Kerst 2007-12-25

za, 15/12/2007 - 14:37 - 20_ kerst 2007 ©20_ kerst 2007
Kerst 2007 zal voor mij altijd een heel bijzondere zijn.
Terwijl heel Nederland zich warmt in huislijke sfeer aan openhaard en glühwein, liggen wij met de Nije Faam op positie 40º 31,89' S en 062º 13,46' W aan ons anker in een gebied, het best te vergelijken met de wadden, bij San Blas, Argentinië.
We hadden al verder naar het zuiden willen zijn, maar zijn hier gestrand door een blessure van de schipper. Op de weg hier heen vanuit Mar del Plata ben ik bij het opschieten van een schoot, dat doe je met twee handen, door een onverwachte beweging van het schip op een golf, onzachtzinnig met de mast reling in aanraking gekomen. Het gevolg een zeer pijnlijke ribbenkast op de tweede of derde rib onder het borstbeen laatste gedeelte. De pijn zakte na een paar dagen, maar daarvoor kreeg ik in de plaats een lome pijn in mijn linkerbovenarm. Hoe ik daaraan gekomen ben liet zich niet verklaren uit een molest, of ik zou in mijn slaap iets verkeerds gedaan moeten hebben. Maar het kan ook een gevolg zijn van mijn ribblessure waarbij de mild ook een opdonder gekregen heeft. Ook die pijn werd dragelijk en voelde ik me alweer een hele Piet of Paul. Ik ben zelfs enkele malen met de bijboot naar de wal geroeid om te foerageren.
Maandag de 24ste december besloten we zelfs op een goed weerwindow door te gaan naar het zuiden, richting Caleta Horno. Toen het anker op was en wij met een flink vaartje op de ebstroom naar buiten liepen, moest ik nog wat werk doen op het voordek. Bij het voorover bukken om een lijntje te pakken aan het anker, om dat goed vast te zetten op de ankerlier bolder, hoorde ik een knak in een rib en dacht meteen dit geluid ken ik en dat zit niet goed. Terug in de kuip besluiten we om te draaien en in San Blas in recuperatie te gaan. Dat was dus gister. Bij bepaalde bewegingen komt er een spiercontractie met zeer pijnlijke reacties in de geblesseerde rib.
Hier liggen we nu, gevangen door deze blessure. Ik baalde verschrikkelijk, maar Mariëtta had er snel vrede mee. Kerst nu niet op zee maar ergens in de middle of nowhere. Zeg maar, midden op het wad met zicht op Midsland, wat hier San Blas heet.
Als het echt een ribbreuk is zal dat zo'n week of drie duren voordat er weer vol gevaren kan worden. En dat is nu precies wat het leven interessant en onvoorspelbaar maakt. Zo denk je nog: ik ga links, en het wordt rechts, omdat links even niet beschikbaar is. Niks maakbare wereld, gewoon je schikken naar de omstandigheden. Planningen in de toekomst moeten aan gepast worden, want deze tijd hier gaat af van de tijd in het zuiden van Zuid-Amerika en dat willen we niet. Het is een van de mooiste en ruigste natuurgebieden die er nog zijn op aarde. Dus? We gaan daar gewoon een jaar langer blijven. Niks gauw, gauw, gauw. We komen daar maar een keer en dan willen we wel wat gezien hebben van dit laatste stukje paradijs op aarde.
Ondertussen brengen we de tijd door met wat vissen en boekje lezen. Ik heb nog nooit zoveel tijd gehad om boeken te lezen en gelukkig hebben we er wat aan boord. Het laatste boek was: "De kinderen van Moembi" van Barbara Wood (ISBN 90 6790 2128) een schitterend boek over de barensweeën van het land Kenia. Omdat ik in dat Oost Afrika nog al wat heb rondgetrokken leeft zo'n boek veel meer, dan dat ik er nog nooit geweest zou zijn. Zo ook het boek: "Portret in Sepia" van Isabel Allende. Een familie roman met daar in verweven een groot deel van de Chileense geschiedenis.
Juist door het maken van deze reis is er tijd om te lezen en tegelijk die wereld te bezoeken om zo de samenhang der dingen nog beter te kunnen doorgronden.
De wereld wordt daardoor wel steeds kleiner of overzichtelijker, het kan ook zijn dat dat alleen maar lijkt omdat wij er dichterbij komen. Heerlijk om na een arbeidzaam leven nog een tijdje te kunnen genieten van de dingen om ons heen en opzoek te gaan naar restanten van het paradijs, terwijl de rest van de wereld ten onder gaat aan vlijt en voortplantingsdrift.

Nu is het ook weer niet zo dat deze reis op vakantie lijkt. Het is steeds weer een strijd om de boot in orde te houden (zie foto boek 20) en om bij nacht en ontij op zee te zitten. Steeds weer met het weer bezig zijn om een verantwoorde beslissing te nemen om te vertrekken of juist niet. Het leert je dat vaak niet kan wat je wilt, maar dat je moet toeslaan als het kan. Afzien wordt afgelost door de vreugde van het behouden aankomen. Spanning en ontspanning, sensatie en genieten, pijnlijden en juichen, lief en leed, het lijkt wel leven. Houdt het anker wel?
Hier in het zuiden zijn we ons dat meer bewust dan op breedten dichter bij de evenaar.
Ja, en dan breek je een rib of zo en dan wordt alles ineens anders. Niet dat dat nou zo'n ernstige blessure is, maar je bent toch niet fit genoeg om door te gaan. Ik moet, wat het zeilen betreft. alles alleen doen. Mariëtta loopt wel haar wachten, voert zichzelf en de schipper en doet de navigatie en zorgt daarmee dat ook de schipper aan zijn slaap komt. Maar uit de kuip komt ze niet om iets aan de zeilen te verstellen. Gelukkig heeft ze er goed zicht op, wanneer ze mij wakker moet maken om actie te ondernemen. Ook zo kun je een goed team zijn. Ze is alleen bang als mij wat overkomt, wat dan. Dan moet ze zelf die boot naar de kant zien te krijgen, wat volgens mij haar best zal lukken. Maar angst kan je er toch voor hebben.
Kerst 2007, als een lamme kraai vast in San Blas.
Mariëtta heeft de boot in kerstsfeer gebracht, met een kerst boompje, kerstlichtjes en andere kerst tierelantijnen. Op de tafel ligt het kerstkleedje wat al vele jaren bij mij thuis in gebruik was, maar nu met een gat er in om de mast door te laten.
Hoewel we hier van alles verlaten liggen, is er rust aan boord en een zekere knusheid valt op. We zijn van alle gemakken voorzien en hebben voldoende van alles aan boord om hier nog wel drie maanden te kunnen blijven liggen. Alleen met ons zelf, de SSB-radio, de spelletjes en onze boeken.
Die SSB-radio is ons enige contact met de buitenwereld. Om 09.00 uur 8164 kHzUSB is er het "Patagonië-net" van Wolfgang. Hij maakt contact met alle zeilschepen die in het zuiden van Zuid-Amerika rond trekken. Je hoort waar ze zitten en hun lief een leed aan boord. Dan om 10.00 uur en 20.00 uur 8122kHzUSB contact met de Giebateau van Paul en Caroline. Ook altijd erg gezellig om hun doende te horen. Die zitten nu op de Falklands. Daarna contact met de Sposmoker, een Duitse catamaran met Jürge en Ali, ze liggen nu in Caleta Valdes. Om 18.00 uur is er dan een uurtje wereldomroep, met nieuws uit Nederland, hoor je dat Groningen van PSV gewonnen heeft, moet niet gekker worden. Soms hebben we zelfs contact met de Netjer van Jeroen en Sylvia, die ergens in de Carieb rond zwerft. Gezien hebben we ze nog nooit. Zo'n kortegolf radio is geweldig voor cruisers, over grote afstanden kun je contact met elkaar onderhouden en dat nog naast alle weerinformatie en e-mail met de buiten wereld. Zonder dat ding zou het hier toch wel heel stilletjes zijn.
Via Esther ontvangen en sturen we mail naar onze vastewal e-mail adressen. Geweldig, zo als zij en Bert dat verzorgen. Mariëtta dicht, nu we op weg zijn, iedere dag een relaasje voor de web-site over het wel een wee op de Nije Faam.
Zo zijn we tussendoor dus de hele dag bezig met ontbijten, koffie drinken, lunchen, happy hour, dineren en als er dan nog tijd over is vis ik wat.
Vandaag 7 kleine haaitjes gevangen. Vijf ervan zijn door Mariëtta geprepareerd voor het diner. Mariëtta vult tussen door heel wat tijd met Quilten. Dat is hele kleine lapjes met de hand aan elkaar naaien. Nu wordt het een kompasroos met omgeving.
Als we dan 's avonds moe zijn van al dat gedoe, lezen we een boek, kijken een filmpje of spelen een spelletje Rummikub met een wijntje en/of een borreltje. Ja, zo slecht hebben wij het, ja zelfs met een gebroken rib.
Kerst 2007, de Koningin houdt een kersttoespraak over vrede en verdraagzaamheid en gelijk waait er stof op, Wilders, Balkenende,wat een gedoe, ook hier kan een klein land groot in zijn, gedoe.
Benesier Boetho (of hoe je dat schrijft) vermoord in Pakistan, oppositieleidster. Turkije valt noord Irak binnen opjacht naar PKK strijders. De beursen zakken als gevolg van onstabiliteit in de wereld. Dat is ook kerst 2007.
Maar hier op de boot heerst er vrede en het 11de gebod.

Liefs voor allen die dit lezen en moge 2008 jullie brengen wat je ervan verwacht.

Paul Kamstra
Schipper op de Nije Faam naast, ……………… Mariëtta

Locatie: