Out of Africa - I

afbeelding van Mariëtta

Hoi lieve mensen
Vandaag ben ik even in de buurt van internet, dus klim ik snel in de pen. Als ik dan morgen opgevreten wordt door een leeuw hebben jullie tenminste een indruk van de reis tot nu toe.
We zijn zaterdag vertrokken naar Dar es Salaam via Londen met Brittish Airways. Weggebracht door Klazien (zus Paul) en Jan.

De reis naar London ging voorspoedig en op London Heatrow vonden we al snel de aansluiting op Dar es Salaam.
Ook die vertrok op tijd. Maar na anderhalf uur, ik denk dat we inmiddels boven Rome vlogen vertelde de gezagsvoerder dat er iets mis was met de radio. Het vliegtuig was al 17 jaar en had nog nooit problemen vertoont, maar nu was dan toch de radio stuk. En het vertelde nog trots dat ze niet een maar zes!!! radio's hadden. Allemaal stuk??? Ja! Zat niks anders op dan terug te vliegen naar London. Daar stonden we uren later weer aan de grond. Mochten het vliegtuig niet uit. We werden op de hoogte gehouden van de vorderingen van de reparaties maar daar bleef het dan ook bij.
Nou was dat allemaal niet zo erg als we in Dar es Salaam niet een aansluitende vlucht naar Arusha hadden geboekt. Twee uur na aankomst. Die aansluiting konden we dus al meteen vergeten. En in Arusha zou een man klaar staan die voor ons de Jeep door heel Africa had vervoert en al een week onderweg was. Juist voor vertrek hadden we een e-mail gekregen dat Chauffeur en Jeep klaar stonden op Airport Arusha.
Maar ja,
We komen dus uren te laat aan op Dar es Salaam. Onze geboekte vlucht was natuurlijk al uren weg. Wij op de wachtlijst voor de eerstvolgende vlucht. Wachten, wachten, wachten op de bloedhete luchthaven. We hielden goede hoop. Dat was een moment dat de kleurrijkheid van dit land aan onze neuzen voorbij kwam. Prachtig om te zien wie hier allemaal rond hangen. Iedereen probeert munt te slaan uit wachtende toeristen. Zo ook een nogal aanhoudende persoon die beweerde dat er aan de andere kant van de luchthaven nog een terminal was met vliegtuigen van Excel, een lokale maatschappij. Na een hele poos en flink onderhandelen en veel overtuigingskracht van hen zijn we hierop ingegaan. Het grote avontuur was begonnen.
Aan de andere kant van het vliegveld werden we in een kantoortje geloodst en daar werd ons, omringd door wel 5 afrikanen tickets verkocht. Ze vroegen schandalige prijzen, maar na flink onderhandelen waren we maar 10 dollar meer kwijt dan de oorspronkelijke vlucht en nog hadden we het idee flink genept te zijn. Maar goed, iedereen om ons heen had in ieder geval vanavond een goede boterham.
Jammer dat we nog uren moesten wachten, maar na een poosje werd dat wachten toch bijzonder.
Een aantal bijzonder geklede Afrikaanse vrouwen kwamen in de wachtruimte. Ze hadden allemaal jurken aan gemaakt van dezelfde stof, maar allemaal anders van model. Eerst dacht ik aan een soort van nonnen met Afrikaanse motieven op hun habijt, maar het werden er steeds meer. En na een poosje nog meer. En na een hele poos zat de ruimte daar stampvol met allemaal dezelfde stofjes. Een prachtig gezicht. Toen zijn we eens gaan informeren en werd ons verteld dat de Jan Peter Balkenende van Noorwegen op bezoek zou komen. De dames waren hier om voor hem te zingen en te dansen en zij niet alleen. Daar kwamen heel bijzonder uitgedoste trommelmensen en mensen met zeer grote hoofdtooien van allerlei veren aan ons voorbij. Toen de rode lopers allemaal uitgelegd waren en er ook nog een drumband en nog meer militair vertoon was, was de show kompleet. We mochten alles op enige afstand aanschouwen. Jammer dat we geen foto's mochten maken en niet door een verrekijker mochten kijken. Hihi. ik was wel even blij met mijn bionische ogen.
Toen dit aan ons voorbij was duurde het ook niet lang meer voor wij in ons vliegtuig konden stappen. Oh ja, nog een minpuntje, we zouden via Zanzibar moeten vliegen. Half uurtje erbij.
En de chauffeur in Arusha maar wachten.
Het was een gammel vliegtuigje voor 14 personen uit begin onze jaartelling. Maar goed. Al het onze tijd is, is het onze tijd. Ik ben niet bang geweest.
Na een landing in Zanzibar kwam de stoel naast de piloot vrij.
Zal ik het doen of zal ik het niet doen?
Ja, ze deed het.
En ik mocht naast de piloot zitten naar Arusha. Ik had een stuurknuppel voor mijn neus, alle bedieningspanelen en zelfs twee pedalen. Paul heeft me verboden om aan welk knopje dan ook te zitten.Hij begint me al aardig te kennen.
Maar ik heb deze keer naar hem geluisterd.Wat was dit een prachtige vlucht. We vlogen over het noordelijke deel van Tanzania. Heel bijzonder deze natuur. Nauwelijks wegen, af en toe een zandspoor. Geen asfalt te bekennen. Als er al nederzettingen waren, waren dat ronde dingen. Een paar huisjes, hutjes met een hekje van takjes erom heen. En verder natuur, bergen, droge rivieren, rotsen. Na een uurtje kwam de Kilimanjaro in zicht. Dan gaat er wel wat door je heen en had ik moeite de ogen droog te houden.
Na nog even kwam Arusha in zicht met zijn bekende berg Mount Meru. De zon ging net onder en juist voor donker zette het vliegtuig voet, nou ja, wiel aan de grond.
De bagage was snel uitgepakt en we konden vrijwel direct met chauffeur en Jeep naar ons eerste verblijf. We kregen logies bij Leo Fortis die hier safari's verkoopt. Leo, een van origine Indiër, is een kennis van de familie Kamstra, voor ons een gelukkie.
Na een douche werden we uitgenodigd in een Indisch restaurant. Hier hebben we heerlijk gegeten. Het was duidelijk een ruimte waar zakenmensen elkaar treffen en we zagen wat van de succesvolle Tanzanianen, veelal Indiërs en niet aboriginals. Het is wat ik zag.
Na het eten probeerden we de slaap te pakken maar door de hitte en alle commotie viel dat nog niet mee.
Maandag ochtend ving ik de eerste mug in mijn hemelbed met muskietengaas. Ja, pech, er zat bloed in zijn lijf. Wie was nu gestoken?
We weten het nog steeds niet. De kans op malaria is niet groot, maar is er wel. We zullen wel zien, pas na twee weken openbaart zich dit en we hebben een kuur bij ons. Ik ben er niet bang voor, maar sta er ook niet op te kijken uiteraard. Het lijkt wel een Russisch roulette.
Maandag hebben we de hele dag besteed aan het in orde maken van onze Jeep. De kampeeruitrusting bekijken, en verbeteren. De auto aftanken. Het slot repareren. De lamp vervangen etc. Net als op de boot is Paul altijd met techniek bezig en wil je door kunnen gaan zal dat altijd zo blijven, anders kom je niet ver.
Ik ga zo eindigen met dit reisverslagje want Paul komt net terug met de Jeep van boodschappen doen, de allerlaatste, en zo meteen gaan we dan op weg naar het grote gebeuren.
We gaan eerst een wildpark in de buurt bekijken, daarna de Ngorongoro krater en daarna de Serengeti. We zullen dan een dag of 10 onderweg zijn met nauwelijks winkels, restaurants e.d. Dus helemaal aangewezen op onszelf. Spannend.

Doei. Dit was Out of Africa, tot nu toe heel erg bijzonder.

Mariëtta