. In de middag krijgen we wat wind en kan de motor uit. Met de SSB radio haal ik een weerkaartje en gribfiles binnen. We doen om beurten onze wachtjes. In de avond passeert en nog een enorm containerschip. We roepen ze op, maar ze spreken nauwelijks engels, maar ze hadden ons wel gezien (zeggen ze). Ook kunnen we even kletsen met Paul en Carolien van de Giebateau. Zij hebben intussen in San Blas een depressie afgewacht, maar zeilen ook nu weer verder zuidwaarts. Giebateau is van plan om, voordat ze naar Ushuaia gaan, de Falkland eilanden te bezoeken. In mijn wacht, die van 20 tot 24 uur is zie ik de rode boordlichten van een groot schip. Op de radar zie ik dat het nog 8 mijl van ons verwijderd is. Het schip blijft op dezelfde
koers liggen en ik begin me na een poosje toch zorgen te maken. Zo'n schip zou toch heel snel voorbij moeten zijn. Na een uurtje maak ik Paul toch maar wakker om samen te kijken. Net iets te vroeg want even
later roept dat schip ons op en we maken uit het gebrekkige spaans/engels op dat het schip daar voor anker ligt. Vandaar dat het niet voorbij kwam, maar waarom dan die boordlichten. Toen we vlak langs het schip voeren zagen we dat het schip toch de juiste verlichting voor een schip ten anker had. Volgende keer toch maar beter opletten. Als ik dan tijdens de hondewacht in mijn bedje ligt hoor ik Paul druk bezig op het dek. De wind wakkert aan tot 25-30 knopen en het grootzeil moet gereefd worden. Gelukkig draagt hij altijd een gordel met lifeline, ik kan lekker blijven liggen maar blijf toch luisteren of ik het gerommel nog hoor. Het schiet lekker op met deze wind. We zijn nu ik dit schrijf nog geen 24 uur op weg en er staat al 130 mijl op de teller. Voor zover ik het nu kan overzien hebben we nog een paar dagen goed weer, daarna komt er een depressie
met harde wind uit het zuiden, daarvoor willen we ergens schuilen. Ik ben benieuwd waar dat zal zijn.

18 december 2007
Gisteren viel de wind ineens helemaal weg en moest de motor worden bijgezet. Om 5 voor 4 's middags moeren we de magische breedtegraad van 40 graden S over. We zijn aangekomen bij de roaring fourties. Nou, dat hebben we geweten. Net of de wind het wist dat hij dan hier anders moet gaan waaien. Hij ging helemaal tegen staan en nog flink ook. De zee werd heel onaangenaam. Paul heeft de stormfok aangeslagen en het grootzeil laten zakken. Met bezaan er nog bij moesten we aan de wind gaan varen in een zee die meer weg had van een golfslagbad. Weg heerlijke oceaandeining. Om nog enigszins onze koers te kunnen houden hebben we het ijzeren zeil (de motor) ook bijgezet.
Vanmorgen nieuwe gribfiles opgehaald met de SSB radio. Er komt over 3 dagen een flinke depressie met de nodige bagger over ons heen. Halen we Peninsula de Valdes nog of worden we vlak voor de ingang terug
geblazen naar Mar del Plata? Kaarten goed bekeken, boek geraadpleegd, overleg via SSB met Giebateau die inmiddels in Baia Janssen liggen, we duiken onze eerste schuilplaats San Blas in. (40gr,33'00S-
62gr,13'50W)We hopen er vanavond ons anker te kunnen laten vallen. Dan kunnen we weer achter Kaap Kont gaan liggen ipv ieder in zijn loodskooitje.

19 december 2007
Allereerst Bep gefeliciteerd met je verjaardag. En Paul en Carolien met jullie trouwdag. Vanavond drinken we een glaasje op jullie gezondheid.
Toen we gisteren besloten om aan te koersen op San Blas heb ik twee waypoints die ik doorkreeg van Giebateau in de gps gezet. Die twee waypoints zijn erg belangrijk omdat ze ons tussen twee zandbanken
loodsen. Er kan hier 4 knopen stroom mee of tegen staan, dus zaak om het tij mee te hebben. Via het programma WXtides kon ik achter de getijden van Quequen en Calete de los Loros komen. Niet van San Blas.
San Blas ligt er tussen, dichter bij Calete de Loros dan bij Quequen. Toen heb ik uitgerekend dat het hoogtij in San Blas rond 16.15u teverwachten kan zijn. Omdat we de koers van Peninsula de Valdes
verlegden naar San Blas werd het ook beter bezeild. Om toch vooral voor 16.15 u op het eerste waypoint te zijn hebben we alles uit de kast gehaald en met behulp van het ijzeren zeil waren we ruim op tijd
bij dit punt. De dieptemeter gaf bij de bank 3,9 meter aan. Voldoende voor ons. Hoe dichter we bij San Blas waren hoe harder de boot ging lopen. Op een gegeven moment gingen we boven de 8 knopen. Recht voor
het dorpje hebben we de spijker in de grond gegooid. Het was meer dan een jaar geleden dat we geankerd hadden, maar het ging goed. De eerste keer lagen we te dicht bij andere bootjes zodat we weer anker
opgingen, maar de tweede keer was het raak. Het anker zit als een huis. Hier wachten we de harde wind af.
De prefectura naval (havenautoriteiten) waarmee we al via de marifoon gecommuniceerd hadden kwamen rond 8 uur 's avonds aan boord om onze papieren te checken en ook omdat ze dat wel gezellig vonden, ze bleven in ieder geval lang kletsen en wilden de boot graag bekijken. Intussen kregen we ook Carolien en Paul van de Giebateau aan de radio wat het helemaal gezellig maakte, de jongens van de Prefectura hebben alles
met veel interesse gevolgd. Toen zij van boord gingen hebben Paul en ik nog een glaasje gedronken op de afgelopen dagen en hebben we onze varkenspoot aangesneden. wo, 19/12/2007 - 18:06 - 14_ Chardonney_ meloen met rauwe ham ©14_ Chardonney_ meloen met rauwe ham
Lekkere rauwe ham met een stukje meloen. Niet verkeerd toch? Daarna zijn we ons bed in gedoken en
hebben 10 uur vrijwel aan een stuk geslapen. Vanmorgen heeft Paul de jerrycans met diesel in de tank vegoten. Deze staan nu klaar om gevuld te worden. Terwijl ik dit stukje schrijf zie ik de barometer vallen met elke uur een milibar. De harde wind kondigt zich aan. We blijven maar even aan boord en kijken of het anker het houdt.

20 december 2007
Het anker heeft gehouden en met de hoeveelheid wind viel het reuze mee. do, 20/12/2007 - 16:18 - 15_ Nije Faam voor anker bij San Blas ©15_ Nije Faam voor anker bij San Blas
We hebben een relaxed agje gehad. Veel lezen. Terwijl in Nije Lamer de eerste korte baan wedstrijd op natuurijs werd gereden, werd op de Nije Faam van een flesje Chardoney met weer die lekkere rauwe ham en meloen genoten. Vanmorgen heeft Paul de bijboot te water gelaten en is naar de kant geroeid om twee jerrycans diesel te halen. Ik zag door de verrekijker dat hij nog geen vijf meter heeft hoeven lopen of er stopte al een auto die hem meenam naar het pompstation en weer terug bracht naar de bijboot. Ook kreeg Paul van die chauffeur een zakje met vangvisjes. Dus de hengel hangt nu ook weer in het water. Na deze vijftig liter is Paul nog twee keer naar de kant geroeid, we hebben nu in totaal 150 liter diesel getankt. Achteraf hadden we toch beter ook in Mar del Plata kunnen tanken, maar Paul vindt dit veel avontuurlijker. Ja,ja. Terwijl hij bezig was heb ik een weerberichtje binnengehaald met de SSBradio en dat bestudeerd. Morgen krijgen we weer veel wind uit het zuiden, maar daarna zit er misschien een gaatje voor ons. Een dag wind in de rug, een dag kruisen en dan weer wind in de rug. zo, 31/07/2011 - 16:39 - 16_ weerkaart via ssb radio ontvangen_15 ©16_ weerkaart via ssb radio ontvangen_15
Dat zou voldoende moeten zijn om naar de volgende schuilplaats te gaan. Hopelijk is dat Caleta Horno, want die is Bokitoproof. Morgen nog maar eens een weerberichtje
aanvragen.

21 december 2007
Nadat Paul gisteren voor de vierde keer naar de wal geroeid was om nog een tank diesel en twee tanks water te gaan halen zijn we samen naar de wal gegaan. We hebben lekker gewandeld in San Blas. Het is een
klein toeristendorpje met 700 inwoners. Er komen hier vooral mensen die graag vissen. We zien de ene hengelsportwinkel na de andere. We gaan kijken bij een aantal hengelfamilies. De hele familie vist. We zien een paar dikke vissen liggen die we graag in onze rookdoos zouden zien. Een vrouw vangt een klein haaitje. Als we een opmerking maken dat die dikke zeker veel beter zijn geeft ze te kennen dat haaitjes lekkerder zijn, ze hebben geen graten. Toch maar eens een recept voor haai scoren dan. Het kind van de familie vangt een kleine rog. Die is blijkbaar niet te eten want hij wordt nadat hij eerst op zijn rug gegooid wordt om niet door de staart gestoken te worden, ontdaan van het vishaakje en opzij geschopt. Ik moet moeite doen om me niet hiermee te bemoeien. Ik had liever gezien dat ze het rogje teruggooiden. We lopen wat verder en kopen op de terugweg nog 24 blikjes bier en wat lekkere worstjes en kaas. Zo komen wij de winter wel door. Over winter gesproken: In Nederland begint vandaag de winter, hier de zomer. Ik heb vandaag wederom weerkaartjes binnengehaald, ook nog weersinformatie van internet (Ugrib) gekregen van Peter en Paula (Pacific Blue). Morgen vertrekken lijkt ons niet handig. We moeten wat langer geduld hebben om het op ons volgende traject zo aangenaam mogelijk te hebben. Vandaag hebben we tot 35 knopen zuidenwind over ons heen gekregen. Nije Faam werd weer een kermisattractie waarvan Paul een beetje groen werd. We liggen hier tussen wat zeevistoeristenbakken. Door de sterke wind en de stroming draait ieder op zijn eigen manier om zijn anker of mooring. Vandaag was het kantje boord of we hadden schade opgelopen. De catemaran die normaal zo'n 100 meter verder ligt kwam gevaarlijk dichtbij. Of wij bij hem. Nog net op tijd konden Paul en ik ieder een flinke bolfender tussen de schepen houden. We renden met die dikke bal van voor naar achter om toch maar vrij van het schip te blijven. Toen we even weer vrij van het schip waren heb ik onze motor gestarte en een flinke dot gas gegeven. Oef. Daarna ging Paul kijken of er al een lekkere vis aan de haak zat. Hadden we toch ook een haaitje gevangen. We hebben hem maar terug gegooid en ik heb een vegetarische maaltijd bereid. Hebben jullie soms een recept voor haai?

22 december 2007
Hebben jullie alle kerstboodschappen al binnen? Hoe lang was de file voor de kassa? Wij liggen nog steeds voor anker voor het plaatsje San Blas. Het waait flink uit het noorden waardoor we nu aan lager wal liggen. Gelukkig bouwen de golven zich niet heel hoog op. Maar de boot stampt behoorlijk. Was Paul gisteren ook al niet lekker, vanmorgen stond hij nog zieker op. Iets verkeerds gegeten, zegt ie. Maar ik heb hetzelfde gegeten en het is allemaal bootspul. Vanmiddag was het al weer wat beter met hem. Nu maar bidden dat kapiteintje weer het baasje wordt want overmorgen zouden we kunnen vertrekken. Tenminste voor zover ik het nu kan overzien. Vandaag hebben we samen zo’n vijfhonderd bladzijdes gelezen.

23 december 2007
De hele nacht heeft de boot geschommeld. Menig keer zijn we opgestaan om te kijken of het anker het wel hield en we niet te dicht bij andere boten in de buurt kwamen. Het is allemaal weer goed afgelopen. Toen vandaag de wind wat ging liggen is Paul weer even naar de kant geroeid om brood en vlees te kopen. Ook heeft hij de prefectura al verteld dat we van plan zijn morgenochtend te vertrekken. Ik ben weer bezig geweest met het bestuderen van de weerkaarten. Om ze beter te begrijpen heb ik een blanco kaart gemaakt van Zuid-Amerika met parallellen en meridianen. Steeds als er dan een weerkaart binnen komt via de radio, (die kaart wordt dan met het programma meteoscan op de laptop zichtbaar), trek ik die blanco kaart over en teken dan de hoge en lage drukgebieden over. Een groot hoog ligt meestal op de 40ste breedtegraad op de Oost Pacific en een ander groot hoog op de 40ste breedtegraad op de Zuid Atlantische oceaan. De depressies, lage drukgebieden, trekken van west naar oost onder Zuid-Amerika door. Op de kaart lijkt het wel een trein van depressies. De een na de ander komt onderdoor. Als die twee hoge druk gebieden nu maar dicht genoeg bij elkaar liggen blijven die lagen (=lage drukgebieden) lekker onder. Maar als die hogen wat uit elkaar drijven kan er zomaar een laag naar boven schieten en wij hier last van krijgen. Op dit moment liggen de twee hogen vrij stabiel, de gribfiles geven aan dat we vanaf morgen vier dagen wind uit het noorden mogen verwachten. We hebben een dikke drie dagen nodig om in een gebied met enkele schuilplaatsen te komen. Tijd om de boot weer klaar te maken. We moeten om bij San Blas weg te komen afgaand tij hebben om met de ebstroom tussen de zandbanken door te glijden. Om 9 uur is het morgenochtend laag. Wij plannen om 5 uur te vertrekken, het is hier dan al licht, het water is nog vrij hoog zodat de banken nog onder staan en we geen brekers in de buurt van de boot krijgen. Vanaf hier is het zo'n 10 mijl varen tot we in veilig diep vaarwater zijn. Vanavond gaan we de loodskooitjes al klaar maken voor de komende paar dagen. Zojuist heb ik weer draadjesvlees in de snelkookpan klaar gemaakt en vanavond maak ik er een lekkere groentesaus bij zodat ik morgen weinig tijd aan koken hoef te besteden. Paul is in de weer om enkele spleten tussen het vaste deel van de buiskap en het doek te dichten met plastic en ducktape. Tijdens de vorige tocht kwam er steeds wat zout water door als we een golf in de kuip kregen. Het moet natuurlijk wel lekker blijven in onze buiskaptent, achter de schuifpui.

24 december 2007
De dag van vandaag begon nog wel zo mooi. Hoewel de wekker op kwart voor vijf stond waren we beide kwart voor vier klaarwakker. De spanning van het vertrekken zullen we maar denken. Het was nog donker, wat mij op het idee bracht om nu alvast de gribfiles die ik gisteren aangevraagd had op te halen. Normaal probeer ik die rond negen uur op te halen, maar dan is de verbinding niet zo best. Later op de middag gaat het altijd heel snel. Maar nu het nog donker is, en het station in Chili waar het vandaag moet komen ook, zou het best wel eens snel kunnen gaan mits ik een lage frequentie kies. Inderdaad vlogen de bytes door de ether. De gribfiles gaven een goed beeld. Zelfs nog beter dan gisteren. Een rustig eerste dagje, een tweede dag die als een speer zou kunnen gaan en dan nog enkele dagen met ons meelopende winden. We hebben rustig ontbeten en het vertrek voorbereid. Met de volle maan achter ons voeren we op de ebstroom richting zee. Paul loopt nog even naar de punt om het anker vast te binden en hoort of voelt ineens een pang in zijn ribbenkast. Hij komt terug en zegt tegen mij: "Ik denk dat ik nu een gebroken rib heb". Ik kijk hem ongelovig aan maar bedenk snel dat ik zó niet wil vertrekken. Paul denkt er nog iets anders over. Ik herstel liever als we in Caleta Horno zijn. Ja, aan mijn hoela. Dat duurt nog drie vier dagen, en wil je met een gebroken rib al dat werk aan de zeilen doen? Wat moet je dan? We worden elke minuut verder de zee op gespoeld. Uiteindelijk gooit Paul met een van pijn vertrokken gezicht het roer om. Okey, we wachten hier nog een of twee weekjes. Dan varen we maar nu met de opkomende zon in onze rug terug naar de ankerplek waar we zojuist vandaan kwamen. Tegen de stroom in duurde het wel wat langer voor we terug bij af waren. Tijd om even aan deze koerswijziging te kunnen wennen. We ankeren nu net iets verder van de andere bootjes af en moeten nog eens opnieuw ankeren omdat het anker niet meteen houdt. We roepen de prefectura aan en delen mee dat we terug gekomen zijn. Als we de reden vertellen bieden zij meteen hulp aan om ons naar het ziekenhuis te brengen. Maar daar wil Paul nog niks van horen. Het is niet de eerste keer dat hij een rib breekt. Zo denk je de kerstdagen op zee door te brengen, zo breekt er met die rib een andere tijd aan.
Wordt vervolgd.

25 december 2007
Hoe breek je ineens een rib terwijl je niks doet? Toen we vanaf Mar del Plata hierheen voeren heeft Paul al een rib gekneusd. Dat kwam omdat hij tijdens het opschieten van een val bij de mast zijn evenwicht verloor en tegen de mastreling aan smakte. Hij kwam toen met zijn zij tegen de het hoekje van de mastreling daar waar de reling hij net naar binnen wijkt. De boot maakte een onverwachte schuiver doordat er een golf opzij tegen de boot aan beukte. Paul was aangelijnd en kon zodoende met twee handen werken aan het opschieten van de val maar verloor mede hierdoor zijn evenwicht.We zijn toen omdat het weer niet goed meezat gaan schuilen in San Blas. Dat hebben jullie kunnen lezen. Wat ik niet schreef is dat Paul flink last van zijn rib had. In San Blas is hij flink in de weer geweest met het sjouwen met jerrycans diesel en water. Pijn deed zijn rib nog wel, maar flauw deed Paul hier niet over. Ik denk dat het met die rib een beetje ernstiger was dan ik aanvankelijk dacht. Het is gegaan zoals het is gegaan en achteraf maar goed dat we hier zijn. Het was wel echt balen gisteren. We hadden tijd nodig deze teleurstelling te verwerken. 's Avonds zijn we met de Nije Faam verhuisd naar de andere kant van het kanaal. Onze anker positie is nu: 40˚31'897S en 62˚13'431W. We liggen nu beschermd voor die door ons zo gewenst noordoosten wind. Een heerlijk plekje helemaal alleen. Als het water valt komen er rondom ons wadden droog te liggen waar vogels hun kostje bij elkaar scharrelen. Toen we ook nog bezoek kregen van een zeeleeuwtje kon ik weer lachen. We hebben een hele goede nachtrust gehad, geen geschommel en veel vogel geluidjes om ons heen. Vanmorgen heb ik de boot versierd. Kerststrikjes en kerstengeltjes zijn op de kastdeurtjes bevestigd, guirlandes aan het plafond gehangen en ons kerstkleedje aangepast om binnen op tafel te kunnen liggen. di, 25/12/2007 - 17:29 - 22_ kerstkleedje gemodificeerd ©22_ kerstkleedje gemodificeerd
Daar moest even de schaar en de naaimachine voor aan te pas komen, want de mastvoet steeds midden door de tafel en nu ook door het kerstkleedje. Daar zitten we dan met onze warme kerstmutsen op. Ervan maken wat ervan te maken valt. Wij wensen ieder die dit leest een zalig Kerstfeest. za, 15/12/2007 - 14:37 - 20_ kerst 2007 ©20_ kerst 2007

28 december 2007
Op ons schommelende bootje. Onze vijfde verplichte rustdag loopt alweer ten einde. Doordat we nu waarschijnlijk een week of twee op dezelfde plek blijven schrijf ik niet meer elke dag een stukje. De dagen lijken veel op elkaar qua tijdsbesteding. Ik realiseer me nu ik dit schrijf dat ik sinds we vertrokken uit Mar del Plata, nu twaalf dagen geleden, pas een keer van boord gegaan ben. Blijkt wel dat ik hier goed tegen kan. Het verveelt me nog geen minuut. Na een hectische tijd is het een soort van retraite. Veel lezen, handwerken, af en toe een visje klaar maken. do, 27/12/2007 - 15:23 - 23_ Paul vist ©23_ Paul vist
Paul is lekker aan het vissen geslagen en hij ving zo vaak een haaitje dat ik er een recept wat ik lang geleden van Sofia van de Argo kreeg op nageslagen heb. De haai filets moeten gemarineerd worden in het sap van een citroen vermengd met olie en salie. Heb ik allemaal aan boord. Gisteren heb ik de filet in de marinade gezet, in een tupperware doosje en vanmiddag haal ik ze uit de koelkast. Lekker voor de lunch dacht ik nog. De haai filets worden gebakken. Terwijl dat lekker staat te bakken komt er een lucht van ammoniak in mijn neus. Is die Paul iets aan het schoonmaken of zo? Nee, hij zit verdiept in een Mankell. Dichter bij de bakpan wordt de lucht steeds sterker. Het komt van die haai. Toch maar voorzichtig proeven. De haai is eigenlijk heel smakelijk maar een lichte ammoniak lucht blijft toch rond mijn mond hangen. Over boord ermee. Later op de middag komen een paar Argentijnen met hun rubberboot dicht bij onze boot. We begroeten ze en we krijgen zo maar een vis van ze. Eerst bieden ze een haai aan, daar bedanken we ze vriendelijk voor, maar voor een ander hebben we wel belangstelling. Wij nodigen hen op onze beurt aan boord uit voor een drankje en ik vertel het verhaal van de haai en de ammoniak. Zij weet meteen te vertellen wat er mis gegaan was. De haai moet meteen nadat die gevangen is in moten gehakt worden, gebakken en geconsumeerd anders gaat ie naar ammoniak stinken. Ik moet voorlopig niet meer denken aan haai voor de lunch.

Locatie: